ପୂଜ୍ଯମାନଃ ସଦା ଦେଵୈର୍ଗଂଧର୍ଵାପ୍ସରସାଂଗଣୈଃ 5.2.16.
ସେ ସଦା ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ କ୍ଷତ୍ରିଯା ଵୈଶ୍ଯାଃ ଶୂଦ୍ରାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ କୁମାରିକାଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର, ଜନାନୀମାନେ ଓ କୁମାରୀମାନେ—
ଯଃ କରୋତି ନରଃ ସମ୍ଯଗ୍ଦର୍ଶନଂ ନିଯମସ୍ଥିତଃ
ଯେ କୌଣସି ଲୋକ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ଥାଇ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଦର୍ଶନ କରେ—
ସର୍ଵଦା ସର୍ଵକାର୍ଯେଷୁ ତେ ସମର୍ଥା ଯଶସ୍ଵିନି
ତୁମେ ସବୁବେଳେ ସମସ୍ତ କାମରେ ସମର୍ଥ, ହେ ଯଶସ୍ୱିନୀ।
ଏଵଂ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ଏଭଳି ତୁମ ଶକ୍ତି, ହେ ଦେବୀ, ପାପ ନଶ୍ଟ କରିବାରି ଶକ୍ତି, ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଗଲା।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ଲୋକୋଽଭୀଷ୍ଟାନଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ଯାହାଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ଏହି ସଂସାର ଆପଣଙ୍କର ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପାଇଥାଏ—
ନଂଦନାଖ୍ଯେ ଵନେ ଦେଵି ସର୍ଵକାମସମନ୍ଵିତେ
ନନ୍ଦନ ନାମକ ଉଦ୍ୟାନରେ, ହେ ଦେବୀ, ସମସ୍ତ ଭୋଗସୁଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ—
ଶୁକକୋକିଲଚକ୍ରାହ୍ଵଚକୋରକୁରରାଵୃତେ
ଯେଉଁଠାରେ ଶୁକ, କୋଇଲି, ଚକୋର ଓ କୁରର ପକ୍ଷୀମାନେ ରହନ୍ତି—
ତତ୍ରୋପଵିଷ୍ଟୋ ଵୃତ୍ରାରିଃ ସୁରଜ୍ଯେଷ୍ଠଶ୍ଚ ସେଵିତଃ
ସେଠାରେ ବୃତ୍ରର ଶତ୍ରୁ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ବସିଥିଲେ।
ତତୋନ୍ଯଚିତ୍ତା ସଂଜାତା କିଂଚିତ୍ସ୍ମୃତ୍ଵା ପ୍ରମାଦତଃ
ତାପରେ ସେ ଅନ୍ୟ କଥା ଭାବି ଅସାବଧାନତାରୁ ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଗଲେ।
ଚୁକୋପ ଚ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠସ୍ତସ୍ଯାଃ ଶାପଂ ଦଦୌ କିଲ ତସ୍ମାତ୍ତୁ ମାନୁଷେ ଲୋକେ ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ନିଷ୍ପ୍ରଭା ସତୀ
ତେବେ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତାଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଶାପ ଦେଲେ: 'ତୁମେ ଏବେ ମାନବ ଲୋକକୁ ଯାଅ, ତୁମ ତେଜ ହରାଇ ଯିବ।'
ଅଥେଂଦ୍ରକୋପସଂକ୍ଷୋଭାତ୍ପତିତା ଭୁଵି ସାପ୍ସରାଃ
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ବିଭ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ସେ ଅପ୍ସରା ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
କରୁଣଂ ଵିଲପଂତୀ ଚ କିଂ ମଯା ଦୁଷ୍କୃତଂ କୃତମ୍
ସେ କ୍ଷୁଦ୍ର ଭାବରେ କାନ୍ଦି କହିଲେ, 'ମୁଁ କଣ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଛି?'
ଅଥାପ୍ସରୋଗଣଃ ସର୍ଵଃ ସଖୀଗଣ ସମନ୍ଵିତଃ ତସ୍ଯାଃ ଶୋକାଗ୍ନିଦାହେନ ସଂତପ୍ତୋଽପ୍ସରସାଂ ଗଣଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଅପ୍ସରାମାନେ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗିନୀମାନେ ସହିତ ଦୁଃଖର ଆଗ୍ନିରେ ପିଡ଼ିତ ହେଲେ।
ସୁସୁପ୍ତା ପଦ୍ମିନୀ ସାଭ୍ରେ ଯଥା ନୈଵ ଵିରାଜତେ 5.2.17.
ଏକ ମେଘାଚ୍ଛନ୍ନ ଆକାଶରେ ଶୁଅଥିବା ପଦ୍ମିନୀ ଯେପରି ଚମକେନି, ସେମିତି ସେ ମଧ୍ୟ ତେଜହୀନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ସଖୀଗଣୈଃ ପରିଵୃତା ରଂଭା ଦୃଷ୍ଟା ଵରାନନେ
ସହଯୋଗିନୀମାନେ ଘେରି ରହିଥିବା ରମ୍ଭାଙ୍କୁ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ମୁହଁ ଥିବା ଦେଖାଯାଇଲେ।
କସ୍ମାଦପ୍ସରସଃ ସଦ୍ଯୋ ଦୃଶ୍ଯଂତେ ଶୋକଵିହ୍ଵଲାଃ
ଅପ୍ସରାମାନେ ଏମିତି ହଠାତ୍ ଦୁଃଖରେ ଭାରି ହୋଇ କାହିଁକି ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି?
ପପ୍ରଚ୍ଛ ଚ ସମାଗତ୍ଯ କସ୍ମାଦପ୍ସରସୋ ଵରାଃ
ସେ ସମସ୍ତେ ଏକଠି ହୋଇ, 'ଅପ୍ସରାମାନେ କାହିଁକି ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି?' ବୋଲି ପଚାରିଲେ।
ଵୃତ୍ତାଂତଂ କଥଯାମାସୁସ୍ତାଶ୍ଚ ତସ୍ମୈ ପୁରାତନମ୍
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ସେ ପୁରୁଣା କଥାଟି ଖୋଲି କହିଦେଲେ।
ଉପାଯଂ କଥଯାମାସ ହିତଂ ତାସାଂ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ସେ ବଡ଼ ଯତ୍ନରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଉପକାରୀ ଉପାୟ କହିଦେଲେ।
ଆରାଧଯଧ୍ଵଂ ଦେଵେଶଂ ଲିଂଗଂ ସର୍ଵାର୍ଥସାଧକମ୍
ସମସ୍ତେ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଠାରେ ଯାଉ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କର।
ଉର୍ଵଶ୍ଯା ମମ ଵାକ୍ଯେନ ଭର୍ତ୍ତା ପ୍ରାପ୍ତଃ ପୁରୂରଵାଃ
ଉର୍ବଶୀଙ୍କ କଥା ଦ୍ୱାରା ପୁରୁରବାସ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ହେଲେ।
ମହାକାଲଵନେ ରମ୍ଯେ ଲିଂଗାରାଧନକାମ୍ଯଯା
ସୁନ୍ଦର ମହାକାଳବନରେ ଲିଙ୍ଗାରାଧନା କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ,
ରଂଭେ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ସୌଭାଗ୍ଯଂ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକଂ ଯଶସ୍ଵିନି
ହେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରମ୍ଭା, ତୁମେ ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ ଓ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକ ପାଇବ।
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପଂ ଗଚ୍ଛ ସଂଘେନାନେନ ପୂଜିତା ଅତୋପ୍ସରେଶ୍ଵରଃ ଖ୍ଯାତୋ ଯଯୌ ଖ୍ଯାତିଂ ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ ।। 5.2.17.
ତେଣୁ, ଏହି ସଭା ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ; ଏଭଳି ଅପ୍ସରାମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ନାୟକ ଭାବେ ପୂଜିଲେ, ସେ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ।
ଯେ ସମାରାଧଯିଷ୍ଯଂତି ଭକ୍ତ୍ଯା ଚାପ୍ସରସେଶ୍ଵରମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଅପ୍ସରାମାନେ ନାୟକଙ୍କୁ ପୂଜିବେ—
ପ୍ରେରଯିଷ୍ଯଂତି ଯେ ଲୋକେ ଦର୍ଶନାର୍ଥଂ ଯଶସ୍ଵିନି
ଯେମାନେ ଏହି ସଂସାରରେ ତୁମକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ପଠାଇବେ, ହେ ଯଶସ୍ବିନୀ—
କିଂ ଦାନୈଃ କିଂ ତପୋଭିଶ୍ଚ କିଂ ଯଜ୍ଞୈର୍ବହୁଦକ୍ଷିଣୈଃ
ଦାନ ଦେଇଲେ କଣ ଲାଭ, ତପସ୍ୟା କଲେ କଣ ଲାଭ, ଅନେକ ଦକ୍ଷିଣା ସହିତ ଯଜ୍ଞ କଲେ କଣ ଲାଭ?
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ତୁମର ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ବର୍ଣ୍ଣନା କଲି, ସେଇ ଶକ୍ତି ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ୱନ କରେ।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ କଲହୋ ନୈଵ ଜାଯତେ
ଯାହାଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ କୌଣସି ବିବାଦ ହୁଏ ନାହିଁ—