ବାହଵସ୍ତେ ଦିଶଃ ସର୍ଵାଃ କୁକ୍ଷିଶ୍ଚୈଵ ମହାର୍ଣଵଃ 5.2.16.
ତୁମର ବାହୁ ସମସ୍ତ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ ହେଉଛି, ଏବଂ ତୁମର ପେଟ ହେଉଛି ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର।
ଇଂଦ୍ରସୋମାଗ୍ନିଵରୁଣା ଦେଵାସୁରମହୋରଗାଃ
ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ, ଅଗ୍ନି, ବରୁଣ, ଦେବତାମାନେ, ଅସୁରମାନେ ଏବଂ ବଡ଼ ସର୍ପମାନେ—
ତ୍ଵଯା ଵ୍ଯାପ୍ତାନି ଭୂତାନି ସର୍ଵାଣି ଭୁଵନେଶ୍ଵର
ହେ ଜଗତ୍ନାଥ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ତୁମରେ ବ୍ୟାପ୍ତ।
ଭଯାନାମପନେତାସି ତ୍ଵମେକଃ ଶତ୍ରୁସୂଦନଃ
ଭୟକୁ ଦୂର କରିବାରେ ଏବଂ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବାରେ ତୁମେ ଏକମାତ୍ର।
ନ ଚ ଵିକ୍ରମଣୈର୍ଦେଵ ନିର୍ଵାଣମଗମତ୍ପରମ୍
ହେ ଦେବ, ସେମାନେ ଯେତେ ପ୍ରୟାସ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମୁକ୍ତିକୁ ପାଇପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଆରାଧଯିତ୍ଵା ସର୍ଵେ ତେ ନମସ୍ଯଂତି ଚ ସର୍ଵଶଃ
ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ପୂଜି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି।
ଧୂମାଵୃତା ମହା ଜ୍ଵାଲା ଯଯା ଦଗ୍ଧଃ ସ ଦାନଵଃ
ଧୂଆଁରେ ଢାକା, ବଡ଼ ଅଗ୍ନିଶିଖା ଯାହାରେ ସେ ଦାନବ ପୁଡ଼ିଗଲା।
ସ୍ଵାଧିକାରାଂଶ୍ଚ ସଂପ୍ରାପୁର୍ଲିଂଗସ୍ଯାସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵତଃ
ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଶକ୍ତିରେ ସେମାନେ ନିଜ ଅଞ୍ଚଳକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ଐଶ୍ଵର୍ଯଶୀଲମସ୍ଯାସ୍ତୀତ୍ଯସ୍ମାକଂ ଚ ଵିନିଶ୍ଚିତମ୍
ଏହା ଆମର ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ ଯେ, ଏହାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ ହେଉଛି ଶାସନ କରିବା।
ଈଶାନେଶ୍ଵରସଂଜ୍ଞଂ ତୁ ଯେ ସମାରାଧଯଂତି ଚ
ଯେମାନେ ଈଶାନ ଓ ଈଶ୍ୱର ନାମକୁ ପୂଜନ୍ତି—
ପୂଜ୍ଯମାନଃ ସଦା ଦେଵୈର୍ଗଂଧର୍ଵାପ୍ସରସାଂଗଣୈଃ 5.2.16.
ସେ ସଦା ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ କ୍ଷତ୍ରିଯା ଵୈଶ୍ଯାଃ ଶୂଦ୍ରାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ କୁମାରିକାଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର, ଜନାନୀମାନେ ଓ କୁମାରୀମାନେ—
ଯଃ କରୋତି ନରଃ ସମ୍ଯଗ୍ଦର୍ଶନଂ ନିଯମସ୍ଥିତଃ
ଯେ କୌଣସି ଲୋକ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ଥାଇ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଦର୍ଶନ କରେ—
ସର୍ଵଦା ସର୍ଵକାର୍ଯେଷୁ ତେ ସମର୍ଥା ଯଶସ୍ଵିନି
ତୁମେ ସବୁବେଳେ ସମସ୍ତ କାମରେ ସମର୍ଥ, ହେ ଯଶସ୍ୱିନୀ।
ଏଵଂ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ଏଭଳି ତୁମ ଶକ୍ତି, ହେ ଦେବୀ, ପାପ ନଶ୍ଟ କରିବାରି ଶକ୍ତି, ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଗଲା।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ଲୋକୋଽଭୀଷ୍ଟାନଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ଯାହାଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ଏହି ସଂସାର ଆପଣଙ୍କର ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପାଇଥାଏ—
ନଂଦନାଖ୍ଯେ ଵନେ ଦେଵି ସର୍ଵକାମସମନ୍ଵିତେ
ନନ୍ଦନ ନାମକ ଉଦ୍ୟାନରେ, ହେ ଦେବୀ, ସମସ୍ତ ଭୋଗସୁଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ—
ଶୁକକୋକିଲଚକ୍ରାହ୍ଵଚକୋରକୁରରାଵୃତେ
ଯେଉଁଠାରେ ଶୁକ, କୋଇଲି, ଚକୋର ଓ କୁରର ପକ୍ଷୀମାନେ ରହନ୍ତି—
ତତ୍ରୋପଵିଷ୍ଟୋ ଵୃତ୍ରାରିଃ ସୁରଜ୍ଯେଷ୍ଠଶ୍ଚ ସେଵିତଃ
ସେଠାରେ ବୃତ୍ରର ଶତ୍ରୁ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ବସିଥିଲେ।
ତତୋନ୍ଯଚିତ୍ତା ସଂଜାତା କିଂଚିତ୍ସ୍ମୃତ୍ଵା ପ୍ରମାଦତଃ
ତାପରେ ସେ ଅନ୍ୟ କଥା ଭାବି ଅସାବଧାନତାରୁ ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଗଲେ।
ଚୁକୋପ ଚ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠସ୍ତସ୍ଯାଃ ଶାପଂ ଦଦୌ କିଲ ତସ୍ମାତ୍ତୁ ମାନୁଷେ ଲୋକେ ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ନିଷ୍ପ୍ରଭା ସତୀ
ତେବେ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତାଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଶାପ ଦେଲେ: 'ତୁମେ ଏବେ ମାନବ ଲୋକକୁ ଯାଅ, ତୁମ ତେଜ ହରାଇ ଯିବ।'
ଅଥେଂଦ୍ରକୋପସଂକ୍ଷୋଭାତ୍ପତିତା ଭୁଵି ସାପ୍ସରାଃ
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ବିଭ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ସେ ଅପ୍ସରା ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
କରୁଣଂ ଵିଲପଂତୀ ଚ କିଂ ମଯା ଦୁଷ୍କୃତଂ କୃତମ୍
ସେ କ୍ଷୁଦ୍ର ଭାବରେ କାନ୍ଦି କହିଲେ, 'ମୁଁ କଣ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଛି?'
ଅଥାପ୍ସରୋଗଣଃ ସର୍ଵଃ ସଖୀଗଣ ସମନ୍ଵିତଃ ତସ୍ଯାଃ ଶୋକାଗ୍ନିଦାହେନ ସଂତପ୍ତୋଽପ୍ସରସାଂ ଗଣଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଅପ୍ସରାମାନେ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗିନୀମାନେ ସହିତ ଦୁଃଖର ଆଗ୍ନିରେ ପିଡ଼ିତ ହେଲେ।
ସୁସୁପ୍ତା ପଦ୍ମିନୀ ସାଭ୍ରେ ଯଥା ନୈଵ ଵିରାଜତେ 5.2.17.
ଏକ ମେଘାଚ୍ଛନ୍ନ ଆକାଶରେ ଶୁଅଥିବା ପଦ୍ମିନୀ ଯେପରି ଚମକେନି, ସେମିତି ସେ ମଧ୍ୟ ତେଜହୀନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ସଖୀଗଣୈଃ ପରିଵୃତା ରଂଭା ଦୃଷ୍ଟା ଵରାନନେ
ସହଯୋଗିନୀମାନେ ଘେରି ରହିଥିବା ରମ୍ଭାଙ୍କୁ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ମୁହଁ ଥିବା ଦେଖାଯାଇଲେ।
କସ୍ମାଦପ୍ସରସଃ ସଦ୍ଯୋ ଦୃଶ୍ଯଂତେ ଶୋକଵିହ୍ଵଲାଃ
ଅପ୍ସରାମାନେ ଏମିତି ହଠାତ୍ ଦୁଃଖରେ ଭାରି ହୋଇ କାହିଁକି ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି?
ପପ୍ରଚ୍ଛ ଚ ସମାଗତ୍ଯ କସ୍ମାଦପ୍ସରସୋ ଵରାଃ
ସେ ସମସ୍ତେ ଏକଠି ହୋଇ, 'ଅପ୍ସରାମାନେ କାହିଁକି ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି?' ବୋଲି ପଚାରିଲେ।
ଵୃତ୍ତାଂତଂ କଥଯାମାସୁସ୍ତାଶ୍ଚ ତସ୍ମୈ ପୁରାତନମ୍
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ସେ ପୁରୁଣା କଥାଟି ଖୋଲି କହିଦେଲେ।
ଉପାଯଂ କଥଯାମାସ ହିତଂ ତାସାଂ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ସେ ବଡ଼ ଯତ୍ନରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଉପକାରୀ ଉପାୟ କହିଦେଲେ।