ମୁହୂର୍ତଂ ଧ୍ଯାନମାଲଂବ୍ଯ କିଂଚିନ୍ମୀଲ୍ଯ ଚ ଲୋଚନେ 5.2.16.
ମହାମୁନି ଅଳ୍ପ ସମୟ ଧ୍ୟାନ କରି, ଅଳ୍ପ ଚକ୍ଷୁ ମୁଦିଲେ।
ମହାକାଲଵନେ ରମ୍ଯେ ଶୀଘ୍ରଂ ଗଚ୍ଛଂତୁ ଵିହ୍ଵଲାଃ ସେଵଧ୍ଵଂ ପରମଂ ଲିଂଗମୀଶାନେଶ୍ଵରସଂଜ୍ଞକମ୍
‘ତୁମେମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ମହାକାଳବନକୁ ଯାଅ, ଏବଂ ଏଠାରେ ଥିବା ଈଶାନେଶ୍ୱର ନାମକ ପରମ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କର।’
ପୁରା ଚେଶାନକଲ୍ପେ ତୁ ଈଶାନେନ ସୁଖେନ ହି ଉତ୍ତମାଂଗପଦଂ ଲବ୍ଧଂ ଶଂକରସ୍ଯ ଚ ମୂର୍ଦ୍ଧନି
‘ପୁରୁଣା ଈଶାନ କଳ୍ପରେ, ଈଶାନଙ୍କ ଦୟାରେ, ଶିବଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଉତ୍ତମ ସ୍ଥାନ ମିଳିଥିଲା।’
ତସ୍ଯାରାଧନମାତ୍ରେଣ ମନୋଽଭୀଷ୍ଟଂ ହି ଲଭ୍ଯତେ
‘ସେ ଲିଙ୍ଗର ପୂଜା କଲେ ମନର ଆଶା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପୂରଣ ହୁଏ।’
ନାରଦସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦେଵା ମୁଦିତମାନସାଃ
ନାରଦଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଦେବତାମାନେ ଅନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଈଶାନେଶାନ ଈଶାନ ତତ୍ପୁରୁଷ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ
‘ହେ ଈଶାନେଶ୍ୱର, ହେ ପ୍ରଭୁ, ହେ ଈଶାନ, ହେ ତତ୍ପୁରୁଷ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର!’
ତ୍ର୍ଯକ୍ଷ ଭର୍ଗ ମହାଦେଵ ଉମାକାଂତ ନମୋନମଃ
‘ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ଚମକିଲା ପ୍ରଭୁ, ମହାଦେବ, ଉମାଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର!’
ନମଃ ଶଂଭୋ ନମୋ ରୁଦ୍ର ଵିରୂପାକ୍ଷ ନମୋନମଃ
‘ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ବିରୂପାକ୍ଷଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର!’
ସ୍ଥାଵରାଣି ଚ ଭୂତାନି ଜଂଗମାନି ଚରାଣି ଚ
ସମସ୍ତ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀ, ସମସ୍ତ ଜୀବଜନ୍ତୁ ଓ ଚଳିତ ପ୍ରାଣୀମାନେ—
ଶିରସ୍ତେ ଗଗନଂ ଦେଵା ନେତ୍ରେ ଶଶିଦିଵାକରୌ
ଦେବତାମାନେ, ଆପଣଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ହେଉଛି ଆକାଶ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ଆପଣଙ୍କର ଦୁଇ ଆଖି।
ବାହଵସ୍ତେ ଦିଶଃ ସର୍ଵାଃ କୁକ୍ଷିଶ୍ଚୈଵ ମହାର୍ଣଵଃ 5.2.16.
ତୁମର ବାହୁ ସମସ୍ତ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ ହେଉଛି, ଏବଂ ତୁମର ପେଟ ହେଉଛି ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର।
ଇଂଦ୍ରସୋମାଗ୍ନିଵରୁଣା ଦେଵାସୁରମହୋରଗାଃ
ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ, ଅଗ୍ନି, ବରୁଣ, ଦେବତାମାନେ, ଅସୁରମାନେ ଏବଂ ବଡ଼ ସର୍ପମାନେ—
ତ୍ଵଯା ଵ୍ଯାପ୍ତାନି ଭୂତାନି ସର୍ଵାଣି ଭୁଵନେଶ୍ଵର
ହେ ଜଗତ୍ନାଥ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ତୁମରେ ବ୍ୟାପ୍ତ।
ଭଯାନାମପନେତାସି ତ୍ଵମେକଃ ଶତ୍ରୁସୂଦନଃ
ଭୟକୁ ଦୂର କରିବାରେ ଏବଂ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବାରେ ତୁମେ ଏକମାତ୍ର।
ନ ଚ ଵିକ୍ରମଣୈର୍ଦେଵ ନିର୍ଵାଣମଗମତ୍ପରମ୍
ହେ ଦେବ, ସେମାନେ ଯେତେ ପ୍ରୟାସ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମୁକ୍ତିକୁ ପାଇପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଆରାଧଯିତ୍ଵା ସର୍ଵେ ତେ ନମସ୍ଯଂତି ଚ ସର୍ଵଶଃ
ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ପୂଜି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି।
ଧୂମାଵୃତା ମହା ଜ୍ଵାଲା ଯଯା ଦଗ୍ଧଃ ସ ଦାନଵଃ
ଧୂଆଁରେ ଢାକା, ବଡ଼ ଅଗ୍ନିଶିଖା ଯାହାରେ ସେ ଦାନବ ପୁଡ଼ିଗଲା।
ସ୍ଵାଧିକାରାଂଶ୍ଚ ସଂପ୍ରାପୁର୍ଲିଂଗସ୍ଯାସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵତଃ
ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଶକ୍ତିରେ ସେମାନେ ନିଜ ଅଞ୍ଚଳକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ଐଶ୍ଵର୍ଯଶୀଲମସ୍ଯାସ୍ତୀତ୍ଯସ୍ମାକଂ ଚ ଵିନିଶ୍ଚିତମ୍
ଏହା ଆମର ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ ଯେ, ଏହାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ ହେଉଛି ଶାସନ କରିବା।
ଈଶାନେଶ୍ଵରସଂଜ୍ଞଂ ତୁ ଯେ ସମାରାଧଯଂତି ଚ
ଯେମାନେ ଈଶାନ ଓ ଈଶ୍ୱର ନାମକୁ ପୂଜନ୍ତି—
ପୂଜ୍ଯମାନଃ ସଦା ଦେଵୈର୍ଗଂଧର୍ଵାପ୍ସରସାଂଗଣୈଃ 5.2.16.
ସେ ସଦା ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ କ୍ଷତ୍ରିଯା ଵୈଶ୍ଯାଃ ଶୂଦ୍ରାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ କୁମାରିକାଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର, ଜନାନୀମାନେ ଓ କୁମାରୀମାନେ—
ଯଃ କରୋତି ନରଃ ସମ୍ଯଗ୍ଦର୍ଶନଂ ନିଯମସ୍ଥିତଃ
ଯେ କୌଣସି ଲୋକ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ଥାଇ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଦର୍ଶନ କରେ—
ସର୍ଵଦା ସର୍ଵକାର୍ଯେଷୁ ତେ ସମର୍ଥା ଯଶସ୍ଵିନି
ତୁମେ ସବୁବେଳେ ସମସ୍ତ କାମରେ ସମର୍ଥ, ହେ ଯଶସ୍ୱିନୀ।
ଏଵଂ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ଏଭଳି ତୁମ ଶକ୍ତି, ହେ ଦେବୀ, ପାପ ନଶ୍ଟ କରିବାରି ଶକ୍ତି, ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଗଲା।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ଲୋକୋଽଭୀଷ୍ଟାନଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ଯାହାଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ଏହି ସଂସାର ଆପଣଙ୍କର ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପାଇଥାଏ—
ନଂଦନାଖ୍ଯେ ଵନେ ଦେଵି ସର୍ଵକାମସମନ୍ଵିତେ
ନନ୍ଦନ ନାମକ ଉଦ୍ୟାନରେ, ହେ ଦେବୀ, ସମସ୍ତ ଭୋଗସୁଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ—
ଶୁକକୋକିଲଚକ୍ରାହ୍ଵଚକୋରକୁରରାଵୃତେ
ଯେଉଁଠାରେ ଶୁକ, କୋଇଲି, ଚକୋର ଓ କୁରର ପକ୍ଷୀମାନେ ରହନ୍ତି—
ତତ୍ରୋପଵିଷ୍ଟୋ ଵୃତ୍ରାରିଃ ସୁରଜ୍ଯେଷ୍ଠଶ୍ଚ ସେଵିତଃ
ସେଠାରେ ବୃତ୍ରର ଶତ୍ରୁ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ବସିଥିଲେ।
ତତୋନ୍ଯଚିତ୍ତା ସଂଜାତା କିଂଚିତ୍ସ୍ମୃତ୍ଵା ପ୍ରମାଦତଃ
ତାପରେ ସେ ଅନ୍ୟ କଥା ଭାବି ଅସାବଧାନତାରୁ ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଗଲେ।