ସୋମଵାରେର୍କଵାରେ ଚ ସ୍ନାତ୍ଵା ତସ୍ଯାଂ ସମାହିତଃ
ସୋମବାର କିମ୍ବା ରବିବାରରେ, ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ଏକାଗ୍ର ମନେ—
ରାଜସୂଯସହସ୍ରସ୍ଯ ଵାଜପେଯଶତସ୍ଯ ଚ 5.2.14.
ସେ ଏକ ହଜାର ରାଜସୂୟ ଏବଂ ଶତ ଭାଜପେୟ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଇଥାଏ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ଏହି ଶକ୍ତି ତୁମକୁ କହିଲି, ଦେବୀ, ଏହା ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ଯଶଃ କୀର୍ତିଶ୍ଚ ଜାଯତେ
ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ମାତ୍ରରେ ଯଶ ଓ କୀର୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ—
ଆସୀଦ୍ରାଜା ପୁରା ଦେଵି ଇଂଦ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନୋ ମହୀପତିଃ
ପୂର୍ବରୁ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ଦେବୀ, ତାଙ୍କ ନାମ ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଭୂମିର ଶାସକ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୋଽଥ ବହୂନ୍ଯଜ୍ଞାନ୍ଭୂମୌ ପ୍ରଚୁରଦକ୍ଷିଣାନ୍
ସେ ଭୂମିରେ ବହୁ ଯଜ୍ଞ ଦେଖିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବହୁ ଦାନ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ସ ଚାଥ ପ୍ରତ୍ଯୁତଃ ସ୍ଵର୍ଗାନ୍ନଷ୍ଟକୀର୍ତିର୍ଯଦା କ୍ଷିତୌ ପତିତଶ୍ଚିଂତଯାମାସ ଭ୍ରଶଂ ଶୋକପରିପ୍ଲୁତଃ
ଏବଂ ପରେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପଡ଼ିଗଲେ, କୀର୍ତି ହରାଇଲେ, ଦୁଃଖରେ ଡୁବି ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
କୃତସ୍ଯ କର୍ମଣସ୍ତ୍ଵତ୍ର ଭୁଜ୍ଯତେ ଯତ୍ଫଲଂ ଦିଵି
ଏଠାରେ କରାଯାଇଥିବା କର୍ମର ଫଳ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଉପଭୋଗ କରାଯାଏ।
ସୋଽତ୍ର ଦୋଷୋ ମତସ୍ତସ୍ଯାମତସ୍ତତ୍ପତନଂ ଚ ଯତ୍
ଏହାଠାରେ ଏହି ଦୋଷ ମନାଯାଏ, ଏହି ତାଙ୍କ ପଡ଼ିବାର କାରଣ।
ସ୍ଵର୍ଗଭାଜୋ ଭଵଂତୀହ ଯାଵତ୍କୀର୍ତିଶ୍ଚ ଜାଯତେ ଯାଵତ୍ସ ଶବ୍ଦୋ ଭଵତି ତାଵତ୍ପୁରୁଷ ଉଚ୍ଯତେ
ଏଠାରେ ଯେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ପାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର କୀର୍ତି ଯାଏଯାଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାଏ; ନାମ ରହିଲେ, ଲୋକେ ସେମାନଙ୍କୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରନ୍ତି।
ଅକୀର୍ତିଃ କୀର୍ତ୍ତ୍ଯତେ ଯସ୍ଯ ଲୋକେ ଭୂତସ୍ଯ କସ୍ଯଚିତ୍
ଯେଉଁ ଲୋକର ଅପକୀର୍ତି ଏହି ଜଗତରେ କହାଯାଏ—
ତସ୍ମାତ୍କଲ୍ଯାଣଵୃତ୍ତଃ ସ୍ଯାଦନ୍ଯଥା ପତନଂ ଭୁଵି
ତେଣୁ ଜୀବନରେ ଭଲ ଆଚରଣ ରଖିବା ଉଚିତ; ନାହିଁ ହେଲେ ଭୂମିରେ ପତନ ହୁଏ।
ଅତ୍ଯଂତଂ ଶ୍ଲାଘଯାମ୍ଯତ୍ର କୀର୍ତ୍ତିଂ ସ୍ଵର୍ଗକରାଂ ପରାମ୍ 5.2.15.
ଏଠାରେ ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଦେଇଥିବା ସର୍ବୋଚ୍ଚ କୀର୍ତିକୁ ବହୁତ ପ୍ରଶଂସା କରେ।
ଯାଵତ୍କୀର୍ତ୍ତିର୍ମନୁଷ୍ଯାଣାଂ ଵର୍ତ୍ତତେ ଭୁଵି ଚାକ୍ଷଯା
ମାନବମାନଙ୍କର କୀର୍ତି ଏଠି ଅକ୍ଷୟ ଭାବେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାଏ—
ନ ସ୍ଵେଦୋ ନ ଚ ଦୌର୍ଗଂଧ୍ଯଂ ପୁରୀଷଂ ମୂତ୍ରମେଵ ଵା ଉହ୍ଯଂତେ ତେ ଵିମାନୈଶ୍ଚ ନାନାଭରଣଭୂଷିତାଃ
ସେମାନଙ୍କର ଦେହରେ ପସିନା, ଦୁର୍ଗନ୍ଧ, ମଳ କିମ୍ବା ପେଶାବ କିଛି ନାହିଁ; ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଅଳଙ୍କାରରେ ସଜିତ ଆକାଶର ରଥରେ ବହି ଯାଉଛନ୍ତି।
ଏଵଂ ଵିମୃଶ୍ଯ ନୃପତିରିଂଦ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନୋ ଵରାନନେ
ଏଭଳି ଭାବି, ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ହେ, ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିବା ଦେବୀ,
ଯତ୍ର ତେପେ ତପସ୍ତୀଵ୍ରଂ ମାର୍କଣ୍ଡେଯୋ ମହାମୁନିଃ ପପ୍ରଚ୍ଛ ଵିନଯୋପେତସ୍ତମୃଷିଂ ଶଂସିତଵ୍ରତମ୍
ଯେଉଁ ସ୍ଥାନରେ ମହାମୁନି ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଗଲା ଏବଂ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ବକ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ଋଷିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ପ୍ରଶ୍ନ କଲା।
ଵିଦିତାସ୍ତଵ ଧର୍ମଜ୍ଞ ଦେଵଦାନଵରାକ୍ଷସାଃ
ତୁମେ ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନୀ; ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ସମସ୍ତେ ତୁମେ ଜଣା।
ନ ତେଽସ୍ତ୍ଯଵିଦିତଂ କିଞ୍ଚିଦସ୍ମିଁଲ୍ଲୋକେ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ କଥଂ କୀର୍ତ୍ତିର୍ଧ୍ରୁଵା ଲୋକେ ଜାଯତେ କିଂ ତପଃଫଲାତ୍
ଏହି ଜଗତରେ ତୁମ ପାଖରେ କିଛି ଅଜଣା ନାହିଁ, ଦ୍ବିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; କିପରି ଦୀର୍ଘ ସ୍ଥାୟୀ କୀର୍ତି ହୁଏ ଏବଂ ତପସ୍ୟାର ଫଳ କଣ?
ଯାଵତ୍କୀର୍ତିର୍ଭୂମିସଂସ୍ଥା ତାଵଦ୍ଵସ ସୁରୈଃ ସହ
ଭୂମିରେ କୀର୍ତି ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାଏ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ବାସ କରିଥାଏ।
କଲ୍କଲେଶ୍ଵରଦେଵସ୍ଯ ସମୀପେ ଵାମ ଭାଗତଃ
କଲ୍କଲେଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କ ନିକଟରେ, ବାମପାର୍ଶ୍ୱରେ,
ତସ୍ଯାଭ୍ଯର୍ଚନମାତ୍ରେଣ ଲପ୍ସ୍ଯସେ କୀର୍ତିମୁତ୍ତମାମ୍
କେବଳ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଲେ ଉତ୍ତମ କୀର୍ତି ମିଳିବ।
ଗତ୍ଵା ସ ପୂଜଯାମାସ ତଲ୍ଲିଂଗଂ କୀର୍ତିତଂ ତ୍ଵିଦମ୍ 5.2.15.
ସେଠାକୁ ଯାଇ, ସେ ଖ୍ୟାତିପ୍ରାପ୍ତ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କଲା।
ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ଵିମାନସ୍ଥା ପ୍ରୋଚୁର୍ଵାଚଂ ନରାଧିପମ୍
ଆକାଶର ରଥରେ ବସିଥିବା ମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ:
ଅଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି ରାଜେଂଦ୍ର ଲିଂଗଂ ତ୍ଵନ୍ନାମ ନାମତଃ
ଆଜିଠୁ, ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଏହି ଲିଙ୍ଗ ତୁମ ନାମରେ ଚିହ୍ନିତ ହେବ।
ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନେଶ୍ଵରଂ ଦେଵଂ ପୂଜଯିଷ୍ଯଂତି ଯେ ନରାଃ
ଯେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନେଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବେ,
ସ୍ଵର୍ଗଂ ଯାସ୍ଯଂତି ତେ ହୃଷ୍ଟାଃ ସ୍ତୂଯମାନାଃ ସୁରର୍ଷିଭିଃ
ସେମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଇ, ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବେ।
ଦର୍ଶନଂ ଯେ କରିଷ୍ଯଂତି ଲୋଭାଦ୍ଵାପି ପ୍ରସଂଗତଃ
ଯେମାନେ ଲୋଭରେ କିମ୍ବା ସଯୋଗରେ ମାତ୍ର ଦର୍ଶନ କରିବେ,
ନ ସ୍ଵର୍ଗାତ୍ପତନଂ ତେଷାଂ ଯାଵଦିଂଦ୍ରାଶ୍ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ତେ କୁଲଂ ତାରଯିଷ୍ଯଂତି ମାତୃକଂ ପୈତୃକଂ ସଦା
ଚୌଦ ଇନ୍ଦ୍ର ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପତିତ ହେବେନାହିଁ; ସେମାନେ ସଦା ମାତୃ ଓ ପିତୃ କୁଳକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ତ୍ରିଦଶାଃ ସର୍ଵେ ଲିଂଗଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ଯତ୍ନତଃ
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଯତ୍ନ ସହିତ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କଲେ।