ତାଃ ସଂରକ୍ଷ ଜଗନ୍ନାଥ ହ୍ଯେଷୋଽସ୍ମାକଂ ଵରଃ ପ୍ରଭୋ
“ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ସେମାନେକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କର; ଏହି ଆମର ଅନୁଗ୍ରହ, ହେ ପ୍ରଭୁ।”
କ୍ଷେମାରୋଗ୍ଯକରଂ ଲିଂଗଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ 5.2.14.
ଏହି ଲିଙ୍ଗ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ନିରାପତ୍ତା ଓ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଦେବ।
ଲକୁଲୀଶସ୍ତଦା ଚାଯଂ ଦେଵଃ ସ୍ପୃଶ୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ତାପରେ ଲକୁଳୀଶ ଏହି ଦେବତା ସ୍ପର୍ଶ କରିବାଯୋଗ୍ୟ ହେବେ।
କୁଟୁଂବେଶ୍ଵର ଇତି ନାମ୍ନା ଲୋକେ ଖ୍ଯାତିଂ ଗମିଷ୍ଯତି
ସେ ଲୋକରେ ‘କୁଟୁମ୍ବେଶ୍ୱର’ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବେ।
ଲକୁଲୀଶୋଽଥ ତଲ୍ଲିଂଗମାରୁରୋହ ମମାଜ୍ଞଯା
ମୋର ଆଜ୍ଞାରେ ଲକୁଳୀଶ ସେହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଆରୋହଣ କଲେ।
କୁଟୁମ୍ବେଶ୍ଵରସଂଜ୍ଞଂ ତୁ ଯେ ପଶ୍ଯଂତି ଯଶସ୍ଵିନି
ହେ ଯଶସ୍ବିନୀ, ‘କୁଟୁମ୍ବେଶ୍ୱର’ ନାମରେ ଯେଉଁଠି ଦେଖନ୍ତି—
ଆଶ୍ଵିନାସିତପଂଚମ୍ଯାଂ ଦର୍ଶ ନଂ ଯଃ କରିଷ୍ଯତି
ଅଶ୍ୱିନ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ପଞ୍ଚମୀ ଦିନରେ ଯେ କେହି ଦର୍ଶନ କରିଥାଏ—
ମହତୀଂ ଶ୍ରିଯମାପ୍ନୋତି ରୋଗୈଶ୍ଚାପି ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ସେ ବଡ଼ ଧନ-ସମ୍ପଦ ପାଇଥାଏ ଏବଂ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
ଦର୍ଶନଂ ଯେ କରିଷ୍ଯଂତି ସ୍ପର୍ଶନଂ ଯଜନଂ ତଥା
ଯେମାନେ ଦର୍ଶନ, ସ୍ପର୍ଶ ଓ ପୂଜା କରନ୍ତି—
ସମୀପେ ତୁ ସରିଚ୍ଛିପ୍ରା ଵାପୀକୂପେନ ସଂଯୁତା
ନଦୀ କିମ୍ବା ପୋକରି ଓ କୁଆଁ ପାଖରେ—
ସୋମଵାରେର୍କଵାରେ ଚ ସ୍ନାତ୍ଵା ତସ୍ଯାଂ ସମାହିତଃ
ସୋମବାର କିମ୍ବା ରବିବାରରେ, ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ଏକାଗ୍ର ମନେ—
ରାଜସୂଯସହସ୍ରସ୍ଯ ଵାଜପେଯଶତସ୍ଯ ଚ 5.2.14.
ସେ ଏକ ହଜାର ରାଜସୂୟ ଏବଂ ଶତ ଭାଜପେୟ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଇଥାଏ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ଏହି ଶକ୍ତି ତୁମକୁ କହିଲି, ଦେବୀ, ଏହା ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ଯଶଃ କୀର୍ତିଶ୍ଚ ଜାଯତେ
ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ମାତ୍ରରେ ଯଶ ଓ କୀର୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ—
ଆସୀଦ୍ରାଜା ପୁରା ଦେଵି ଇଂଦ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନୋ ମହୀପତିଃ
ପୂର୍ବରୁ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ଦେବୀ, ତାଙ୍କ ନାମ ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଭୂମିର ଶାସକ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୋଽଥ ବହୂନ୍ଯଜ୍ଞାନ୍ଭୂମୌ ପ୍ରଚୁରଦକ୍ଷିଣାନ୍
ସେ ଭୂମିରେ ବହୁ ଯଜ୍ଞ ଦେଖିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବହୁ ଦାନ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ସ ଚାଥ ପ୍ରତ୍ଯୁତଃ ସ୍ଵର୍ଗାନ୍ନଷ୍ଟକୀର୍ତିର୍ଯଦା କ୍ଷିତୌ ପତିତଶ୍ଚିଂତଯାମାସ ଭ୍ରଶଂ ଶୋକପରିପ୍ଲୁତଃ
ଏବଂ ପରେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପଡ଼ିଗଲେ, କୀର୍ତି ହରାଇଲେ, ଦୁଃଖରେ ଡୁବି ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
କୃତସ୍ଯ କର୍ମଣସ୍ତ୍ଵତ୍ର ଭୁଜ୍ଯତେ ଯତ୍ଫଲଂ ଦିଵି
ଏଠାରେ କରାଯାଇଥିବା କର୍ମର ଫଳ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଉପଭୋଗ କରାଯାଏ।
ସୋଽତ୍ର ଦୋଷୋ ମତସ୍ତସ୍ଯାମତସ୍ତତ୍ପତନଂ ଚ ଯତ୍
ଏହାଠାରେ ଏହି ଦୋଷ ମନାଯାଏ, ଏହି ତାଙ୍କ ପଡ଼ିବାର କାରଣ।
ସ୍ଵର୍ଗଭାଜୋ ଭଵଂତୀହ ଯାଵତ୍କୀର୍ତିଶ୍ଚ ଜାଯତେ ଯାଵତ୍ସ ଶବ୍ଦୋ ଭଵତି ତାଵତ୍ପୁରୁଷ ଉଚ୍ଯତେ
ଏଠାରେ ଯେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ପାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର କୀର୍ତି ଯାଏଯାଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାଏ; ନାମ ରହିଲେ, ଲୋକେ ସେମାନଙ୍କୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରନ୍ତି।
ଅକୀର୍ତିଃ କୀର୍ତ୍ତ୍ଯତେ ଯସ୍ଯ ଲୋକେ ଭୂତସ୍ଯ କସ୍ଯଚିତ୍
ଯେଉଁ ଲୋକର ଅପକୀର୍ତି ଏହି ଜଗତରେ କହାଯାଏ—
ତସ୍ମାତ୍କଲ୍ଯାଣଵୃତ୍ତଃ ସ୍ଯାଦନ୍ଯଥା ପତନଂ ଭୁଵି
ତେଣୁ ଜୀବନରେ ଭଲ ଆଚରଣ ରଖିବା ଉଚିତ; ନାହିଁ ହେଲେ ଭୂମିରେ ପତନ ହୁଏ।
ଅତ୍ଯଂତଂ ଶ୍ଲାଘଯାମ୍ଯତ୍ର କୀର୍ତ୍ତିଂ ସ୍ଵର୍ଗକରାଂ ପରାମ୍ 5.2.15.
ଏଠାରେ ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଦେଇଥିବା ସର୍ବୋଚ୍ଚ କୀର୍ତିକୁ ବହୁତ ପ୍ରଶଂସା କରେ।
ଯାଵତ୍କୀର୍ତ୍ତିର୍ମନୁଷ୍ଯାଣାଂ ଵର୍ତ୍ତତେ ଭୁଵି ଚାକ୍ଷଯା
ମାନବମାନଙ୍କର କୀର୍ତି ଏଠି ଅକ୍ଷୟ ଭାବେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାଏ—
ନ ସ୍ଵେଦୋ ନ ଚ ଦୌର୍ଗଂଧ୍ଯଂ ପୁରୀଷଂ ମୂତ୍ରମେଵ ଵା ଉହ୍ଯଂତେ ତେ ଵିମାନୈଶ୍ଚ ନାନାଭରଣଭୂଷିତାଃ
ସେମାନଙ୍କର ଦେହରେ ପସିନା, ଦୁର୍ଗନ୍ଧ, ମଳ କିମ୍ବା ପେଶାବ କିଛି ନାହିଁ; ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଅଳଙ୍କାରରେ ସଜିତ ଆକାଶର ରଥରେ ବହି ଯାଉଛନ୍ତି।
ଏଵଂ ଵିମୃଶ୍ଯ ନୃପତିରିଂଦ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନୋ ଵରାନନେ
ଏଭଳି ଭାବି, ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ହେ, ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିବା ଦେବୀ,
ଯତ୍ର ତେପେ ତପସ୍ତୀଵ୍ରଂ ମାର୍କଣ୍ଡେଯୋ ମହାମୁନିଃ ପପ୍ରଚ୍ଛ ଵିନଯୋପେତସ୍ତମୃଷିଂ ଶଂସିତଵ୍ରତମ୍
ଯେଉଁ ସ୍ଥାନରେ ମହାମୁନି ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଗଲା ଏବଂ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ବକ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ଋଷିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ପ୍ରଶ୍ନ କଲା।
ଵିଦିତାସ୍ତଵ ଧର୍ମଜ୍ଞ ଦେଵଦାନଵରାକ୍ଷସାଃ
ତୁମେ ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନୀ; ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ସମସ୍ତେ ତୁମେ ଜଣା।
ନ ତେଽସ୍ତ୍ଯଵିଦିତଂ କିଞ୍ଚିଦସ୍ମିଁଲ୍ଲୋକେ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ କଥଂ କୀର୍ତ୍ତିର୍ଧ୍ରୁଵା ଲୋକେ ଜାଯତେ କିଂ ତପଃଫଲାତ୍
ଏହି ଜଗତରେ ତୁମ ପାଖରେ କିଛି ଅଜଣା ନାହିଁ, ଦ୍ବିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; କିପରି ଦୀର୍ଘ ସ୍ଥାୟୀ କୀର୍ତି ହୁଏ ଏବଂ ତପସ୍ୟାର ଫଳ କଣ?
ଯାଵତ୍କୀର୍ତିର୍ଭୂମିସଂସ୍ଥା ତାଵଦ୍ଵସ ସୁରୈଃ ସହ
ଭୂମିରେ କୀର୍ତି ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାଏ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ବାସ କରିଥାଏ।