ଅସେଵ୍ଯାହଂ ଭଵିଷ୍ଯାମି ଦୁଷ୍ଟସଂପର୍କ ଯୋଗତଃ
ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଅସେବ୍ୟ ହେଇଯିବି।
ଯାନି ତୀର୍ଥାନି ଭୂଲୋକେ ପାତାଲେ ଯାନି ସଂତି ଵୈ 5.2.14.
ପୃଥିବୀ ଓ ପାତାଳରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଅଛି—
ତାନି ସର୍ଵାଣି ସେଵାର୍ଥମାଗତ୍ଯ ମମ ଵାକ୍ଯତଃ
ମୋର ଆଜ୍ଞାରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ସେବା ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିବେ।
ଏଵମୁକ୍ତା ତଦା ଶିପ୍ରା ଗୃହୀତ୍ଵା କାଲକୂଟକମ୍
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ଶିପ୍ରା କାଳକୁଟ ବିଷକୁ ନେଲା।
ତଦ୍ଵିଷଂ କାଲକୂଟାହ୍ଵଂ ନିକ୍ଷିପ୍ତଂ ଲିଂଗମୂର୍ଦ୍ଧନି
କାଳକୁଟ ନାମକ ବିଷ ଲିଙ୍ଗର ମୁଣ୍ଡରେ ରଖାଯିଲା।
ପଶୁଃ ପକ୍ଷୀ ନରୋ ଵାପି ଯୋ ହି ପଶ୍ଯତି ତଂ ଶିଵମ୍
ଯେ କୌଣସି ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ କିମ୍ବା ମନୁଷ୍ୟ ସେ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିଥାଏ—
ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଂ ତତଃ କର୍ତୁଂ ତତ୍ରାଯାତାଂସ୍ତପୋଧନାଃ
ତାପରେ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କରିବାକୁ ତପସ୍ୱୀମାନେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ତତୋ ହାହାକୃତଂ ଦେଵି ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସଚରାଚରମ୍ ସଂଜୀଵିତାଶ୍ଚ ଵୈ ସର୍ଵେ ଦୃଷ୍ଟିପାତେନ ପାର୍ଵତି
ତାପରେ, ହେ ଦେବୀ, ତିନି ଜଗତ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଦୁଃଖରେ ଚିତ୍କାର କଲା; କିନ୍ତୁ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପାକାରେ ସମସ୍ତେ ପୁନଃଜୀବିତ ହେଲେ।
ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ପ୍ରଣତା ଵିପ୍ରା ମାମତୋ ଵିଵିଧୈଃ ସ୍ତଵୈଃ
ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ନମ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋତେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ତୈରୁକ୍ତଂ ପ୍ରଣତୈର୍ଦେଵି ଲୋକାନାଂ ଚ ହିତାର୍ଥତଃ
ନମସ୍କାର କରିଥିବା ସେମାନେ, ହେ ଦେବୀ, ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଏଭଳି କହିଲେ।
ତାଃ ସଂରକ୍ଷ ଜଗନ୍ନାଥ ହ୍ଯେଷୋଽସ୍ମାକଂ ଵରଃ ପ୍ରଭୋ
“ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ସେମାନେକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କର; ଏହି ଆମର ଅନୁଗ୍ରହ, ହେ ପ୍ରଭୁ।”
କ୍ଷେମାରୋଗ୍ଯକରଂ ଲିଂଗଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ 5.2.14.
ଏହି ଲିଙ୍ଗ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ନିରାପତ୍ତା ଓ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଦେବ।
ଲକୁଲୀଶସ୍ତଦା ଚାଯଂ ଦେଵଃ ସ୍ପୃଶ୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ତାପରେ ଲକୁଳୀଶ ଏହି ଦେବତା ସ୍ପର୍ଶ କରିବାଯୋଗ୍ୟ ହେବେ।
କୁଟୁଂବେଶ୍ଵର ଇତି ନାମ୍ନା ଲୋକେ ଖ୍ଯାତିଂ ଗମିଷ୍ଯତି
ସେ ଲୋକରେ ‘କୁଟୁମ୍ବେଶ୍ୱର’ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବେ।
ଲକୁଲୀଶୋଽଥ ତଲ୍ଲିଂଗମାରୁରୋହ ମମାଜ୍ଞଯା
ମୋର ଆଜ୍ଞାରେ ଲକୁଳୀଶ ସେହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଆରୋହଣ କଲେ।
କୁଟୁମ୍ବେଶ୍ଵରସଂଜ୍ଞଂ ତୁ ଯେ ପଶ୍ଯଂତି ଯଶସ୍ଵିନି
ହେ ଯଶସ୍ବିନୀ, ‘କୁଟୁମ୍ବେଶ୍ୱର’ ନାମରେ ଯେଉଁଠି ଦେଖନ୍ତି—
ଆଶ୍ଵିନାସିତପଂଚମ୍ଯାଂ ଦର୍ଶ ନଂ ଯଃ କରିଷ୍ଯତି
ଅଶ୍ୱିନ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ପଞ୍ଚମୀ ଦିନରେ ଯେ କେହି ଦର୍ଶନ କରିଥାଏ—
ମହତୀଂ ଶ୍ରିଯମାପ୍ନୋତି ରୋଗୈଶ୍ଚାପି ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ସେ ବଡ଼ ଧନ-ସମ୍ପଦ ପାଇଥାଏ ଏବଂ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
ଦର୍ଶନଂ ଯେ କରିଷ୍ଯଂତି ସ୍ପର୍ଶନଂ ଯଜନଂ ତଥା
ଯେମାନେ ଦର୍ଶନ, ସ୍ପର୍ଶ ଓ ପୂଜା କରନ୍ତି—
ସମୀପେ ତୁ ସରିଚ୍ଛିପ୍ରା ଵାପୀକୂପେନ ସଂଯୁତା
ନଦୀ କିମ୍ବା ପୋକରି ଓ କୁଆଁ ପାଖରେ—
ସୋମଵାରେର୍କଵାରେ ଚ ସ୍ନାତ୍ଵା ତସ୍ଯାଂ ସମାହିତଃ
ସୋମବାର କିମ୍ବା ରବିବାରରେ, ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ଏକାଗ୍ର ମନେ—
ରାଜସୂଯସହସ୍ରସ୍ଯ ଵାଜପେଯଶତସ୍ଯ ଚ 5.2.14.
ସେ ଏକ ହଜାର ରାଜସୂୟ ଏବଂ ଶତ ଭାଜପେୟ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଇଥାଏ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ଏହି ଶକ୍ତି ତୁମକୁ କହିଲି, ଦେବୀ, ଏହା ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ଯଶଃ କୀର୍ତିଶ୍ଚ ଜାଯତେ
ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ମାତ୍ରରେ ଯଶ ଓ କୀର୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ—
ଆସୀଦ୍ରାଜା ପୁରା ଦେଵି ଇଂଦ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନୋ ମହୀପତିଃ
ପୂର୍ବରୁ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ଦେବୀ, ତାଙ୍କ ନାମ ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଭୂମିର ଶାସକ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୋଽଥ ବହୂନ୍ଯଜ୍ଞାନ୍ଭୂମୌ ପ୍ରଚୁରଦକ୍ଷିଣାନ୍
ସେ ଭୂମିରେ ବହୁ ଯଜ୍ଞ ଦେଖିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବହୁ ଦାନ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ସ ଚାଥ ପ୍ରତ୍ଯୁତଃ ସ୍ଵର୍ଗାନ୍ନଷ୍ଟକୀର୍ତିର୍ଯଦା କ୍ଷିତୌ ପତିତଶ୍ଚିଂତଯାମାସ ଭ୍ରଶଂ ଶୋକପରିପ୍ଲୁତଃ
ଏବଂ ପରେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପଡ଼ିଗଲେ, କୀର୍ତି ହରାଇଲେ, ଦୁଃଖରେ ଡୁବି ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
କୃତସ୍ଯ କର୍ମଣସ୍ତ୍ଵତ୍ର ଭୁଜ୍ଯତେ ଯତ୍ଫଲଂ ଦିଵି
ଏଠାରେ କରାଯାଇଥିବା କର୍ମର ଫଳ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଉପଭୋଗ କରାଯାଏ।
ସୋଽତ୍ର ଦୋଷୋ ମତସ୍ତସ୍ଯାମତସ୍ତତ୍ପତନଂ ଚ ଯତ୍
ଏହାଠାରେ ଏହି ଦୋଷ ମନାଯାଏ, ଏହି ତାଙ୍କ ପଡ଼ିବାର କାରଣ।
ସ୍ଵର୍ଗଭାଜୋ ଭଵଂତୀହ ଯାଵତ୍କୀର୍ତିଶ୍ଚ ଜାଯତେ ଯାଵତ୍ସ ଶବ୍ଦୋ ଭଵତି ତାଵତ୍ପୁରୁଷ ଉଚ୍ଯତେ
ଏଠାରେ ଯେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ପାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର କୀର୍ତି ଯାଏଯାଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାଏ; ନାମ ରହିଲେ, ଲୋକେ ସେମାନଙ୍କୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରନ୍ତି।