ମଯା ତେଷାଂ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତ୍ରିଦଶାନାଂ ଯଶସ୍ଵିନି କଂଠେ ଧୃତଂ ମହାରୌଦ୍ରଂ କାଲକୂଟାହ୍ଵଯଂ ତଦା
ମୁଁ ଦେବମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବୀ, ସେ ଭୟଙ୍କର କାଳକୁଟ ବିଷକୁ ମୋ ଗଳାରେ ଧରିଥିଲି।
ତ୍ଵଂ ଭୀତା ସହସା ନଷ୍ଟା ରୂପଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ମାମକମ୍ 5.2.14.୧
ତୁମେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ମୋର ରୂପ ଦେଖି, ହଠାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲା।
ନଦୀସଂଘସମାଯୁକ୍ତା ଗଂଗା ଦୃଷ୍ଟା ଚ ପାର୍ଶ୍ଵତଃ
ଗଙ୍ଗା, ଅନେକ ନଦୀ ସହିତ ମିଶି, ମୋ ପାଖରେ ଦେଖାଯାଇଥିଲା।
କାଲକୂଟଵିଷଂ ଗଂଗେ ଵେଗାନ୍ନଯ ମହୋଦଧିମ୍
ହେ ଗଙ୍ଗା, କାଳକୁଟ ବିଷକୁ ତୁମେ ତେଜ ଗତିରେ ବଡ ଦାଗରକୁ ନେଇଯାଅ।
ରୌଦ୍ରରୂପୀ ଚ ଦୁଃସେଵ୍ଯୋ ଦହତ୍ଯେଵ ନ ସଂଶଯଃ
ଏହା ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ ଅଛି, ସହିବା ଅତି କଷ୍ଟ; ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଜଳାଇଦେଇଥାଏ।
ତତସ୍ତୁ ଯମୁନା ପ୍ରୋକ୍ତା ନ ସମର୍ଥା ସରସ୍ଵତୀ
ତାପରେ ଯମୁନାକୁ କହାଯାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସରସ୍ୱତୀ ସକ୍ଷମ ଥିଲେନି।
ଅଶକ୍ତାସ୍ତାଃ ସମାନେତୁଂ କାଲକୂଟାହ୍ଵଯଂ ଵିଷମ୍
ସେମାନେ କାଳକୁଟ ନାମକ ବିଷକୁ ଉଠାଇବାରେ ଅସମର୍ଥ ଥିଲେ।
ଶିପ୍ରେ ପୁତ୍ରି ମମାଦେଶାନ୍ମହାକାଲ ଵନଂ ଵ୍ରଜ
ହେ ଶିପ୍ରା, ମୋର ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ, ମହାକାଳ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଅ।
ଵିଦ୍ଯତେ ପରମଂ ଲିଂଗଂ ତସ୍ମିଂଲ୍ଲିଂଗେ ନିଯୋଜଯ
ଏଠାରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି; ସେହି ଲିଙ୍ଗରେ ଏହାକୁ ବିସ୍ଥାପନ କର।
ଏଷାସ୍ମି ପ୍ରସ୍ଥିତା ଦେଵ ତଵ ଵାକ୍ଯାଦସଂଶଯମ୍
ହେ ଦେବ, ତୁମର ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ଏବେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବରେ ଯାଉଛି।
ଅସେଵ୍ଯାହଂ ଭଵିଷ୍ଯାମି ଦୁଷ୍ଟସଂପର୍କ ଯୋଗତଃ
ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଅସେବ୍ୟ ହେଇଯିବି।
ଯାନି ତୀର୍ଥାନି ଭୂଲୋକେ ପାତାଲେ ଯାନି ସଂତି ଵୈ 5.2.14.
ପୃଥିବୀ ଓ ପାତାଳରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଅଛି—
ତାନି ସର୍ଵାଣି ସେଵାର୍ଥମାଗତ୍ଯ ମମ ଵାକ୍ଯତଃ
ମୋର ଆଜ୍ଞାରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ସେବା ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିବେ।
ଏଵମୁକ୍ତା ତଦା ଶିପ୍ରା ଗୃହୀତ୍ଵା କାଲକୂଟକମ୍
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ଶିପ୍ରା କାଳକୁଟ ବିଷକୁ ନେଲା।
ତଦ୍ଵିଷଂ କାଲକୂଟାହ୍ଵଂ ନିକ୍ଷିପ୍ତଂ ଲିଂଗମୂର୍ଦ୍ଧନି
କାଳକୁଟ ନାମକ ବିଷ ଲିଙ୍ଗର ମୁଣ୍ଡରେ ରଖାଯିଲା।
ପଶୁଃ ପକ୍ଷୀ ନରୋ ଵାପି ଯୋ ହି ପଶ୍ଯତି ତଂ ଶିଵମ୍
ଯେ କୌଣସି ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ କିମ୍ବା ମନୁଷ୍ୟ ସେ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିଥାଏ—
ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଂ ତତଃ କର୍ତୁଂ ତତ୍ରାଯାତାଂସ୍ତପୋଧନାଃ
ତାପରେ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କରିବାକୁ ତପସ୍ୱୀମାନେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ତତୋ ହାହାକୃତଂ ଦେଵି ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସଚରାଚରମ୍ ସଂଜୀଵିତାଶ୍ଚ ଵୈ ସର୍ଵେ ଦୃଷ୍ଟିପାତେନ ପାର୍ଵତି
ତାପରେ, ହେ ଦେବୀ, ତିନି ଜଗତ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଦୁଃଖରେ ଚିତ୍କାର କଲା; କିନ୍ତୁ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପାକାରେ ସମସ୍ତେ ପୁନଃଜୀବିତ ହେଲେ।
ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ପ୍ରଣତା ଵିପ୍ରା ମାମତୋ ଵିଵିଧୈଃ ସ୍ତଵୈଃ
ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ନମ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋତେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ତୈରୁକ୍ତଂ ପ୍ରଣତୈର୍ଦେଵି ଲୋକାନାଂ ଚ ହିତାର୍ଥତଃ
ନମସ୍କାର କରିଥିବା ସେମାନେ, ହେ ଦେବୀ, ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଏଭଳି କହିଲେ।
ତାଃ ସଂରକ୍ଷ ଜଗନ୍ନାଥ ହ୍ଯେଷୋଽସ୍ମାକଂ ଵରଃ ପ୍ରଭୋ
“ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ସେମାନେକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କର; ଏହି ଆମର ଅନୁଗ୍ରହ, ହେ ପ୍ରଭୁ।”
କ୍ଷେମାରୋଗ୍ଯକରଂ ଲିଂଗଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ 5.2.14.
ଏହି ଲିଙ୍ଗ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ନିରାପତ୍ତା ଓ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଦେବ।
ଲକୁଲୀଶସ୍ତଦା ଚାଯଂ ଦେଵଃ ସ୍ପୃଶ୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ତାପରେ ଲକୁଳୀଶ ଏହି ଦେବତା ସ୍ପର୍ଶ କରିବାଯୋଗ୍ୟ ହେବେ।
କୁଟୁଂବେଶ୍ଵର ଇତି ନାମ୍ନା ଲୋକେ ଖ୍ଯାତିଂ ଗମିଷ୍ଯତି
ସେ ଲୋକରେ ‘କୁଟୁମ୍ବେଶ୍ୱର’ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବେ।
ଲକୁଲୀଶୋଽଥ ତଲ୍ଲିଂଗମାରୁରୋହ ମମାଜ୍ଞଯା
ମୋର ଆଜ୍ଞାରେ ଲକୁଳୀଶ ସେହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଆରୋହଣ କଲେ।
କୁଟୁମ୍ବେଶ୍ଵରସଂଜ୍ଞଂ ତୁ ଯେ ପଶ୍ଯଂତି ଯଶସ୍ଵିନି
ହେ ଯଶସ୍ବିନୀ, ‘କୁଟୁମ୍ବେଶ୍ୱର’ ନାମରେ ଯେଉଁଠି ଦେଖନ୍ତି—
ଆଶ୍ଵିନାସିତପଂଚମ୍ଯାଂ ଦର୍ଶ ନଂ ଯଃ କରିଷ୍ଯତି
ଅଶ୍ୱିନ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ପଞ୍ଚମୀ ଦିନରେ ଯେ କେହି ଦର୍ଶନ କରିଥାଏ—
ମହତୀଂ ଶ୍ରିଯମାପ୍ନୋତି ରୋଗୈଶ୍ଚାପି ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ସେ ବଡ଼ ଧନ-ସମ୍ପଦ ପାଇଥାଏ ଏବଂ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
ଦର୍ଶନଂ ଯେ କରିଷ୍ଯଂତି ସ୍ପର୍ଶନଂ ଯଜନଂ ତଥା
ଯେମାନେ ଦର୍ଶନ, ସ୍ପର୍ଶ ଓ ପୂଜା କରନ୍ତି—
ସମୀପେ ତୁ ସରିଚ୍ଛିପ୍ରା ଵାପୀକୂପେନ ସଂଯୁତା
ନଦୀ କିମ୍ବା ପୋକରି ଓ କୁଆଁ ପାଖରେ—