ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ କାମଦେଵୋପି ଲିଂଗେନ ପରମେଶ୍ଵରି
ଏପରି କହିବା ପରେ, କାମ ମଧ୍ୟ ମହାଦେବୀ, ଲିଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା—
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ଏହି, ଦେବୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଥିବା ଶକ୍ତି, ଯାହା ପାପକୁ ନଶ୍ୱତ କରେ।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ଗୋତ୍ରଵୃଦ୍ଧିଶ୍ଚ ଜାଯତେ
ଏହାକୁ ଦେଖିବା ମାତ୍ରରେ ବଂଶର ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ।
ଯଦା ଦେଵାସୁରୈଃ ପୂର୍ଵଂ ମଥିତଃ କ୍ଷୀରସାଗରଃ
ପୁର୍ବକାଳରେ ଦେବ ଓ ଅସୁରମାନେ ଦୁଧ ଦାଗରକୁ ମଥିଥିଲେ—
କାଲକୂଟମଯଂ ରୌଦ୍ରଂ ଵିଷଂ ଜ୍ଵାଲାଵିଭୀଷଣମ୍
କାଳକୁଟ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା, ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନିରେ ଜ୍ୱାଳାମୟ ବିଷ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା।
ତତୋ ଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେ ସାସୁରା ଯକ୍ଷରାକ୍ଷସାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ, ଅସୁର, ଯକ୍ଷ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ—
ସ୍ତୁତୋହଂ ଵିଵିଧୈଃ ସ୍ତୋତ୍ରୈରିଦମୁକ୍ତଂ ଵରାନନେ
ମୁଁ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲି, ଏବଂ ଏହି କଥା କହାଯାଇଥିଲା, ମୁହଁରେ ଶୋଭା ଥିବା ଦେବୀ—
ଅନ୍ଯଥା ଚିଂତିତଂ କାର୍ଯଂ ଦୈଵେନ କୃତମନ୍ଯଥା
ଯେ କାମ କରିବାକୁ ଭାବିଥିଲା, ତାହା ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ହେଲା; ଭାଗ୍ୟ ଏହାକୁ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ କରିଦେଲା।
ଉତ୍ପନ୍ନଂ କାଲକୂଟଂ ତୁ ଯେନ ଦଗ୍ଧଂ ଚରାଚରମ୍
ଏହି କାଳକୁଟ ବିଷ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଚଳାନ୍ତି ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ଜଳିଗଲା।
ରକ୍ଷାଂ କୁରୁ ଜଗନ୍ନାଥ ଶରଣାଗତଵତ୍ସଲ
ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିବା, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ମଯା ତେଷାଂ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତ୍ରିଦଶାନାଂ ଯଶସ୍ଵିନି କଂଠେ ଧୃତଂ ମହାରୌଦ୍ରଂ କାଲକୂଟାହ୍ଵଯଂ ତଦା
ମୁଁ ଦେବମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବୀ, ସେ ଭୟଙ୍କର କାଳକୁଟ ବିଷକୁ ମୋ ଗଳାରେ ଧରିଥିଲି।
ତ୍ଵଂ ଭୀତା ସହସା ନଷ୍ଟା ରୂପଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ମାମକମ୍ 5.2.14.୧
ତୁମେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ମୋର ରୂପ ଦେଖି, ହଠାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲା।
ନଦୀସଂଘସମାଯୁକ୍ତା ଗଂଗା ଦୃଷ୍ଟା ଚ ପାର୍ଶ୍ଵତଃ
ଗଙ୍ଗା, ଅନେକ ନଦୀ ସହିତ ମିଶି, ମୋ ପାଖରେ ଦେଖାଯାଇଥିଲା।
କାଲକୂଟଵିଷଂ ଗଂଗେ ଵେଗାନ୍ନଯ ମହୋଦଧିମ୍
ହେ ଗଙ୍ଗା, କାଳକୁଟ ବିଷକୁ ତୁମେ ତେଜ ଗତିରେ ବଡ ଦାଗରକୁ ନେଇଯାଅ।
ରୌଦ୍ରରୂପୀ ଚ ଦୁଃସେଵ୍ଯୋ ଦହତ୍ଯେଵ ନ ସଂଶଯଃ
ଏହା ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ ଅଛି, ସହିବା ଅତି କଷ୍ଟ; ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଜଳାଇଦେଇଥାଏ।
ତତସ୍ତୁ ଯମୁନା ପ୍ରୋକ୍ତା ନ ସମର୍ଥା ସରସ୍ଵତୀ
ତାପରେ ଯମୁନାକୁ କହାଯାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସରସ୍ୱତୀ ସକ୍ଷମ ଥିଲେନି।
ଅଶକ୍ତାସ୍ତାଃ ସମାନେତୁଂ କାଲକୂଟାହ୍ଵଯଂ ଵିଷମ୍
ସେମାନେ କାଳକୁଟ ନାମକ ବିଷକୁ ଉଠାଇବାରେ ଅସମର୍ଥ ଥିଲେ।
ଶିପ୍ରେ ପୁତ୍ରି ମମାଦେଶାନ୍ମହାକାଲ ଵନଂ ଵ୍ରଜ
ହେ ଶିପ୍ରା, ମୋର ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ, ମହାକାଳ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଅ।
ଵିଦ୍ଯତେ ପରମଂ ଲିଂଗଂ ତସ୍ମିଂଲ୍ଲିଂଗେ ନିଯୋଜଯ
ଏଠାରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି; ସେହି ଲିଙ୍ଗରେ ଏହାକୁ ବିସ୍ଥାପନ କର।
ଏଷାସ୍ମି ପ୍ରସ୍ଥିତା ଦେଵ ତଵ ଵାକ୍ଯାଦସଂଶଯମ୍
ହେ ଦେବ, ତୁମର ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ଏବେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବରେ ଯାଉଛି।
ଅସେଵ୍ଯାହଂ ଭଵିଷ୍ଯାମି ଦୁଷ୍ଟସଂପର୍କ ଯୋଗତଃ
ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଅସେବ୍ୟ ହେଇଯିବି।
ଯାନି ତୀର୍ଥାନି ଭୂଲୋକେ ପାତାଲେ ଯାନି ସଂତି ଵୈ 5.2.14.
ପୃଥିବୀ ଓ ପାତାଳରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଅଛି—
ତାନି ସର୍ଵାଣି ସେଵାର୍ଥମାଗତ୍ଯ ମମ ଵାକ୍ଯତଃ
ମୋର ଆଜ୍ଞାରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ସେବା ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିବେ।
ଏଵମୁକ୍ତା ତଦା ଶିପ୍ରା ଗୃହୀତ୍ଵା କାଲକୂଟକମ୍
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ଶିପ୍ରା କାଳକୁଟ ବିଷକୁ ନେଲା।
ତଦ୍ଵିଷଂ କାଲକୂଟାହ୍ଵଂ ନିକ୍ଷିପ୍ତଂ ଲିଂଗମୂର୍ଦ୍ଧନି
କାଳକୁଟ ନାମକ ବିଷ ଲିଙ୍ଗର ମୁଣ୍ଡରେ ରଖାଯିଲା।
ପଶୁଃ ପକ୍ଷୀ ନରୋ ଵାପି ଯୋ ହି ପଶ୍ଯତି ତଂ ଶିଵମ୍
ଯେ କୌଣସି ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ କିମ୍ବା ମନୁଷ୍ୟ ସେ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିଥାଏ—
ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଂ ତତଃ କର୍ତୁଂ ତତ୍ରାଯାତାଂସ୍ତପୋଧନାଃ
ତାପରେ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କରିବାକୁ ତପସ୍ୱୀମାନେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ତତୋ ହାହାକୃତଂ ଦେଵି ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସଚରାଚରମ୍ ସଂଜୀଵିତାଶ୍ଚ ଵୈ ସର୍ଵେ ଦୃଷ୍ଟିପାତେନ ପାର୍ଵତି
ତାପରେ, ହେ ଦେବୀ, ତିନି ଜଗତ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଦୁଃଖରେ ଚିତ୍କାର କଲା; କିନ୍ତୁ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପାକାରେ ସମସ୍ତେ ପୁନଃଜୀବିତ ହେଲେ।
ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ପ୍ରଣତା ଵିପ୍ରା ମାମତୋ ଵିଵିଧୈଃ ସ୍ତଵୈଃ
ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ନମ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋତେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ତୈରୁକ୍ତଂ ପ୍ରଣତୈର୍ଦେଵି ଲୋକାନାଂ ଚ ହିତାର୍ଥତଃ
ନମସ୍କାର କରିଥିବା ସେମାନେ, ହେ ଦେବୀ, ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଏଭଳି କହିଲେ।