ସ ଚାପି ହୃଦଯେ ପ୍ରାପ୍ତୋ ମଦୀଯେ ଲୀଲଯା ଶରଃ
ଏହି ଶର ବିନୋଦରେ ମୋ ହୃଦୟକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲା।
ତନ୍ନେତ୍ରଵିସ୍ଫୁଲିଂଗେନ କ୍ରୋଶତାଂ ନାକଵାସିନାମ୍
ମୋ ଚକ୍ଷୁର ତୀବ୍ର ଝାଲରେ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ଚିତ୍କାର କରିଉଠିଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ଦଗ୍ଧେ ତତଃ କାମେ ରତିଃ ଶୋକପରାଯଣା
କାମ ଦହି ଯିବା ପରେ, ରତି ଦୁଃଖରେ ଡୁବି ଗଲା।
ହା ନାଥ ହା ମମ ପ୍ରାଣ ହା ସ୍ଵାମିନ୍କିଂ ଜହାସି ମାମ୍
ହା ନାଥ! ହା ମୋ ଜୀବନ! ହା ସ୍ୱାମୀ, କାହିଁକି ତୁମେ ମୋତେ ଛାଡି ଦେଲା?
ଏଵଂ ଚ ଵିଲପଂତୀଂ ତାଂ ଵାଗୁଵା ଚାଶରୀରିଣୀ ପ୍ରସାଦାଦ୍ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଉତ୍ଥାସ୍ଯତି ଶିଵସ୍ଯ ଚ
ଏଭଳି ରତି କୁ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ତି କରୁଥିବା ବେଳେ, ଦେବଦେବ ଶିବଙ୍କ ଦୟାରେ ଏକ ଦେହହୀନ ସ୍ୱର ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା।
ପ୍ରାର୍ଥିତୋଽହଂ ତତୋ ଦେଵି ତସ୍ମିନ୍ନଵସରେ ପ୍ରିଯେ
ତାହାପରେ, ମୁଁ ଏହି ସମୟରେ, ମୋ ପ୍ରିୟେ, ଅନୁରୋଧ ପାଇଲି।
ଯେନାନେନ ପ୍ରଭୋ ନଷ୍ଟା ସୃଷ୍ଟିର୍ଵୈ ଧରଣୀତଲେ ।। 5.2.13.
ଏହି କାରଣରୁ, ପ୍ରଭୁ, ପୃଥିବୀରେ ସୃଷ୍ଟି ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା।
ତତୋଽହମବ୍ରୁଵଂ ଦେଵି ତାଂ ରତିଂ ଦୀନଭାଷିଣୀମ୍
ତାହାପରେ, ମୁଁ ଦୁଃଖରେ କଥା କରୁଥିବା ରତି କୁ କହିଲି, ଦେବୀ।
ତତୋ ଦଗ୍ଧଂ ମଯାସ୍ଯାଂଗଂ ଜୀଵଯେ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦତଃ
ତେଣୁ, ମୋ ଦୟାରେ ତାଙ୍କ ଦହିଯାଇଥିବା ଦେହକୁ ଆଉଥରେ ଜୀବନ ଦେଇବି।
ତସ୍ମାଦନଂଗ ଏଵୈଷ ପ୍ରଜାସୁ ଵିଚରିଷ୍ଯତି
ଏହିପରେ, ସେ ଅନଙ୍ଗ ଭାବରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିବ।
ଦେଵାନାମନୁକଂପାର୍ଥମନଂଗୋଽସୌ କୃତୋ ମଯା
ଦେବମାନଙ୍କ ଉପରେ କରୁଣା ଦେଖାଇ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଅନଙ୍ଗ କରିଛି।
ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ହ୍ଯନଂଗୋଽପି ଭକ୍ତିଭାଵସମନ୍ଵିତଃ
ସେଠାକୁ ଯାଇ, ଅନଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଭରିଥିଲେ।
ପ୍ରୋକ୍ତଂ ତୁଷ୍ଟେନ ଲିଂଗେନ କାମ କାମମଵାପ୍ସ୍ଯସି
ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଲିଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଥିଲା: 'କାମ, ତୁମେ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପାଇବ।'
ଜନ୍ମ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯତି ରୁକ୍ମିଣ୍ଯା ଗର୍ଭେ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ସଂଗମାତ୍
ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେବ।
ଅନଂଗେନ ତ୍ଵଯା ଯସ୍ମାନ୍ମନସା ତୋଷି ତୋଽପି ସନ୍
ଅନଙ୍ଗ, ତୁମେ ମନରେ ମୋତେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଛ, ତେଣୁ—
ଯେ ତ୍ଵାଂ ପଶ୍ଯଂତି କଂଦର୍ପଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ପରମଯା ଯୁତାଃ
ଯେମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ସହ କନ୍ଦର୍ପ କୁ ଦେଖନ୍ତି,
ଦୀର୍ଘାଯୁଷୋ ଭଵିଷ୍ଯଂତି ରୂପଂ ତେଷାଂ ଭଵିଷ୍ଯତି 5.2.13.
ସେମାନେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେବେ, ତାଙ୍କର ରୂପ ମଧୁର ହେବ।
ଐଶ୍ଵର୍ଯଂ ପରମାନ୍ଭୋଗାନ୍ସ୍ତ୍ରିଯୋ ଦିଵ୍ଯକଲାନ୍ଵିତାଃ
ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭୋଗ, ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଗୁଣ ଥିବା ନାରୀମାନେ ପାଇବେ।
ଚୈତ୍ରଶୁକ୍ଲତ୍ରଯୋଦଶ୍ଯାଂ ଯେ ମାଂ ପଶ୍ଯଂତି ଭକ୍ତିତଃ
ଯେମାନେ ଚୈତ୍ର ଶୁକ୍ଳ ତ୍ରୟୋଦଶୀରେ ଭକ୍ତି ସହ ମୋତେ ଦେଖନ୍ତି,
ଯକ୍ଷା ଗଣେଶ୍ଵରାଃ ସିଦ୍ଧାଃ ସିଦ୍ଧଗଂଧର୍ଵସେଵିତାଃ
ଯକ୍ଷ, ଗଣମାନଙ୍କ ନାଥ, ସିଦ୍ଧ, ଏବଂ ସିଦ୍ଧ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସେବନ କରୁଥିବା—
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ କାମଦେଵୋପି ଲିଂଗେନ ପରମେଶ୍ଵରି
ଏପରି କହିବା ପରେ, କାମ ମଧ୍ୟ ମହାଦେବୀ, ଲିଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା—
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ଏହି, ଦେବୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଥିବା ଶକ୍ତି, ଯାହା ପାପକୁ ନଶ୍ୱତ କରେ।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ଗୋତ୍ରଵୃଦ୍ଧିଶ୍ଚ ଜାଯତେ
ଏହାକୁ ଦେଖିବା ମାତ୍ରରେ ବଂଶର ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ।
ଯଦା ଦେଵାସୁରୈଃ ପୂର୍ଵଂ ମଥିତଃ କ୍ଷୀରସାଗରଃ
ପୁର୍ବକାଳରେ ଦେବ ଓ ଅସୁରମାନେ ଦୁଧ ଦାଗରକୁ ମଥିଥିଲେ—
କାଲକୂଟମଯଂ ରୌଦ୍ରଂ ଵିଷଂ ଜ୍ଵାଲାଵିଭୀଷଣମ୍
କାଳକୁଟ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା, ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନିରେ ଜ୍ୱାଳାମୟ ବିଷ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା।
ତତୋ ଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେ ସାସୁରା ଯକ୍ଷରାକ୍ଷସାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ, ଅସୁର, ଯକ୍ଷ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ—
ସ୍ତୁତୋହଂ ଵିଵିଧୈଃ ସ୍ତୋତ୍ରୈରିଦମୁକ୍ତଂ ଵରାନନେ
ମୁଁ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲି, ଏବଂ ଏହି କଥା କହାଯାଇଥିଲା, ମୁହଁରେ ଶୋଭା ଥିବା ଦେବୀ—
ଅନ୍ଯଥା ଚିଂତିତଂ କାର୍ଯଂ ଦୈଵେନ କୃତମନ୍ଯଥା
ଯେ କାମ କରିବାକୁ ଭାବିଥିଲା, ତାହା ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ହେଲା; ଭାଗ୍ୟ ଏହାକୁ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ କରିଦେଲା।
ଉତ୍ପନ୍ନଂ କାଲକୂଟଂ ତୁ ଯେନ ଦଗ୍ଧଂ ଚରାଚରମ୍
ଏହି କାଳକୁଟ ବିଷ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଚଳାନ୍ତି ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ଜଳିଗଲା।
ରକ୍ଷାଂ କୁରୁ ଜଗନ୍ନାଥ ଶରଣାଗତଵତ୍ସଲ
ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିବା, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।