ସ୍ତ୍ରିଯୋଽମୃତମଯା ଧନ୍ଯା ସଂସାରେ ସାରକାରଣମ୍
ନାରୀମାନେ ଏହି ସଂସାରରେ ନିଜେ ଅମୃତମୟ, ଧନ୍ୟ ଓ ମୂଳ କାରଣ।
ଏତାଭିର୍ଵରନାରୀଭିର୍ଜଗଦେଵଂ ଵଶୀକୃତମ୍
ଏହି ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ନାରୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ହେଇଛି।
କୃତଶ୍ଚାପି ସ୍ଵଵଶତା ସ୍ତ୍ରୀଗୌରଵଗତସ୍ଯ ଚ
ନାରୀଙ୍କୁ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଦେବା ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱାଧୀନତା ଦିଆଯାଇଛି।
ସ୍ତ୍ରିଯ ଏଵ ହି ଦେଵାନାମିଂଦ୍ରାଦୀନାଂ ଭଯାଶ୍ରଯାଃ
ନାରୀମାନେ ଦେବତାମାନେ, ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଭୟର କାରଣ।
ପରାଭଵଃ ପ୍ରଭଵତି ଵିଵଶତ୍ଵଂ ଚ ଭୀଷଣମ୍
ହାର ହେବାର ସହିତ ଭୟଙ୍କର ଅସହାୟତା ଆସିଯାଏ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ମନ୍ମଥୋ ଭଦ୍ରେ ବ୍ରହ୍ମଣା ଚ ଵିସର୍ଜିତଃ
ଏପରି ଭାବରେ କହି, ଓ ସୁମଧୁରା, ବ୍ରହ୍ମା ମନମଥକୁ ଦୂର କରିଦେଲେ।
ରତିପ୍ରୀତିସମାଯୁକ୍ତୋ ଝଷକେତୁର୍ମନୋଭଵଃ 5.2.13.
ରତି ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଏକତ୍ର ହୋଇ, ମନୋଭବ ମାଛର ପତାକା ଭାବେ ଆଗକୁ ବଢିଗଲେ।
ପଂଡିତାଂସ୍ତାପସାନ୍ଵୀରାନ୍ସୁଧିଯଶ୍ଚ ଜିତେଂଦ୍ରିଯାନ୍
ସେ ପଣ୍ଡିତ, ତପସ୍ବୀ, ବୀର, ଜଣେ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜିତ କରିଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଅଧିନ କରିଦେଲେ।
ଭୂତପ୍ରେତପିଶାଚାଂଶ୍ଚ ଯକ୍ଷଗଂଧର୍ଵକିଂନରାନ୍
ସେ ଭୂତ, ପ୍ରେତ, ପିଶାଚ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ କିନ୍ନରମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିନ କରିଦେଲେ।
ମମାର୍ଥେ ଚ କୃତୋ ଯତ୍ନଶ୍ଚିଂତଯିତ୍ଵା ପୁନଃପୁନଃ ତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ କଃ ଶକ୍ତଃ କ୍ଷୋଭଣାର୍ଥଂ ମଯା ଵିନା
ମୋ ପାଇଁ ସେ ପୁନିପୁନି ଚିନ୍ତା କରି ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ କଲେ—ମୋ ଛଡ଼ା କିଏ ସେ ଦେବତାକୁ ଅସ୍ଥିର କରିପାରିବ?
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ସମାଯାତୋ ଯତ୍ରାହଂ ତପସି ସ୍ଥିତଃ
ଏପରି କହି, ସେ ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ତପସ୍ୟାରେ ଲଗିଥିଲି, ସେଠାକୁ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍ମାଂ ତଦା କାମଃ ପିଂଜକୂଟଜଟାସଟମ୍
ତାପରେ କାମ ମୋତେ ଦେଖିଲେ, ମୋ ଜଟା ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଭଳି ଉଠିଥିଲା।
ପ୍ରେକ୍ଷମାଣମୃଜୁସ୍ଥାନଂ ନାସାଵଂଶାଗ୍ର ଲୋଚନମ୍
ସେ ମୋତେ ସିଧା ଅବସ୍ଥାରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ, ମୋ ଦୃଷ୍ଟି ନାକର ଟିପରେ ଲଗିଥିଲା।
ପ୍ରଵିଷ୍ଟଃ କରରଂଧ୍ରେଣ ମଦନୋ ହୃଦଯେ ମମ
ମୋ ହାତର ଫାଟରେ ଦିଆଯାଇ, ମଦନ ମୋ ହୃଦୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସମାଧେର୍ଭାଵନା ଦିଵ୍ଯା ଲକ୍ଷ୍ଯପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷରୂପିଣୀ
ସମାଧିର ଦିବ୍ୟ ଭାବନା, ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ଉନ୍ମତ୍ତତାଂ ଗତୋଽହଂ ଵୈ ଵିକୃତିଂ ମଦନାତ୍ମିକାମ୍
ମୁଁ ସତ୍ୟରେ ପାଗଳ ହେଇଗଲି, ମଦନର ଅସ୍ଥିରତା ମୋତେ ଆକ୍ରମଣ କଲା।
ଦୃଷ୍ଟୋ ମଯାତ୍ମହୃଦଯେ ମନ୍ମଥୋଽପଥ୍ଯକାରକଃ 5.2.13.
ମୁଁ ମୋ ହୃଦୟ ଭିତରେ ମନମଥ, ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଦୁଃଖ ଦେବାର ଉଦ୍ଭବକୁ ଦେଖିଲି।
ଅମାନୁଷୀଂ ଵ୍ରଜେଦ୍ଯୋନିଂ ଯୋଗିନଂ ପ୍ରଵିଶେଦ୍ଯଦି
ଯଦି ସେ ଏକ ଯୋଗୀର ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରେ, ସେ ଅମାନବ ଜନ୍ମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ସୋଽପି ସଂତପ୍ତୋ ମଦନୋ ଭୃଶମ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ମଦନ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁଭବ କଲେ।
ସହକାରତରୋର୍ମୂଲେ ଭୂତ୍ଵା ମଧୁସଖସ୍ତଦା
ତାପରେ, ଆମ୍ବ ଗଛର ମୂଳରେ, ସେ ବସନ୍ତର ସହଯୋଗୀ ହେଲେ।
ସ ଚାପି ହୃଦଯେ ପ୍ରାପ୍ତୋ ମଦୀଯେ ଲୀଲଯା ଶରଃ
ଏହି ଶର ବିନୋଦରେ ମୋ ହୃଦୟକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲା।
ତନ୍ନେତ୍ରଵିସ୍ଫୁଲିଂଗେନ କ୍ରୋଶତାଂ ନାକଵାସିନାମ୍
ମୋ ଚକ୍ଷୁର ତୀବ୍ର ଝାଲରେ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ଚିତ୍କାର କରିଉଠିଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ଦଗ୍ଧେ ତତଃ କାମେ ରତିଃ ଶୋକପରାଯଣା
କାମ ଦହି ଯିବା ପରେ, ରତି ଦୁଃଖରେ ଡୁବି ଗଲା।
ହା ନାଥ ହା ମମ ପ୍ରାଣ ହା ସ୍ଵାମିନ୍କିଂ ଜହାସି ମାମ୍
ହା ନାଥ! ହା ମୋ ଜୀବନ! ହା ସ୍ୱାମୀ, କାହିଁକି ତୁମେ ମୋତେ ଛାଡି ଦେଲା?
ଏଵଂ ଚ ଵିଲପଂତୀଂ ତାଂ ଵାଗୁଵା ଚାଶରୀରିଣୀ ପ୍ରସାଦାଦ୍ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଉତ୍ଥାସ୍ଯତି ଶିଵସ୍ଯ ଚ
ଏଭଳି ରତି କୁ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ତି କରୁଥିବା ବେଳେ, ଦେବଦେବ ଶିବଙ୍କ ଦୟାରେ ଏକ ଦେହହୀନ ସ୍ୱର ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା।
ପ୍ରାର୍ଥିତୋଽହଂ ତତୋ ଦେଵି ତସ୍ମିନ୍ନଵସରେ ପ୍ରିଯେ
ତାହାପରେ, ମୁଁ ଏହି ସମୟରେ, ମୋ ପ୍ରିୟେ, ଅନୁରୋଧ ପାଇଲି।
ଯେନାନେନ ପ୍ରଭୋ ନଷ୍ଟା ସୃଷ୍ଟିର୍ଵୈ ଧରଣୀତଲେ ।। 5.2.13.
ଏହି କାରଣରୁ, ପ୍ରଭୁ, ପୃଥିବୀରେ ସୃଷ୍ଟି ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା।
ତତୋଽହମବ୍ରୁଵଂ ଦେଵି ତାଂ ରତିଂ ଦୀନଭାଷିଣୀମ୍
ତାହାପରେ, ମୁଁ ଦୁଃଖରେ କଥା କରୁଥିବା ରତି କୁ କହିଲି, ଦେବୀ।
ତତୋ ଦଗ୍ଧଂ ମଯାସ୍ଯାଂଗଂ ଜୀଵଯେ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦତଃ
ତେଣୁ, ମୋ ଦୟାରେ ତାଙ୍କ ଦହିଯାଇଥିବା ଦେହକୁ ଆଉଥରେ ଜୀବନ ଦେଇବି।
ତସ୍ମାଦନଂଗ ଏଵୈଷ ପ୍ରଜାସୁ ଵିଚରିଷ୍ଯତି
ଏହିପରେ, ସେ ଅନଙ୍ଗ ଭାବରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିବ।