ଯୋ ଯମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଵୈ କାମଂ ଦର୍ଶନଂ ତୁ କରିଷ୍ଯତି
ଯେଉଁଠାରେ କିଏ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ଏହାଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିବେ,
ଅଶ୍ଵମେଧସ୍ଯ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ସମ୍ଯଗିଷ୍ଟସ୍ଯ ଯତ୍ଫଲମ୍ 5.2.12.
ସେ ଠିକ୍ ଭାବରେ କରାଯାଇଥିବା ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଇବେ।
ପ୍ରସଂଗେନାପି ଯଃ ପଶ୍ଯେଲ୍ଲୋକପାଲେଶ୍ଵରଂ ଶିଵମ୍
ଯେଉଁଠି କିଏ ଅପେକ୍ଷା କରିବା ସହିତ କିମ୍ବା ଅପେକ୍ଷା ବିନା ଲୋକପାଳେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିଥାଏ,
ସଂକ୍ରାଂତୌ ସୋମଵାରେ ଚ ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ଵିଶେଷତଃ
ବିଶେଷ କରି ସଂକ୍ରାନ୍ତି, ସୋମବାର କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ,
ତେ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷା ଭଵଂତୀହ ଶତ୍ରୂଣାଂ ସଂଗରେ ତଥା
ସେମାନେ ଏଠାରେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ ହେଇଯାନ୍ତି,
କ୍ରମେଣ ଵାରୁଣଂ ଲୋକଂ ଧନଦସ୍ଯ ଯଥାସୁଖମ୍
ଏବଂ କ୍ରମେ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ବରୁଣଙ୍କ ଲୋକ କିମ୍ବା କୁବେରଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ତୁମର ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ପାପକୁ ନଶ୍ୱର କରେ, ସେଇ ଶକ୍ତିକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ସୌଭାଗ୍ଯଂ ଜାଯତେ ଶୁଭମ୍
ତାଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ ଉପଜେ।
ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଧ୍ଯାଯମାନସ୍ଯ ପ୍ରଜାକାମସ୍ଯ ପାର୍ଵତି ଅଲଂକାରାଵୃତଃ କାଂତୋ ଦିଵ୍ଯମଂଡନମଂଡିତଃ
ବ୍ରହ୍ମା ଜଣ୍ମ ଚାହିଁ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବାବେଳେ, ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଦିବ୍ୟ ମଣିରେ ଶୋଭିତ ଏକ ସୁନ୍ଦର ପୁରୁଷ ଦେଖାଦେଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପରମଂ ଦିଵ୍ଯଂ କାଂତଂ ସୌଭାଗ୍ଯଶୋଭିତମ୍
ସେଉଁଠି ସେଇ ଅତି ଦିବ୍ୟ, ଆକର୍ଷକ ଓ ଭାଗ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଅଭିଭୂତ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି—
କୋ ଭଵାନ୍କିଂ ନିମିତ୍ତଂ ତୁ ଇହ ଵା କିମୁପାଗତଃ
ତୁମେ କିଏ? କେଉଁ କାରଣରୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛ?
ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ତେନୈଵ ସାଦରମ୍ ପ୍ରଜାପତେ ମହାଭାଗ କିଂ କରୋମି ଦିଶସ୍ଵ ମାମ୍
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ଆଦର ସହିତ କହିଲେ: 'ହେ ପ୍ରଜାପତି, ମୋତେ କ'ଣ କରିବାକୁ ଦେଖାଅ, ମୁଁ କଣ କରିବି?'
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ମଯା ତୁ ସୃଷ୍ଟିକାମେନ ଯେ ପ୍ରଜାପତଯଃ କୃତାଃ
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: 'ମୋ ଜନ୍ମ ଇଚ୍ଛାରୁ, ମୁଁ ପ୍ରଜାପତିମାନେ ତିଆରି କରିଛି।'
ତ୍ଵମଗ୍ରଣୀଃ ପ୍ରଜାସର୍ଗେ ତ୍ଵଦଧୀନମିଦଂ ଜଗତ୍
ପ୍ରଜା ସୃଷ୍ଟିରେ ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଥମ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମ ଅଧୀନ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମଣା ଦେଵି ଜଗାମାଦର୍ଶନଂ ସ୍ମରଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ହେ ଦେବୀ, ସ୍ମର ଦୃଶ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।
ମଦ୍ଵଚୋ ନ କୃତଂ ଯସ୍ମାଦ୍ଭଵନେତ୍ରୋଦ୍ଭଵାଗ୍ନିନା ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ପ୍ରଣତୋ ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରହ୍ଵଃ ପ୍ରାଂଜଲିରବ୍ରଵୀତ୍
ମୋ କଥା ମାନାଯାଇନଥିଲାବେଳେ, ତୁମର ନୟନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅଗ୍ନିରୁ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ—
ପ୍ରସୀଦ ଦେଵଦେଵେଶ ଅନନ୍ଯଗତିକେ ମଯି 5.2.13.
'ହେ ଦେବତାଙ୍କର ଦେବ, ମୋ ଉପରେ କୃପା କର, ମୋ ପାଖରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ।'
ଯସ୍ମାତ୍ତେ ଭକ୍ତିରତୁଲା ମମୋପରି ମହାମତେ
'ତୁମର ମୋ ପ୍ରତି ଅପୂର୍ବ ଭକ୍ତି ଦେଖି, ହେ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ—'
କାମିନୀନାଂ କଟାକ୍ଷେଷୁ କେଶପାଶେଷୁ ଚୈଵ ହି
ନାରୀମାନଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିରେ, ତାଙ୍କର କେଶରେ,
ଵସଂତେ କୋକିଲାଲାପେ ଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନାଯାଂ ଜଲଦାଗମେ
ବସନ୍ତ ଋତୁରେ, କୋଇଳୀର ଗୀତରେ, ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତିରେ, ମେଘ ଆସିବାବେଳେ,
ସ୍ତ୍ରିଯୋଽମୃତମଯା ଧନ୍ଯା ସଂସାରେ ସାରକାରଣମ୍
ନାରୀମାନେ ଏହି ସଂସାରରେ ନିଜେ ଅମୃତମୟ, ଧନ୍ୟ ଓ ମୂଳ କାରଣ।
ଏତାଭିର୍ଵରନାରୀଭିର୍ଜଗଦେଵଂ ଵଶୀକୃତମ୍
ଏହି ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ନାରୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ହେଇଛି।
କୃତଶ୍ଚାପି ସ୍ଵଵଶତା ସ୍ତ୍ରୀଗୌରଵଗତସ୍ଯ ଚ
ନାରୀଙ୍କୁ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଦେବା ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱାଧୀନତା ଦିଆଯାଇଛି।
ସ୍ତ୍ରିଯ ଏଵ ହି ଦେଵାନାମିଂଦ୍ରାଦୀନାଂ ଭଯାଶ୍ରଯାଃ
ନାରୀମାନେ ଦେବତାମାନେ, ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଭୟର କାରଣ।
ପରାଭଵଃ ପ୍ରଭଵତି ଵିଵଶତ୍ଵଂ ଚ ଭୀଷଣମ୍
ହାର ହେବାର ସହିତ ଭୟଙ୍କର ଅସହାୟତା ଆସିଯାଏ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ମନ୍ମଥୋ ଭଦ୍ରେ ବ୍ରହ୍ମଣା ଚ ଵିସର୍ଜିତଃ
ଏପରି ଭାବରେ କହି, ଓ ସୁମଧୁରା, ବ୍ରହ୍ମା ମନମଥକୁ ଦୂର କରିଦେଲେ।
ରତିପ୍ରୀତିସମାଯୁକ୍ତୋ ଝଷକେତୁର୍ମନୋଭଵଃ 5.2.13.
ରତି ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଏକତ୍ର ହୋଇ, ମନୋଭବ ମାଛର ପତାକା ଭାବେ ଆଗକୁ ବଢିଗଲେ।
ପଂଡିତାଂସ୍ତାପସାନ୍ଵୀରାନ୍ସୁଧିଯଶ୍ଚ ଜିତେଂଦ୍ରିଯାନ୍
ସେ ପଣ୍ଡିତ, ତପସ୍ବୀ, ବୀର, ଜଣେ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜିତ କରିଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଅଧିନ କରିଦେଲେ।
ଭୂତପ୍ରେତପିଶାଚାଂଶ୍ଚ ଯକ୍ଷଗଂଧର୍ଵକିଂନରାନ୍
ସେ ଭୂତ, ପ୍ରେତ, ପିଶାଚ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ କିନ୍ନରମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିନ କରିଦେଲେ।
ମମାର୍ଥେ ଚ କୃତୋ ଯତ୍ନଶ୍ଚିଂତଯିତ୍ଵା ପୁନଃପୁନଃ ତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ କଃ ଶକ୍ତଃ କ୍ଷୋଭଣାର୍ଥଂ ମଯା ଵିନା
ମୋ ପାଇଁ ସେ ପୁନିପୁନି ଚିନ୍ତା କରି ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ କଲେ—ମୋ ଛଡ଼ା କିଏ ସେ ଦେବତାକୁ ଅସ୍ଥିର କରିପାରିବ?