ସଂକ୍ରାଂତୌ ସୋମଵାରେ ଚ ଗ୍ରହଣେ ଚୈଵ ଯୋଽର୍ଚଯେତ୍ ମୋଦତେ ମମ ଲୋକେ ଚ ଯାଵଦିଂଦ୍ରାଶ୍ଚତୁର୍ଦଶ
ଯେଉଁମାନେ ସଂକ୍ରାନ୍ତି, ସୋମବାର କିମ୍ବା ଗ୍ରହଣର ସମୟରେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋ ଲୋକରେ ଚଉଦ ଇନ୍ଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେତେବେଳେ ପରିଚାଳନା କରନ୍ତି, ସେତେଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ମୋର ଏହି ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ଦ୍ଵାଦଶଂ ଵିଦ୍ଧି ଦେଵେଶି ଲୋକପାଲେଶ୍ଵରଂ ଶିଵମ୍
ହେ ଦେବମହିଳା, ତୁମେ ଜାଣ, ଦ୍ୱାଦଶ ତିନି ଲୋକପାଳଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶିବଙ୍କୁ ମାନାଯାଏ।
ପୁରା ଦୈତ୍ଯଗଣା ଦେଵି ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତାଃ ସହସ୍ରଶଃ
ପୁରୁଣା କାଳରେ, ହେ ଦେବୀ, ହଜାର ହଜାର ଦୈତ୍ୟମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଇଥିଲେ।
ତୈରିଯଂ ଵସୁଧା ଵ୍ଯାପ୍ତା ସଶୈଲଵନକାନନା
ସେମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ସହିତ ଆଚ୍ଛାଦିତ କରିଦେଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣା ଭକ୍ଷିତାଶ୍ଚୈଵ ଵେଦ ଵେଦାଂଗପାରଗାଃ
ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ଷିତ ହେଲେ।
ଵିଧ୍ଵସ୍ତାଃ କଲଶାଃ ସର୍ଵେ ମୃଦ୍ଭାଂଡାଦି ଚ ଚୂର୍ଣିତମ୍
ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞପାତ୍ର ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ମାଟିର ଭାଡ଼ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ବି ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା।
କୃତା ଚ ଧରଣୀ ଦେଵି ନଷ୍ଟଯଜ୍ଞୋତ୍ସଵାଭଵତ୍
ହେ ଦେବୀ, ପୃଥିବୀରୁ ଯଜ୍ଞ ଓ ଉତ୍ସବ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା।
ଊଚୁଃ ପ୍ରାଂଜଲଯଃ ସର୍ଵେ କ୍ଷୁଧାର୍ତା ଦୁଃଖିତାଃ କୃତାଃ
ସମସ୍ତେ ହାତ ଯୋଡି, ଭୋକା ଓ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଏଭଳି କହିଲେ:
ଵଯଂ ତ୍ରାତାସ୍ତ୍ଵଯା ପୂର୍ଵଂ ନମୁଚେର୍ଵୃଷପର୍ଵଣଃ
ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ନମୁଚି ଓ ବୃଷପର୍ବଣିରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲ।
ତଥା ରକ୍ଷ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଯଂ ନଃ ସମୁପସ୍ଥିତମ୍
ସେହିପରି, ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ଏବେ ଆମେ ଭୟରେ ପଡ଼ିଛୁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ତେଷାଂ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶଂଖଚକ୍ରଗଦାଧରଃ 5.2.12.୧
ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ଭଗବାନ—
ତେ ନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ତତୋ ରାତ୍ରୌ ନିଘ୍ନଂତି ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାନ୍
ସେମାନେ ରାତିରେ ବାହାରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ।
ଅଥ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଗତାଃ କାଂତେ ଜିତଃ ଶକ୍ରୋ ମରୁତ୍ପତିଃ
ତାପରେ, ହେ ପ୍ରିୟେ, ମରୁତମାନଙ୍କ ନାଥ ଇନ୍ଦ୍ର ପରାଜିତ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଗତ୍ଵାଥ ପଶ୍ଚିମାମାଶାଂ ଜଲରାଜୋ ଵିନିର୍ଜିତଃ
ତାପରେ, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଗଲାପରେ, ଜଳର ରାଜା ବି ପରାଜିତ ହେଲେ।
ତତସ୍ତେ ଵ୍ଯାକୁଲା ଜାତା ଵିଷ୍ଣୁଂ ଶରଣମାଗତାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତେ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶରଣାଗତ ହେଲେ।
ମହାକାଲଵନଂ ଗତ୍ଵା ଦେଵା ଭକ୍ତ୍ଯା ସମାହିତାଃ
ଦେବତାମାନେ ଭକ୍ତି ଓ ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ ମହାକାଳବନକୁ ଗଲେ।
ଭଵତାଂ ଭଵିତା ସିଦ୍ଧିସ୍ତତ୍ର ତସ୍ଯ ପ୍ରସାଦତଃ
ତାଙ୍କର କୃପାରେ, ସେଠାରେ ତୁମମାନେ ସଫଳତା ପାଇବେ।
ଇତି ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କୃଷ୍ଣସ୍ଯାମିତତେଜସଃ
ଏଭଳି କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଅପାର ଶକ୍ତି ଭରା କଥା ଶୁଣି,
ତାଵତ୍ତତ୍ରୈଵ ସଂରୁଦ୍ଧା ଦୈତ୍ଯୈଃ ଶସ୍ତ୍ରଧରୈସ୍ତଦା
ସେଇ ସମୟରେ, ତାଙ୍କୁ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଦେତ୍ୟମାନେ ଚାରିପଟେ ଘେରି ନେଲେ।
କଥଯାମାସୁରତ୍ଯୁଗ୍ରଂ ଯଥା ରୁଦ୍ଧଂ ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍
ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଉତ୍ସାହରେ କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ, କିପରି ତିନି ଭୁବନ ବନ୍ଧି ଦିଆଯାଇଛି।
ଯୂଯଂ ଵ୍ରତଧରା ଭୂତ୍ଵା କପାଲୈଶ୍ଚ ଵିଭୂଷିତାଃ 5.2.12.
ତୁମେ ନିୟମ ରଖି, ମଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡ ଧାରି ଶୋଭିତ ହେଇଛ।
ଭସ୍ମଭୂଷିତସର୍ଵାଂଗାଃ କ୍ଷୁଦ୍ରଘଂଟାଵିରାଜିତାଃ ଗଚ୍ଛଧ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମଣା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ପାଦବଦ୍ଧୈଶ୍ଚ ନୂପୁରୈଃ
ତୁମର ସମସ୍ତ ଦେହ ଭସ୍ମରେ ମାଛିଥିଲା, ଛୋଟ ଘଣ୍ଟିରେ ମଣିମାନି, ପାଉଁରେ ନୂପୁର ପିନ୍ଧି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସହିତ ଯାଅ।
ଅଥ ତେ ଲୋକପାଲାଶ୍ଚ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଭାଷିତମ୍
ତାପରେ, ସେଇ ଲୋକପାଳମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣି,
ତତ୍ର ଦୃଷ୍ଟଂ ମହଲ୍ଲିଂଗଂ ତେଜସାଂ ରାଶିମଦ୍ଭୁତମ୍
ସେଠାରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ତେଜର ମହା ଲିଙ୍ଗ ଦେଖିଲେ।
ତତସ୍ତୁ ତସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ଵହ୍ନିଜ୍ଵାଲା ଵିନିଃସୃତା
ତାପରେ, ସେଇ ଲିଙ୍ଗରୁ ଏକ ଅଗ୍ନିଶିଖା ବାହାରିଲା।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଲିଂଗସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ନାମ ଚକ୍ରୁଃ ସମାହିତାଃ
ଲିଙ୍ଗର ମହତ୍ତ୍ୱ ବୁଝି, ସେମାନେ ଏହାକୁ ଏକ ନାମ ଦେଲେ।
ଲୋକପାଲେଶ୍ଵରୋନାମ ଖ୍ଯାତିଂ ଯାସ୍ଯତି ଭୂତଲେ ସ୍ଵସ୍ଵସ୍ଥାନଂ ଗତା ଦିଵ୍ଯଂ ଯଥାପୂର୍ଵଂ ମୁଦାନ୍ଵିତାଃ
ଲୋକପାଳେଶ୍ୱର ନାମ ଭୂମିରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ; ସେମାନେ ପୂର୍ବବତ୍ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ନିବାସକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଫେରିଗଲେ।
ଯେ ପଶ୍ଯଂତି ନରା ଦେଵି ଲୋକପାଲେଶ୍ଵରଂ ଶିଵମ୍
ହେ ଦେବୀ, ଯେମାନେ ଲୋକପାଳେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି,
ନ ଦାରିଦ୍ର୍ଯଂ ନ ଚ ଵ୍ଯାଧିର୍ନାକାଲମରଣଂ ତଥା
ସେମାନେ କେବେ ଦରିଦ୍ରତା, ରୋଗ ବା ଅକାଳ ମୃତ୍ୟୁର ଶିକାର ହେବେ ନାହିଁ।