ଦେଵ ଦାରୁଵନେ ପୂର୍ଵଂ ଵିପ୍ରା ଯୋଗସମନ୍ଵିତାଃ
ପୂର୍ବେ ଦାରୁବନରେ ଯୋଗସମ୍ପନ୍ନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଥିଲେ।
ଶାକାହାରା ନିରାହାରାଃ ପର୍ଣାହାରାସ୍ତଥାପରେ
କେହି ଶାକ ଖାଇଥିଲେ, କେହି କିଛି ଖାଉନଥିଲେ, ଆଉ କେହି ପତ୍ର ଖାଇଥିଲେ।
କେଚିଦ୍ଵୀରାସନରତା ଧୂମ୍ରପାନରତାଃ ପରେ
କେହି ବୀରାସନରେ ରତ ଥିଲେ, ଆଉ କେହି ଧୂମପାନରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲେ।
କୃଚ୍ଛ୍ରଚାଂଦ୍ରାଯଣାଦୀନି କୁର୍ଵନ୍ତ୍ଯନ୍ଯେ ସମାହିତାଃ
ଅନ୍ୟମାନେ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହୋଇ କୃଚ୍ଛ୍ର, ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ଭଳି କଠିନ ବ୍ରତ କରୁଥିଲେ।
ଦୁଃଖାର୍ତ୍ତାଶ୍ଚିଂତଯାମାସୁଃ କଥଂ ସିଦ୍ଧିର୍ଭଵିଷ୍ଯତି
ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହୋଇ ସେମାନେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ, 'କିପରି ସିଦ୍ଧି ମିଳିବ?'
ଵ୍ଯର୍ଥା ଶ୍ରୁତିସ୍ତଥା ଜାତା ଯା ଗୀତା ମୁନିଭିଃ ପୁରା
ଏଭଳି ଭାବେ ମୁନିମାନେ ପୂର୍ବେ ଗାଇଥିବା ଶାସ୍ତ୍ର ଅଫଳ ହେଇଗଲା।
ଅଂଜନଂ ଗୁଟିକା ଚୈଵ ପାଦୁକାଗମନଂ ତଥା
ଅଞ୍ଜନ, ଗୁଟିକା ଏବଂ ଚପ୍ପଲ ପିନ୍ଧି ଚଲିବା,
ଏଵଂ ତେଽଚିଂତଯସିଦ୍ଧାଃ ପରମାମର୍ଷପୂରିତାଃ
ଏଭଳି ଭାବେ ସେମାନେ ଚିନ୍ତାରେ ସିଦ୍ଧ ହୋଇ, ଅତି ରୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନେଵ କାଲେ ତୁ ଵାଗୁଵାଚାଶରୀରିଣୀ 5.2.11.
ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଦେହହୀନ କଣ୍ଠସ୍ୱର ବକ୍ତବ୍ୟ କଲା।
ମାଽଵମନ୍ଯଧ୍ଵମାର୍ଯା ହି ଶ୍ରୁତିର୍ଵ୍ଯର୍ଥା ମହୀତଲେ
ହେ ଆର୍ଯ୍ୟମାନେ, ଏହି ଭୂମିରେ ଶାସ୍ତ୍ର ଅଫଳ ଭାବେ ଅବହେଳିତ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ଭଵିତା ଭଵତାଂ ସିଦ୍ଧିରତ୍ର ନୈଵ ତପୋଧନାଃ
ଏଠି ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ସିଦ୍ଧି ପାଇବେ, ହେ ତପସ୍ୱୀମାନେ।
କାମାଚ୍ଚ ତପସୋ ହାନିରହଂକାରାଚ୍ଚ ଵିସ୍ମଯଃ
ଇଚ୍ଛାରୁ ତପସ୍ୟାର ହାନି ହୁଏ, ଅହଂକାରରୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।
ସ୍ପର୍ଦ୍ଧଯା ରହିତୋ ଯସ୍ତୁ କାମକ୍ରୋଧଵିଵର୍ଜିତଃ
ଯେଉଁଜଣ ଇର୍ଷ୍ୟାରୁ ମୁକ୍ତ ଏବଂ ଆସା ଓ କ୍ରୋଧରୁ ଦୂରେଇଛନ୍ତି,
ଵାସନାଵାସିତୋ ଯସ୍ତୁ ଏକଚିତ୍ତଃ ସମାହିତଃ
ଯିଏ ଶୁଦ୍ଧ ଇଚ୍ଛାରେ ପ୍ରେରିତ, ଏକାଗ୍ର ଓ ଶାନ୍ତ ମନରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି,
ମାତୃଵତ୍ପରଦାରାଣି ପରଦ୍ରଵ୍ଯାଣି ଲୋଷ୍ଟଵତ୍
ଯିଏ ଅନ୍ୟର ଜନନୀଙ୍କୁ ମାତା ପରି ଦେଖନ୍ତି ଏବଂ ଅନ୍ୟର ଧନକୁ ମାଟି ପରି ଭାବନ୍ତି,
ଈଦୃଶେ ପୁରୁଷେ ଵିପ୍ରାସ୍ତପଃସିଦ୍ଧିଶ୍ଚ ଦୃଶ୍ଯତେ
ଏପରି ଲୋକଙ୍କ ଭିତରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ଓ ସଫଳତା ଦେଖାଯାଏ।
ତସ୍ମାଦ୍ଵର୍ଷସହସ୍ରେଣ ନୈଵ ସିଦ୍ଧିର୍ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏହିପରି ଗୁଣ ଛାଡ଼ି, ହଜାର ବର୍ଷ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ ସଫଳତା ମିଳିବ ନାହିଁ।
ମହାକାଲଵନଂ ଗତ୍ଵା ଯୂଯଂ ସର୍ଵେ ସମାହିତାଃ
ତେଣୁ, ସମସ୍ତେ ଏକାଗ୍ର ମନେ ମହାକାଳବନକୁ ଯାଅ।
ଦର୍ଶନାତ୍ତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ଲଭ୍ଯତେ ସିଦ୍ଧିରୁତ୍ତମା ପୂଜଯିତ୍ଵାପି ଭାଵେନ ସଂସିଦ୍ଧିଂ ପରମାଂ ଗତାଃ ।। 5.2.11.
ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଉତ୍ତମ ସଫଳତା ମିଳେ; ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରି ତାହାରା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସଫଳତା ପାଇଲେ।
ରାଜ୍ଞା ଵସୁମତା ପୂର୍ଵଂ ଖଙ୍ଗସିଦ୍ଧିଃ ସୁଦୁର୍ଲଭା
ପୂର୍ବେ ରାଜା ବସୁମତଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ତଳୱାରର କୌଶଳ ପ୍ରାପ୍ତି ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର ଥିଲା।
ପାଦୁକାଗମନଂ ଲବ୍ଧଂ ହୈହଯେନ ମହାତ୍ମନା
ମହାତ୍ମା ହୈହୟ ଚମ୍ମା ଦ୍ୱାରା ଯାତ୍ରା କରିବାର ଶକ୍ତି ପାଇଥିଲେ।
ଅଦୃଶ୍ଯକରଣଂ ଚୈଵ ପ୍ରାପ୍ତଂ ଚାନୂରୁଣା ପୁରା ଅଂଜନଂ ଚ ତଥା ଲବ୍ଧଂ ଲିଂଗସ୍ଯାସ୍ଯ ଚ ଦର୍ଶନାତ୍
ପୁରୁଣା କାଳରେ ଅନୂରୁଣ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବାର ଶକ୍ତି ଓ ଏହି ଲିଙ୍ଗଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ଅଞ୍ଜନ ମଧ୍ୟ ପାଇଥିଲେ।
ଆକାଶଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତେ ସିଦ୍ଧା ଵିସ୍ମଯାନ୍ଵିତାଃ
ଆକାଶରୁ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ସେହି ସିଦ୍ଧମନ୍ଦଳୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ।
ସର୍ଵସିଦ୍ଧିପ୍ରଦଂ ଚୈଵ ଦଦୃଶୁର୍ଲିଂଗମୁତ୍ତମମ୍
ସେମାନେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ।
ତତଃପ୍ରଭୃତି ଵିଖ୍ଯାତୋ ଦେଵୈଃ ସିଦ୍ଧେଶ୍ଵରଃ ପରଃ ନ ତେଷାଂ ଦୁର୍ଲଭା ସିଦ୍ଧିର୍ଭଵିଷ୍ଯତି ମହୀତଲେ
ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ସିଦ୍ଧମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱର ପରମେଶ୍ୱର ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ; ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପୃଥିବୀରେ ସଫଳତା ଅସମ୍ଭବ ହେବ ନାହିଁ।
ସିଦ୍ଧେଶ୍ଵରଂ ଗମିଷ୍ଯଂତି ଭାଵହୀନାଃ ପ୍ରସଂଗତଃ
ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ଛାଡ଼ି କେବଳ ସାଙ୍ଗ ହେବାରୁ ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଯିବେ,
ମହାପାତକସଂଯୁକ୍ତୋ ଯସ୍ତୁ ସିଦ୍ଧେଶ୍ଵରଂ ସ୍ମରେତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ମହାପାପ ଲାଗିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି,
ନିଯମେନ ତୁ ଯଃ ପଶ୍ଯେଦ୍ଦେଵଂ ସିଦ୍ଧେଶ୍ଵରଂ ପରମ୍
କିନ୍ତୁ ଯିଏ ନିୟମରେ ପରମ ଦେବ ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି,
ଅଷ୍ଟମ୍ଯାଂ ଚ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ୍ଯାଂ କୃଷ୍ଣପକ୍ଷେ ଵିଶେଷତଃ 5.2.11.
ବିଶେଷକରି କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ଅଷ୍ଟମୀ ଓ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ,
ଅପୁତ୍ରୋ ଲଭତେ ପୁତ୍ରଂ ନିର୍ଧନସ୍ତୁ ଧନଂ ଲଭେତ୍
ଯାହାଙ୍କ ପୁଅ ନାହିଁ ସେମାନେ ପୁଅ ପାଆନ୍ତି, ଏବଂ ଦରିଦ୍ର ଲୋକ ଧନ ଲଭନ୍ତି।