ଭକ୍ତ୍ଯା ତଵାଦ୍ଯ ତୁଷ୍ଟୋସ୍ମି ତ୍ଵଂ ମେ ସାଯୁଜ୍ଯତାଂ ଵ୍ରଜ
ତୁମର ଭକ୍ତିରେ ଆଜି ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ; ତୁମେ ମୋ ସହିତ ଏକତା ପାଇବ।
କର୍କୋଟକେଶ୍ଵରଃ ଖ୍ଯାତସ୍ତତୋ ଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ସେଠାରୁ ଦେବ ମହେଶ୍ୱର କର୍କଟକେଶ୍ୱର ଭାବେ ପରିଚିତ ହେଲେ।
ଯସ୍ତଂ ପୂଜଯତେ ଦେଵଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଯୁକ୍ତୋ ହି ମାନଵଃ
ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ଭକ୍ତି ସହିତ ସେଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ—
ଵ୍ଯାଧିତୋ ଵ୍ଯାଧିତୋ ମୁକ୍ତୋ ଦୁଃଖୀ ଦୁଃଖାତ୍ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ରୋଗୀ ମାନେ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି, ଦୁଃଖୀମାନେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ଲଭନ୍ତି।
ନିଯମେନ ପ୍ରପଶ୍ଯଂତି ଯେ ଚ କର୍କୋଟକେଶ୍ଵରମ୍
ଯେମାନେ ନିୟମିତ ଭାବେ କର୍କଟକେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି,
ପଂଚମ୍ଯାଂ ଚ ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ଯେ ପଶ୍ଯଂତି ରଵେର୍ଦିନେ 5.2.10.
ପଞ୍ଚମୀ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତଥା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିନରେ ଯେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି,
ଯା ନାରୀ ଦୁର୍ଭଗା ସାପି ସୌଭାଗ୍ଯଂ ଲଭତେ ସଦା ଶିଶୁଗ୍ରହାଶ୍ଚ ନଶ୍ଯଂତି ନାପମୃତ୍ଯୁଭଯଂ ଭଵେତ୍
ଯେଉଁ ଜଣେ ଅଭାଗିନୀ ନାରୀ ମଧ୍ୟ ତିନି, ସେ ସଦା ଭାଗ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି; ଶିଶୁମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର ହୁଏ ଏବଂ ଅକାଳମୃତ୍ୟୁର ଭୟ ରହେ ନାହିଁ।
ଯଂଯଂ କାମମଭିଧ୍ଯାଯେନ୍ମନ ସା ଭକ୍ତିମାନ୍ନରଃ
ଯେ ଭକ୍ତିଶୀଳ ପୁରୁଷ ମନରେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି,
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ତାଙ୍କର ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ପାପ ନାଶ କରେ, ସେଥିରେ ତୁମକୁ କହିଲି।
ଶ୍ରୀମହାଦେଵ ଉଵାଚ ଲିଂଗମେକାଦଶଂ ଵିଦ୍ଧି ଦେଵି ସିଦ୍ଧେଶ୍ଵରଂ ଶୁଭମ୍
ଶ୍ରୀମହାଦେବ କହିଲେ: ହେ ଦେବୀ, ଏକାଦଶମ ଲିଙ୍ଗକୁ ଶୁଭ ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱର ବୋଲି ଜାଣ।
ଦେଵ ଦାରୁଵନେ ପୂର୍ଵଂ ଵିପ୍ରା ଯୋଗସମନ୍ଵିତାଃ
ପୂର୍ବେ ଦାରୁବନରେ ଯୋଗସମ୍ପନ୍ନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଥିଲେ।
ଶାକାହାରା ନିରାହାରାଃ ପର୍ଣାହାରାସ୍ତଥାପରେ
କେହି ଶାକ ଖାଇଥିଲେ, କେହି କିଛି ଖାଉନଥିଲେ, ଆଉ କେହି ପତ୍ର ଖାଇଥିଲେ।
କେଚିଦ୍ଵୀରାସନରତା ଧୂମ୍ରପାନରତାଃ ପରେ
କେହି ବୀରାସନରେ ରତ ଥିଲେ, ଆଉ କେହି ଧୂମପାନରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲେ।
କୃଚ୍ଛ୍ରଚାଂଦ୍ରାଯଣାଦୀନି କୁର୍ଵନ୍ତ୍ଯନ୍ଯେ ସମାହିତାଃ
ଅନ୍ୟମାନେ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହୋଇ କୃଚ୍ଛ୍ର, ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ଭଳି କଠିନ ବ୍ରତ କରୁଥିଲେ।
ଦୁଃଖାର୍ତ୍ତାଶ୍ଚିଂତଯାମାସୁଃ କଥଂ ସିଦ୍ଧିର୍ଭଵିଷ୍ଯତି
ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହୋଇ ସେମାନେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ, 'କିପରି ସିଦ୍ଧି ମିଳିବ?'
ଵ୍ଯର୍ଥା ଶ୍ରୁତିସ୍ତଥା ଜାତା ଯା ଗୀତା ମୁନିଭିଃ ପୁରା
ଏଭଳି ଭାବେ ମୁନିମାନେ ପୂର୍ବେ ଗାଇଥିବା ଶାସ୍ତ୍ର ଅଫଳ ହେଇଗଲା।
ଅଂଜନଂ ଗୁଟିକା ଚୈଵ ପାଦୁକାଗମନଂ ତଥା
ଅଞ୍ଜନ, ଗୁଟିକା ଏବଂ ଚପ୍ପଲ ପିନ୍ଧି ଚଲିବା,
ଏଵଂ ତେଽଚିଂତଯସିଦ୍ଧାଃ ପରମାମର୍ଷପୂରିତାଃ
ଏଭଳି ଭାବେ ସେମାନେ ଚିନ୍ତାରେ ସିଦ୍ଧ ହୋଇ, ଅତି ରୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନେଵ କାଲେ ତୁ ଵାଗୁଵାଚାଶରୀରିଣୀ 5.2.11.
ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଦେହହୀନ କଣ୍ଠସ୍ୱର ବକ୍ତବ୍ୟ କଲା।
ମାଽଵମନ୍ଯଧ୍ଵମାର୍ଯା ହି ଶ୍ରୁତିର୍ଵ୍ଯର୍ଥା ମହୀତଲେ
ହେ ଆର୍ଯ୍ୟମାନେ, ଏହି ଭୂମିରେ ଶାସ୍ତ୍ର ଅଫଳ ଭାବେ ଅବହେଳିତ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ଭଵିତା ଭଵତାଂ ସିଦ୍ଧିରତ୍ର ନୈଵ ତପୋଧନାଃ
ଏଠି ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ସିଦ୍ଧି ପାଇବେ, ହେ ତପସ୍ୱୀମାନେ।
କାମାଚ୍ଚ ତପସୋ ହାନିରହଂକାରାଚ୍ଚ ଵିସ୍ମଯଃ
ଇଚ୍ଛାରୁ ତପସ୍ୟାର ହାନି ହୁଏ, ଅହଂକାରରୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।
ସ୍ପର୍ଦ୍ଧଯା ରହିତୋ ଯସ୍ତୁ କାମକ୍ରୋଧଵିଵର୍ଜିତଃ
ଯେଉଁଜଣ ଇର୍ଷ୍ୟାରୁ ମୁକ୍ତ ଏବଂ ଆସା ଓ କ୍ରୋଧରୁ ଦୂରେଇଛନ୍ତି,
ଵାସନାଵାସିତୋ ଯସ୍ତୁ ଏକଚିତ୍ତଃ ସମାହିତଃ
ଯିଏ ଶୁଦ୍ଧ ଇଚ୍ଛାରେ ପ୍ରେରିତ, ଏକାଗ୍ର ଓ ଶାନ୍ତ ମନରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି,
ମାତୃଵତ୍ପରଦାରାଣି ପରଦ୍ରଵ୍ଯାଣି ଲୋଷ୍ଟଵତ୍
ଯିଏ ଅନ୍ୟର ଜନନୀଙ୍କୁ ମାତା ପରି ଦେଖନ୍ତି ଏବଂ ଅନ୍ୟର ଧନକୁ ମାଟି ପରି ଭାବନ୍ତି,
ଈଦୃଶେ ପୁରୁଷେ ଵିପ୍ରାସ୍ତପଃସିଦ୍ଧିଶ୍ଚ ଦୃଶ୍ଯତେ
ଏପରି ଲୋକଙ୍କ ଭିତରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ଓ ସଫଳତା ଦେଖାଯାଏ।
ତସ୍ମାଦ୍ଵର୍ଷସହସ୍ରେଣ ନୈଵ ସିଦ୍ଧିର୍ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏହିପରି ଗୁଣ ଛାଡ଼ି, ହଜାର ବର୍ଷ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ ସଫଳତା ମିଳିବ ନାହିଁ।
ମହାକାଲଵନଂ ଗତ୍ଵା ଯୂଯଂ ସର୍ଵେ ସମାହିତାଃ
ତେଣୁ, ସମସ୍ତେ ଏକାଗ୍ର ମନେ ମହାକାଳବନକୁ ଯାଅ।
ଦର୍ଶନାତ୍ତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ଲଭ୍ଯତେ ସିଦ୍ଧିରୁତ୍ତମା ପୂଜଯିତ୍ଵାପି ଭାଵେନ ସଂସିଦ୍ଧିଂ ପରମାଂ ଗତାଃ ।। 5.2.11.
ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଉତ୍ତମ ସଫଳତା ମିଳେ; ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରି ତାହାରା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସଫଳତା ପାଇଲେ।
ରାଜ୍ଞା ଵସୁମତା ପୂର୍ଵଂ ଖଙ୍ଗସିଦ୍ଧିଃ ସୁଦୁର୍ଲଭା
ପୂର୍ବେ ରାଜା ବସୁମତଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ତଳୱାରର କୌଶଳ ପ୍ରାପ୍ତି ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର ଥିଲା।