ସ୍ଵର୍ଗଦ୍ଵାର ପରଂ ଲିଂଗଂ ଵିଦ୍ଯତେ ତତ୍ତୁ ଵାସଵ ତମାରାଧଯତ କ୍ଷିପ୍ରଂ ସ ଵଃ କାମଂ ପ୍ରଦାସ୍ଯତି
ସ୍ୱର୍ଗର ଦ୍ୱାରରେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି, ହେ ବାସବ; ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ତାହାକୁ ପୂଜା କର, ସେ ତୁମର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବେ।
ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତ୍ରିଦଶା ମୁଦିତା ଭୃଶମ୍
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଦେବତାମାନେ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗଦ୍ଵାରପ୍ରଦଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଦଦୃଶୁର୍ଲିଂଗମୁତ୍ତମମ୍
ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗଦ୍ୱାର ଦେଇଥିବା ପୁଣ୍ୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗଲୋକଂ ଗତାଃ ସର୍ଵେ ଯଥାପୂର୍ଵଂ ଯଶସ୍ଵିନି
ସମସ୍ତେ, ହେ ଯଶସ୍ୱିନୀ, ପୂର୍ବବତ୍ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ମଯାଜ୍ଞପ୍ତାଶ୍ଚ ତେ ସର୍ଵେ ନିଵର୍ତ୍ତଧ୍ଵଂ ଗଣୋତ୍ତମାଃ ।। 5.2.9.
ମୋର ଆଦେଶ ପାଇଥିବା ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଣମାନେ, ଏବେ ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଫେରିଯାଅ।
ସ୍ଵର୍ଗଦ୍ଵାରପ୍ରଦୋ ଦେଵୋ ଦୃଷ୍ଟୋ ଦେଵୈର୍ନ ସଂଶଯଃ
ଦେବମାନେ ସ୍ୱର୍ଗଦ୍ୱାର ଦେଇଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚୟ ଦେଖିଛନ୍ତି।
ସ୍ଵର୍ଗଦ୍ଵାରଂ ଗତାଃ ସଦ୍ଯଃ ଶକ୍ରାଦ୍ଯାସ୍ତ୍ରିଦଶା ଗଣାଃ
ଏକକ୍ଷଣରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଗଣମାନେ ସ୍ୱର୍ଗଦ୍ୱାରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଖ୍ଯାତିଂ ଯାସ୍ଯତି ଭୂଲୋକେ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକପ୍ରଦାଯକଃ
ଯିଏ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକ ଦେଇଥାଏ, ସେ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବ।
ଯେ ପଶ୍ଯଂତି ନରା ଲୋକେ ସ୍ଵର୍ଗଦ୍ଵାରେଶ୍ଵରଂ ଶିଵମ୍
ଏହି ଜଗତରେ ଯେଉଁ ଲୋକେ ସ୍ୱର୍ଗଦ୍ୱାରର ନାଥ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି—
ସ୍ଵର୍ଗଦ୍ଵାରେଶ୍ଵରଂ ଦେଵଂ ଯେ ପଶ୍ଯଂତି ପ୍ରସଂଗତଃ
ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱର୍ଗଦ୍ୱାରର ନାଥ ଦେବଙ୍କୁ ଯେପରି ହେଉ, ଦେଖନ୍ତି—
ଅଶ୍ଵମେଧସହସ୍ରେଣ ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ସମୁଦାହୃତମ୍
ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞରେ ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ—
ଜନ୍ମାଂତରସହସ୍ରେଣ ଯତ୍ପାପଂ ପୂର୍ଵ ସଂଚିତମ୍
ହଜାର ଜନ୍ମରେ ସଞ୍ଚିତ ଯେତେ ପାପ—
ଅଷ୍ଟମ୍ଯାଂ ଵା ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାମଥଵା ଚଂଦ୍ରଵାସରେ ତେ ଦେଵି ମେ ଶରୀରଂ ତୁ ପ୍ରଵିଷ୍ଟାସ୍ତ୍ଵପୁନର୍ଭଵାଃ
ଅଷ୍ଟମୀ, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ କିମ୍ବା ଚନ୍ଦ୍ରବାସରେ, ହେ ଦେବୀ, ଯେଉଁମାନେ ମୋ ଦେହକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନେବେନି।
ଦଶକୋଟିସହସ୍ରାଣି ତସ୍ମିଁଲ୍ଲିଂଗେ ତୁ ପୂଜିତେ
ସେଇ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କଲେ, ଦଶ କୋଟି ସହସ୍ର—
ସ୍ପର୍ଶନାତ୍ତସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ କୀର୍ତ୍ତନାଦ୍ଯଜନାତ୍ତଥା 5.2.9.
ସେଇ ଲିଙ୍ଗକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ, କିମ୍ବା ଗୁଣଗାନ କିମ୍ବା ପୂଜା କଲେ—
ଅକାମାଵା ସକାମା ଵା ଯେ ପଶ୍ଯଂତି ଦିନେ ଦିନେ
ଚାହିଁ କିମ୍ବା ଅଚାହିଁ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ତାହାକୁ ଦେଖନ୍ତି—
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ଵିଷୈର୍ନୈଵାଭିଭୂଯତେ
ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେମାତ୍ରେ, ବିଷ କେବେ ଲୋକଙ୍କୁ ଜିତିପାରେ ନାହିଁ।
ମାତ୍ରା ଚ ଭୁଜଗାଃ ଶପ୍ତାଃ ସ୍ଵଵଚୋଭଂଗକାରଣାତ୍
ମାଆଁ ନିଜ କଥା ଭଙ୍ଗ କରିଥିବା ପାଇଁ ସାପମାନେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶାପିତ ହେଲେ।
ଵହ୍ନିର୍ହି ଧକ୍ଷ୍ଯତେ ଯୁଷ୍ମାନ୍ସତ୍ରେ ଜନ୍ମେଜଯସ୍ଯ ହି
ଜନମେଜୟଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ ଅଗ୍ନି ତୁମମାନେଙ୍କୁ ଦାହ କରିଦେବ।
ଗତାଃ ସର୍ଵେ ଯଥାସ୍ଥାନଂ ଜୀଵନାର୍ଥଂ ଯଶସ୍ଵିନି
ଏହିପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠା, ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ।
ସର୍ପଶ୍ଚ କଂବଲୋନାମ ଲୋକଂ ପୈତାମହଂ ଗତଃ
କମ୍ବଳ ନାମକ ସାପ ପୂର୍ବଜମାନେର ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଯମୁନାଂଭସି ସଂଲୀନଃ କାଲିଯୋ ଭଯଵିହ୍ଵଲଃ
ଭୟରେ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ କାଳିୟ ସାପ ଯମୁନା ନଦୀର ଜଳରେ ଲୁଚିଯାଇଥିଲେ।
ଏଵଂ ତେ ସର୍ପରା ଜାନୋ ନାଗାଃ ସୁସ୍ମିତଶୋଭନେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ତଥା ନାଗଃ ପ୍ରଯାଗମଗମତ୍ପ୍ରିଯେ
ଏଭଳି, ସୁନ୍ଦର ହସ ଥିବା ମହିଳେ, ସମସ୍ତ ସାପରାଜା ଓ ନାଗମାନେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ସହିତ, ପ୍ରୟାଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ପ୍ରଣମ୍ଯ ତମଥୋଵାଚ ମାତୁରୁତ୍ସଂଗସଂସ୍ଥିତାଃ
ତା’ପରେ, ସେ ମାଆଁଙ୍କ ଆଂକୋରେ ବସି, ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ କହିଲେ।
ମାତ୍ରା ଶପ୍ତା ଵଯଂ ଦେଵ କ୍ରୁଦ୍ଧଯା ତଵ ସଂନିଧୌ
ହେ ଦେବ, ଆମେ ତୁମ ସମ୍ନିଧାନରେ ରୁଷ୍ଟ ମାଆଁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶାପିତ ହୋଇଛୁ।
ସର୍ପସତ୍ରୋ ହି ଭଵିତା ରାଜ୍ଞୋ ଜନ୍ମେଜଯସ୍ଯ ଚ ।। 5.2.10.
ରାଜା ଜନମେଜୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସାପଯଜ୍ଞ ହେବ।
ତ୍ଵଂ ଚ ଵତ୍ସ ମମାଦେଶାନ୍ମହାକାଲଵନଂ ଵ୍ରଜ
ମୋ ଆଦେଶରେ, ମୋ ପୁଅ, ତୁମେ ବଡ କାଳବନକୁ ଯାଅ।
ସମାରାଧଯ ଦେଵେଶଂ ମହାମାଯାସମୀପତଃ
ବଡ ମାୟାଙ୍କ ନିକଟରେ ଦେବତାଙ୍କ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କର।
ତତ୍ର ଗତ୍ଵାଥ କର୍କୋଟଃ ସ୍ଵଯଂ ଦେଵି ସମାହିତଃ ତସ୍ଯ ତୁଷ୍ଟୋଥ ଦେଵେଶୋ ଵରଂ ପ୍ରାଦାଦ୍ଯ ଶସ୍ଵିନି
ତା’ପରେ, ଦେବୀ, କର୍କଟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନୋଯୋଗରେ ସେଠାକୁ ଗଲେ; ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଯେ ଦଂଦଶୂକାଃ କ୍ରୂରାଶ୍ଚ ପାପାଚାରା ଵିଷୋଲ୍ବଣାଃ
ଯେଉଁ ଦଣ୍ଡଶୂକ ସାପମାନେ କ୍ରୁର, ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଓ ବିଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ—