ତାସାଂ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଅଵମା ନାତ୍ତଦା ତ୍ଵଯା
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେବେଳେ ତୁମେ ଅପମାନ ବୋଧ କରିନଥିଲ।
ଅଥ ତାଃ ଶୋକସଂତପ୍ତା ଗତା ଯତ୍ର ପ୍ରଜାପତିଃ
ତାପରେ, ଦୁଃଖରେ ତପ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ପ୍ରଜାପତି ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ।
ତଚ୍ଛୁତ୍ଵା ଦାରୁଣଂ ଵାକ୍ଯଂ ଦକ୍ଷୋ ନୋଵାଚ କିଂଚନ
ସେ ଭୟଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦକ୍ଷ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ।
ମଯା ଦୃଷ୍ଟା ଯଦା ଦେଵି ଭୂମୌ ପଂଚତ୍ଵମାଗତା
ହେ ଦେବୀ, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଭୂମିରେ ଶେଷ ହୋଇ ଶୁଇଥିବା ଦେଖିଲି—
ତେ ଗତ୍ଵାଥ ଗଣା ରୌଦ୍ରାଃ ଶତଶୋଽଥ ସହସ୍ରଶଃ ମୁମୁଚୁଃ ଶରଵର୍ଷାଣି କୁର୍ଵଂତୋ ଭୈରଵାନ୍ରଵାନ୍
ତାପରେ ଶତେ ଶତେ, ହଜାରେ ହଜାରେ ଭୟଙ୍କର ଗଣମାନେ ଯାଇ, ବଣ୍ଡୁକ ଝଡ଼ ଝଡ଼ାଇଲେ ଓ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କରିଲେ।
ତତୋ ଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେ ଵସଵଃ ସହ ଭାସ୍କରୈଃ 5.2.9.୧
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ, ବସୁ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟମାନେ ସହିତ, ଏକଠା ହେଲେ।
ଯୁଦ୍ଧାଯ ଚ ଵିନିଷ୍କ୍ରାଂତା ମୁମୁଚୁଃ ସାଯକାନ୍ସିତାନ୍ ମୁମୁଚୁଃ ଶରଵର୍ଷାଣି ଵାରିଧାରା ଯଥା ଘନାଃ
ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ବାହାରିଲେ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବଣ୍ଡୁକ ଛାଡ଼ିଲେ, ମେଘ ଯେପରି ବର୍ଷା ଝଡ଼େ, ସେପରି ବଣ୍ଡୁକ ଝଡ଼ାଇଲେ।
ତେଷାଂ ମଧ୍ଯେ ଗଣୋ ନାମ ଵୀରଭଦ୍ରୋ ମହାବଲଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୀରଭଦ୍ର ନାମକ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗଣ ଥିଲେ।
ସ ତୁ ତେନ ପ୍ରହାରେଣ ଵିସଂଜ୍ଞୋ ନିଷସାଦ ହ
ସେ ଆଘାତରେ ଅଚେତନ ହୋଇ ବସିଗଲେ।
ସ ହତଃ ସହସା ତେନ ଗଜେଂଦ୍ରୋ ଭେରଵାନ୍ରଵାନ୍
ହଠାତ୍ ସେ ଆଘାତରେ ହାତୀର ମୁଖ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦେଵା କୃତାସ୍ତେନ ପରାଙ୍ମୁଖାଃ
ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ହାତରେ ପରାଜିତ ହୋଇ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ।
ତତଃ କୋପସମାଵିଷ୍ଟୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦିଵାଲଯାନ୍
ତାପରେ, କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ବିଷ୍ଣୁ ସ୍ୱର୍ଗର ଗୃହଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିଲେ।
ତଦାପତତ୍ତୁ ଵେଗେନ ଚକ୍ରଂ ଵିଷ୍ଣୋଃ ସୁଦର୍ଶନମ୍
ସେଇ ସମୟରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ବେଗରେ ଆଗକୁ ଧାଇଗଲା।
ତସ୍ମିଂଶ୍ଚକ୍ରେ ତଦା ଗ୍ରସ୍ତେ ହ୍ଯମୋଘେ ଦୈତ୍ଯସୂଦନେ
ସେଇ ଅପରାଜିତ ଚକ୍ର, ଯାହା ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ବିନାଶ କରେ, ଧରାଯିବା ସମୟରେ,
ଗୃହୀତ୍ଵା ପାଦଯୋର୍ଭୂମୌ ନିଜଘାନାତିଦୂରତଃ
ତାଙ୍କୁ ପାଦରେ ଧରି ବହୁ ଦୂରକୁ ଭୂମିରେ ଜୋରରେ ପଟକାଯିବା ହେଲା।
ରୁଧିରୋଦ୍ଗାରସଂଯୁକ୍ତଂ ଵକ୍ତ୍ରାତ୍ତଚ୍ଚ ଵିନିର୍ଗତମ୍ ନ ତୁ ପଂଚତ୍ଵମାପନ୍ନୋ ଗଦଯା ତାଡିତୋଽପି ସଃ ।। 5.2.9.
ତାଙ୍କର ମୁହଁରୁ ରକ୍ତ ଓ କଫ ମିଶି ଚୁଇଁଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଗଦାରେ ଆଘାତ ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ମରିଲେ ନାହିଁ।
ତତସ୍ତୁ ପ୍ରମଥାଃ ସର୍ଵେ ଵିଷ୍ଣୁଵୀର୍ଯବଲାର୍ଦ୍ଦିତାଃ
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରମଥମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବରେ ଅତିକ୍ରମିତ ହେଲେ।
ମାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶୂଲହସ୍ତଂ ତୁ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚାଂତରଧୀଯତ
ମୁଁ ଶୂଳ ଧରିଥିବାକୁ ଦେଖି, ବିଷ୍ଣୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।
ମତ୍ତସ୍ତ୍ରାସପରୀତାତ୍ମା ତତଶ୍ଚାଦର୍ଶନଂ ଗତଃ
ମୋ ଭୟରେ ତାଙ୍କ ମନ ଭୟରେ ଭରିଗଲା ଏବଂ ସେ ଦୃଶ୍ୟ ରହିଲେ ନାହିଁ।
ମଯା ନିରୂପିତୋ ଦେଵି ସ୍ଵର୍ଗଦ୍ଵାରେ ଗଣସ୍ତଦା
ହେ ଦେବୀ, ସେ ସମୟରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଦ୍ୱାରରେ ମୁଁ ଗଣମାନେଙ୍କୁ ରଖିଥିଲି।
ଦ୍ଵାରାଵରୋଧଃ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯୋ ଯତ୍ନତଃ ଶାସନାନ୍ମମ
ମୋ ଆଦେଶରେ, ଯଥାସମ୍ଭବ ଯତ୍ନ କରି ଦ୍ୱାରକୁ ଅବରୋଧ କରିବା ଉଚିତ।
ଉଦ୍ଵସଶ୍ଚ ତତୋ ଜାତଃ ସ୍ଵର୍ଗୋ ଦେଵା ଵିନିର୍ଜିତାଃ
ତାପରେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଉଚ୍ଛାଦନ ହେଲା ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ପରାଜିତ ହେଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗଦ୍ଵାରେ ନିରୁଦ୍ଧେ ତୁ ଶକ୍ରାଦ୍ଯା ଭଯଵିହ୍ଵଲାଃ
ସ୍ୱର୍ଗ ଦ୍ୱାର ଅବରୋଧ ହେବା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇପଡ଼ିଲେ।
ତସ୍ଯାଗ୍ରେ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ସ୍ଵର୍ଗଦ୍ଵାରାଵରୋଧନମ୍
ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଦ୍ୱାର ଅବରୋଧ ବିଷୟରେ ସବୁ କଥା କୁହାଯିଲା।
ପ୍ରଵେଶୋ ଦୁର୍ଲଭୋ ଜାତଃ କୃତେ ଦ୍ଵାରାଵରୋଧନେ ।। କେନୋପାଯେନ ଯାସ୍ଯାମଃ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକଂ ତଥାଵିଧମ୍
ଦ୍ୱାର ଅବରୋଧ ହେବାରୁ ପ୍ରବେଶ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର ହୋଇଗଲା; ଏହିପରି ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକକୁ କିପରି ପହଞ୍ଚିବାଯିବ?
ନାସ୍ମାକଂ ଜାଯତେ ପ୍ରୀତିର୍ଵିନା ସ୍ଵର୍ଗଂ ପିତାମହ 5.2.9.
ହେ ପିତାମହ, ସ୍ୱର୍ଗ ବିନା ଆମେ କେବେ ଖୁସି ହେଉନାହିଁ।
ଇତି ତେଷାଂ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ତୁ ବ୍ରହ୍ମଣା ତଦା
ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ।
ସ୍ତୁତ୍ଯୋ ଵଂଦ୍ଯୋ ନମସ୍କାର୍ଯଃ ସୃଷ୍ଟି ସଂହାରକାରକଃ ୩୨ ଗୋପ୍ତା ସ୍ରଷ୍ଟା ସମର୍ଥଶ୍ଚ ସ ଚାସ୍ମାକଂ ପରା ଗତିଃ
ସେ ପୂଜ୍ୟ, ବନ୍ଦନୀୟ ଓ ନମସ୍କାର ଯୋଗ୍ୟ; ସୃଷ୍ଟି ଓ ସଂହାର କରିଥିବା, ରକ୍ଷା କରୁଥିବା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସମର୍ଥ ଏବଂ ସେ ଆମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ।
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ଗମ୍ଯତାଂ ଶରଣଂ ଶିଵଃ
ସେହିପରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ଶିବଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯିବା ଉଚିତ।
ତ୍ରିଦଶୈଃ ସହିତଃ ଶକ୍ର ତୂର୍ଣଂ ଗଚ୍ଛ ମମାଜ୍ଞଯା
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ମୋର ଆଦେଶରେ ତୁରନ୍ତ ଯାଅ।