କୃତପୁଣ୍ଯା ନରା ଦେଵି ତେ ଯାଂତି ପରମଂ ପଦମ୍
ହେ ଦେବୀ, ଯେମାନେ ପୁଣ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ତତ୍ପାପଂ ଵିଲଯଂ ଯାତି ଲିଂଗସ୍ଯାସ୍ଯ ଚ ଦର୍ଶନାତ୍ ତତ୍କ୍ଷପଯତି ଦେଵୋଽଯଂ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ୍ଯାଂ ସମର୍ଚିତଃ
ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଦର୍ଶନରେ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ; ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନେ ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ସେହି ପାପ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୂରିଯାଏ।
ପ୍ରସଂଗାଦପି ଯେ ପୂଜାଂ କରିଷ୍ଯଂତି ଵରାନନେ ଐଶ୍ଵର୍ଯଧର୍ମମତୁଲଂ ଦୀର୍ଘମାଯୁରରୋଗତାମ୍
ହେ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁଥିବା, ଯେମାନେ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ପୂଜନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅପୂର୍ବ ଧନ-ସମ୍ପଦ, ଧର୍ମ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଓ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ।
ନିଃସପତ୍ନତ୍ଵମତୁଲଂ ଯଚ୍ଚାନ୍ଯତ୍ତଦଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ସେମାନେ ଅପରିମିତ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀହୀନତା ଓ ଆଉ ଯାହା କିଛି ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ସଫଳତା ପାଇବେ।
ଵିପାପ୍ମାନୋ ଭଵିଷ୍ଯଂତି ଗଣେଶାଶ୍ଚ ମମ ପ୍ରିଯେ ତେ ପଶ୍ଯଂତି ତନୁଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ମଦୀଯଂ ଭଵନଂ ପ୍ରିଯମ୍
ହେ ପ୍ରିୟା, ଯେମାନେ ମୋତେ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ; ଦେହ ଛାଡିଲେ ପରେ ସେମାନେ ମୋ ପ୍ରିୟ ନିବାସକୁ ଦେଖିପାରିବେ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ଏହି ପାପ ନାଶକ ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ସର୍ଵପାପହରଂ ଦେଵି ସ୍ଵର୍ଗମୋକ୍ଷଫଲପ୍ରଦମ୍
ହେ ଦେବୀ, ଏହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଦୂର କରେ ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷର ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ଯଦା ଦେଵି ସମାଯାତାଃ କୈଲାସେ ପର୍ଵତୋତ୍ତମେ
ହେ ଦେବୀ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାହାଡ଼ କୈଳାସକୁ ଆସିଥିଲେ,
ନିମଂତ୍ରିତା ଵଯଂ ଯଜ୍ଞେ ସକାଂତାଃ ସପରିଗ୍ରହାଃ
ଆମେ, ଆମର ପ୍ରିୟା ଓ ସହଚରମାନେ ସହିତ, ଯଜ୍ଞକୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ମିଳିଥିଲୁ।
କଚ୍ଚିତ୍ସ୍ମୃତା ଵିଶାଲାକ୍ଷି କିଂ ଵା ତାତସ୍ଯ ଵିସ୍ମୃତିଃ
ହେ ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁଅଳି, ତୁମେ ସେଥିରେ ମନେ ପକାଇଛ କି, ନାହିଁଲେ ତୁମର ବାପା ଭୁଲିଯାଇଛନ୍ତି କି?
ତାସାଂ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଅଵମା ନାତ୍ତଦା ତ୍ଵଯା
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେବେଳେ ତୁମେ ଅପମାନ ବୋଧ କରିନଥିଲ।
ଅଥ ତାଃ ଶୋକସଂତପ୍ତା ଗତା ଯତ୍ର ପ୍ରଜାପତିଃ
ତାପରେ, ଦୁଃଖରେ ତପ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ପ୍ରଜାପତି ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ।
ତଚ୍ଛୁତ୍ଵା ଦାରୁଣଂ ଵାକ୍ଯଂ ଦକ୍ଷୋ ନୋଵାଚ କିଂଚନ
ସେ ଭୟଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦକ୍ଷ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ।
ମଯା ଦୃଷ୍ଟା ଯଦା ଦେଵି ଭୂମୌ ପଂଚତ୍ଵମାଗତା
ହେ ଦେବୀ, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଭୂମିରେ ଶେଷ ହୋଇ ଶୁଇଥିବା ଦେଖିଲି—
ତେ ଗତ୍ଵାଥ ଗଣା ରୌଦ୍ରାଃ ଶତଶୋଽଥ ସହସ୍ରଶଃ ମୁମୁଚୁଃ ଶରଵର୍ଷାଣି କୁର୍ଵଂତୋ ଭୈରଵାନ୍ରଵାନ୍
ତାପରେ ଶତେ ଶତେ, ହଜାରେ ହଜାରେ ଭୟଙ୍କର ଗଣମାନେ ଯାଇ, ବଣ୍ଡୁକ ଝଡ଼ ଝଡ଼ାଇଲେ ଓ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କରିଲେ।
ତତୋ ଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେ ଵସଵଃ ସହ ଭାସ୍କରୈଃ 5.2.9.୧
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ, ବସୁ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟମାନେ ସହିତ, ଏକଠା ହେଲେ।
ଯୁଦ୍ଧାଯ ଚ ଵିନିଷ୍କ୍ରାଂତା ମୁମୁଚୁଃ ସାଯକାନ୍ସିତାନ୍ ମୁମୁଚୁଃ ଶରଵର୍ଷାଣି ଵାରିଧାରା ଯଥା ଘନାଃ
ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ବାହାରିଲେ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବଣ୍ଡୁକ ଛାଡ଼ିଲେ, ମେଘ ଯେପରି ବର୍ଷା ଝଡ଼େ, ସେପରି ବଣ୍ଡୁକ ଝଡ଼ାଇଲେ।
ତେଷାଂ ମଧ୍ଯେ ଗଣୋ ନାମ ଵୀରଭଦ୍ରୋ ମହାବଲଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୀରଭଦ୍ର ନାମକ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗଣ ଥିଲେ।
ସ ତୁ ତେନ ପ୍ରହାରେଣ ଵିସଂଜ୍ଞୋ ନିଷସାଦ ହ
ସେ ଆଘାତରେ ଅଚେତନ ହୋଇ ବସିଗଲେ।
ସ ହତଃ ସହସା ତେନ ଗଜେଂଦ୍ରୋ ଭେରଵାନ୍ରଵାନ୍
ହଠାତ୍ ସେ ଆଘାତରେ ହାତୀର ମୁଖ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦେଵା କୃତାସ୍ତେନ ପରାଙ୍ମୁଖାଃ
ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ହାତରେ ପରାଜିତ ହୋଇ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ।
ତତଃ କୋପସମାଵିଷ୍ଟୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦିଵାଲଯାନ୍
ତାପରେ, କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ବିଷ୍ଣୁ ସ୍ୱର୍ଗର ଗୃହଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିଲେ।
ତଦାପତତ୍ତୁ ଵେଗେନ ଚକ୍ରଂ ଵିଷ୍ଣୋଃ ସୁଦର୍ଶନମ୍
ସେଇ ସମୟରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ବେଗରେ ଆଗକୁ ଧାଇଗଲା।
ତସ୍ମିଂଶ୍ଚକ୍ରେ ତଦା ଗ୍ରସ୍ତେ ହ୍ଯମୋଘେ ଦୈତ୍ଯସୂଦନେ
ସେଇ ଅପରାଜିତ ଚକ୍ର, ଯାହା ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ବିନାଶ କରେ, ଧରାଯିବା ସମୟରେ,
ଗୃହୀତ୍ଵା ପାଦଯୋର୍ଭୂମୌ ନିଜଘାନାତିଦୂରତଃ
ତାଙ୍କୁ ପାଦରେ ଧରି ବହୁ ଦୂରକୁ ଭୂମିରେ ଜୋରରେ ପଟକାଯିବା ହେଲା।
ରୁଧିରୋଦ୍ଗାରସଂଯୁକ୍ତଂ ଵକ୍ତ୍ରାତ୍ତଚ୍ଚ ଵିନିର୍ଗତମ୍ ନ ତୁ ପଂଚତ୍ଵମାପନ୍ନୋ ଗଦଯା ତାଡିତୋଽପି ସଃ ।। 5.2.9.
ତାଙ୍କର ମୁହଁରୁ ରକ୍ତ ଓ କଫ ମିଶି ଚୁଇଁଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଗଦାରେ ଆଘାତ ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ମରିଲେ ନାହିଁ।
ତତସ୍ତୁ ପ୍ରମଥାଃ ସର୍ଵେ ଵିଷ୍ଣୁଵୀର୍ଯବଲାର୍ଦ୍ଦିତାଃ
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରମଥମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବରେ ଅତିକ୍ରମିତ ହେଲେ।
ମାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶୂଲହସ୍ତଂ ତୁ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚାଂତରଧୀଯତ
ମୁଁ ଶୂଳ ଧରିଥିବାକୁ ଦେଖି, ବିଷ୍ଣୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।
ମତ୍ତସ୍ତ୍ରାସପରୀତାତ୍ମା ତତଶ୍ଚାଦର୍ଶନଂ ଗତଃ
ମୋ ଭୟରେ ତାଙ୍କ ମନ ଭୟରେ ଭରିଗଲା ଏବଂ ସେ ଦୃଶ୍ୟ ରହିଲେ ନାହିଁ।
ମଯା ନିରୂପିତୋ ଦେଵି ସ୍ଵର୍ଗଦ୍ଵାରେ ଗଣସ୍ତଦା
ହେ ଦେବୀ, ସେ ସମୟରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଦ୍ୱାରରେ ମୁଁ ଗଣମାନେଙ୍କୁ ରଖିଥିଲି।