ଦହ୍ଯମାନସ୍ତତଶ୍ଚାହଂ ଵ୍ଯାପ୍ତୋ ଵୈ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯଯା
ତାପରେ ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପରେ ଦହିଯାଉଥିଲି ଏବଂ ସେହି ପାପ ମୋତେ ଘେରି ରହିଥିଲା।
ଗତଃ ସର୍ଵେଷୁ ତୀର୍ଥେଷୁ ନୈଵ ମୁକ୍ତସ୍ତୁ ହତ୍ଯଯା
ମୁଁ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଗଲି, କିନ୍ତୁ ଏହି ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିଲା ନାହିଁ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦୈଵୀ ଵାଗୁଵାଚାଶରୀରିଣୀ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଦେବୀୟ ଏକ ଦେହବିହୀନ ସ୍ୱର କହିଲା।
ମହାକାଲଵନଂ ପୁଣ୍ଯଂ ତ୍ଵଯା ନାଥ ଵିନିର୍ମିତମ୍ ନ ଜାନାସି କଥଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ମହାପାତକନାଶନମ୍
ହେ ନାଥ, ତୁମେ ପବିତ୍ର ମହାକାଳବନ ସୃଷ୍ଟି କରିଛ, କିନ୍ତୁ ଏହି କ୍ଷେତ୍ର କିପରି ମହାପାପ ନଶ୍ଟ କରେ, ତୁମେ ଜାଣନାହାଁ।
ତସ୍ମିନ୍କ୍ଷେତ୍ରେ ମହଲ୍ଲିଂଗଂ ଗଜରୂପସ୍ଯ ସଂନିଧୌ
ସେଇ କ୍ଷେତ୍ରରେ, ହାତୀ ଆକାର ନିକଟରେ ମହାଲିଙ୍ଗ ବିଦ୍ୟମାନ ଅଛି।
ତତୋଽହମାଗତସ୍ତୂର୍ଣ ଵାକ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଦୋତ୍ତମମ୍
ସେହି ଉତ୍ତମ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ଏଠାକୁ ଆସିଲି।
ମମ ହସ୍ତାତ୍ତଦା ଵିପ୍ରାଃ କପାଲମପତଦ୍ଭୁଵି 5.2.8.
ସେ ସମୟରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ମୋ ହାତରୁ ମଣ୍ଡ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ପଶ୍ଯଂତୁ ଵିପ୍ରାସ୍ତଂ ଦେଵଂ କପାଲେଶ୍ଵରସଂଜ୍ଞ କମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସେଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତୁ, ଯିଏ କପାଳେଶ୍ୱର ନାମରେ ପରିଚିତ।
ଲିଂଗଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ତଦା ତୈସ୍ତୁ କପାଲୈର୍ବହୁଭିଵୃତମ୍
ସେ ସମୟରେ, ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ ଲିଙ୍ଗଟି ବହୁ କପାଳ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଛି।
ଅତୋଽସୌ ଭୁଵି ଵିଖ୍ଯାତଃ କପାଲେଶ୍ଵରସଂଜ୍ଞକଃ
ଏହିକାରଣରୁ, ଏହା ପୃଥିବୀରେ କପାଳେଶ୍ୱର ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
କୃତପୁଣ୍ଯା ନରା ଦେଵି ତେ ଯାଂତି ପରମଂ ପଦମ୍
ହେ ଦେବୀ, ଯେମାନେ ପୁଣ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ତତ୍ପାପଂ ଵିଲଯଂ ଯାତି ଲିଂଗସ୍ଯାସ୍ଯ ଚ ଦର୍ଶନାତ୍ ତତ୍କ୍ଷପଯତି ଦେଵୋଽଯଂ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ୍ଯାଂ ସମର୍ଚିତଃ
ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଦର୍ଶନରେ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ; ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନେ ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ସେହି ପାପ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୂରିଯାଏ।
ପ୍ରସଂଗାଦପି ଯେ ପୂଜାଂ କରିଷ୍ଯଂତି ଵରାନନେ ଐଶ୍ଵର୍ଯଧର୍ମମତୁଲଂ ଦୀର୍ଘମାଯୁରରୋଗତାମ୍
ହେ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁଥିବା, ଯେମାନେ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ପୂଜନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅପୂର୍ବ ଧନ-ସମ୍ପଦ, ଧର୍ମ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଓ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ।
ନିଃସପତ୍ନତ୍ଵମତୁଲଂ ଯଚ୍ଚାନ୍ଯତ୍ତଦଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ସେମାନେ ଅପରିମିତ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀହୀନତା ଓ ଆଉ ଯାହା କିଛି ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ସଫଳତା ପାଇବେ।
ଵିପାପ୍ମାନୋ ଭଵିଷ୍ଯଂତି ଗଣେଶାଶ୍ଚ ମମ ପ୍ରିଯେ ତେ ପଶ୍ଯଂତି ତନୁଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ମଦୀଯଂ ଭଵନଂ ପ୍ରିଯମ୍
ହେ ପ୍ରିୟା, ଯେମାନେ ମୋତେ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ; ଦେହ ଛାଡିଲେ ପରେ ସେମାନେ ମୋ ପ୍ରିୟ ନିବାସକୁ ଦେଖିପାରିବେ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ଏହି ପାପ ନାଶକ ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ସର୍ଵପାପହରଂ ଦେଵି ସ୍ଵର୍ଗମୋକ୍ଷଫଲପ୍ରଦମ୍
ହେ ଦେବୀ, ଏହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଦୂର କରେ ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷର ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ଯଦା ଦେଵି ସମାଯାତାଃ କୈଲାସେ ପର୍ଵତୋତ୍ତମେ
ହେ ଦେବୀ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାହାଡ଼ କୈଳାସକୁ ଆସିଥିଲେ,
ନିମଂତ୍ରିତା ଵଯଂ ଯଜ୍ଞେ ସକାଂତାଃ ସପରିଗ୍ରହାଃ
ଆମେ, ଆମର ପ୍ରିୟା ଓ ସହଚରମାନେ ସହିତ, ଯଜ୍ଞକୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ମିଳିଥିଲୁ।
କଚ୍ଚିତ୍ସ୍ମୃତା ଵିଶାଲାକ୍ଷି କିଂ ଵା ତାତସ୍ଯ ଵିସ୍ମୃତିଃ
ହେ ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁଅଳି, ତୁମେ ସେଥିରେ ମନେ ପକାଇଛ କି, ନାହିଁଲେ ତୁମର ବାପା ଭୁଲିଯାଇଛନ୍ତି କି?
ତାସାଂ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଅଵମା ନାତ୍ତଦା ତ୍ଵଯା
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେବେଳେ ତୁମେ ଅପମାନ ବୋଧ କରିନଥିଲ।
ଅଥ ତାଃ ଶୋକସଂତପ୍ତା ଗତା ଯତ୍ର ପ୍ରଜାପତିଃ
ତାପରେ, ଦୁଃଖରେ ତପ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ପ୍ରଜାପତି ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ।
ତଚ୍ଛୁତ୍ଵା ଦାରୁଣଂ ଵାକ୍ଯଂ ଦକ୍ଷୋ ନୋଵାଚ କିଂଚନ
ସେ ଭୟଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦକ୍ଷ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ।
ମଯା ଦୃଷ୍ଟା ଯଦା ଦେଵି ଭୂମୌ ପଂଚତ୍ଵମାଗତା
ହେ ଦେବୀ, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଭୂମିରେ ଶେଷ ହୋଇ ଶୁଇଥିବା ଦେଖିଲି—
ତେ ଗତ୍ଵାଥ ଗଣା ରୌଦ୍ରାଃ ଶତଶୋଽଥ ସହସ୍ରଶଃ ମୁମୁଚୁଃ ଶରଵର୍ଷାଣି କୁର୍ଵଂତୋ ଭୈରଵାନ୍ରଵାନ୍
ତାପରେ ଶତେ ଶତେ, ହଜାରେ ହଜାରେ ଭୟଙ୍କର ଗଣମାନେ ଯାଇ, ବଣ୍ଡୁକ ଝଡ଼ ଝଡ଼ାଇଲେ ଓ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କରିଲେ।
ତତୋ ଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେ ଵସଵଃ ସହ ଭାସ୍କରୈଃ 5.2.9.୧
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ, ବସୁ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟମାନେ ସହିତ, ଏକଠା ହେଲେ।
ଯୁଦ୍ଧାଯ ଚ ଵିନିଷ୍କ୍ରାଂତା ମୁମୁଚୁଃ ସାଯକାନ୍ସିତାନ୍ ମୁମୁଚୁଃ ଶରଵର୍ଷାଣି ଵାରିଧାରା ଯଥା ଘନାଃ
ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ବାହାରିଲେ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବଣ୍ଡୁକ ଛାଡ଼ିଲେ, ମେଘ ଯେପରି ବର୍ଷା ଝଡ଼େ, ସେପରି ବଣ୍ଡୁକ ଝଡ଼ାଇଲେ।
ତେଷାଂ ମଧ୍ଯେ ଗଣୋ ନାମ ଵୀରଭଦ୍ରୋ ମହାବଲଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୀରଭଦ୍ର ନାମକ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗଣ ଥିଲେ।
ସ ତୁ ତେନ ପ୍ରହାରେଣ ଵିସଂଜ୍ଞୋ ନିଷସାଦ ହ
ସେ ଆଘାତରେ ଅଚେତନ ହୋଇ ବସିଗଲେ।
ସ ହତଃ ସହସା ତେନ ଗଜେଂଦ୍ରୋ ଭେରଵାନ୍ରଵାନ୍
ହଠାତ୍ ସେ ଆଘାତରେ ହାତୀର ମୁଖ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ।