ଜୀର୍ଣକଂଥାଵୃତୋ ଦେଵି ମୁଂଡଃ ଖଟ୍ଵାଂଗଧାରକଃ କପାଲଂ ଚ କରେ କୃତ୍ଵା କପାଲକୃତଭୂଷଣଃ
ହେ ଦେବୀ, ପୁରୁଣା ଚିରା ଝାଡି ଲଗାଇ, ମୁଣ୍ଡ ଚୁଲି, ଖଟ୍ୱାଙ୍ଗ ଧାରଣ କରି, ହାତରେ ଖପର ଧରି, ଖପର ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଗହନା ପିନ୍ଧି,
ବ୍ରାହ୍ମଣାଶ୍ଚ ତତଃ କ୍ରୁଦ୍ଧା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମାଂ ଜାଲ୍ମରୂପିଣମ୍
ତେବେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋତେ ଭିକ୍ଷୁକ ରୂପରେ ଦେଖି କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ,
ଅସକୃତ୍ପାପପାପେତି ଗଚ୍ଛଗଚ୍ଛ ଵିଡଂବିତାଃ
ବାରମ୍ବାର ଉପହାସ କରି କହିଲେ, 'ପାପୀ ଚାଲ, ଚାଲ,'
ଅକପାଲାନି ଶୌଚାନି ଇତି ଵେଦେଷୁ ଗୀଯତେ
ବେଦରେ ଗୀତି ହୁଏ ଯେ, ଯେଉଁମାନେ ଖପର ନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ପବିତ୍ର।
ମଯା ପ୍ରୋକ୍ତାସ୍ତୁ ତେ ଵିପ୍ରାଃ ଶ୍ରୂଯତାଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ
ମୁଁ ସେହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ କହିଲି: 'ଶୁଣ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ!'
କର୍ତ୍ତଵ୍ଯା ଚ ଦଯା ସଦ୍ଭିଃ ସର୍ଵଦା ସର୍ଵଦେହିନାମ୍
ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କୁ ସଦା କରୁଣା ଦେଖାଇବା ଉଚିତ।
ଅହଂ କାପାଲିକୋ ଵିପ୍ରୋ ଭସ୍ମଭୂଷିତଵିଗ୍ରହଃ 5.2.8.
ମୁଁ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତପସ୍ବୀ, ମୋ ଦେହରେ ଭସ୍ମ ଲାଗିଛି ।
ଆରାଧଯାମି ସତତଂ ମହାଦେଵଂ ଜଗତ୍ପତିମ୍
ମୁଁ ସଦା ବିଶ୍ୱର ସ୍ୱାମୀ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ ।
ଅଘଘ୍ନଂ ଵିଶ୍ରୁତଂ ଲୋକେ ପ୍ରାରବ୍ଧଂ ହି ମଯା ଦ୍ଵିଜାଃ
ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ପାପ ନାଶ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କ୍ରିୟା ମୁଁ ଆରମ୍ଭ କରିଛି ।
ମଦୀଯଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୈଃ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମୈଃ
ମୋ କଥା ଶୁଣି, ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏପରି କହିଲେ ।
କପାଲୈର୍ଭୂଷିତୋ ନିଂଦ୍ଯୋ ଵିଶେଷେଣ ତୁ ଵିପ୍ରହଃ
ଖୋପଳ ଧାରିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ବିଶେଷ ଭାବରେ ନିନ୍ଦିତ ।
ଯସ୍ମିନ୍ଯଜ୍ଞେ ସମାଯାତା ଆଦିତ୍ଯା ଵସଵସ୍ତଥା
ସେଇ ଯଜ୍ଞରେ ଆଦିତ୍ୟ ଓ ବସୁମାନେ ଏକଠି ହେଲେ ।
ବ୍ରହ୍ମା ଵିଷ୍ଣୁଃ ସହସ୍ରାକ୍ଷୋ ଵରୁଣୋ ଵାଯୁରେଵ ଚ
ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ହଜାର ଆଖି ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ବରୁଣ ଓ ବାୟୁ ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ ।
ସୁପର୍ଣା ଗିରଯୋ ନାଗାଃ ସର୍ଵେ ଚାକାରିତାଃ କ୍ରତୌ
ଗରୁଡ, ପାହାଡ, ଓ ସର୍ପମାନେ—ସମସ୍ତେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଡାକାଯାଇଥିଲେ ।
ବ୍ରହ୍ମର୍ଷଯୋ ମହାଭାଗାସ୍ତଥା ଦେଵର୍ଷଯୋଽମଲାଃ
ମହାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷିମାନେ ଓ ପବିତ୍ର ଦେବ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ ।
ଅପଵିତ୍ରମିତି ଜ୍ଞାତ୍ଵା କଥଂ ତ୍ଵଂ ଵକ୍ତୁମର୍ହସି
ଏହା ଅପବିତ୍ର ବୋଲି ଜାଣି, ତୁମେ କିପରି ଏପରି କହିପାରିବ ?
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋଽହଂ ଯଦା ଵିପ୍ରୈର୍ମଯା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଵଚସ୍ତଦା 5.2.8.
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏପରି କହିଲେ, ତାପରେ ମୁଁ ଏହି କଥା କହିଲି ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତେ ଵଚନେ ଦେଵି ତାଡିତୋଽହଂ ଭୃଶଂ ତଦା
ହେ ଦେବୀ, ଏହି କଥା କୁହାଯିବା ସମୟରେ ମୋତେ ବେଶି ଆଘାତ କରାଗଲା ।
ଅଥ ପ୍ରହସ୍ଯ ତତ୍କ୍ଷିପ୍ତ୍ଵା ତାଂ ଵେଦିଂ ଦର୍ଭସଂସ୍ତୃତାମ୍
ତାପରେ ହସି, ମୁଁ ସେଇ ଦର୍ଭା ଛାଡ଼ିଥିବା ବେଦିକୁ ଅପେକ୍ଷା କଲି ।
ମଯି ନଷ୍ଟେ କପାଲଂ ତତ୍କ୍ଷିପ୍ତଂ ମଂଡପବାହ୍ଯତଃ
ମୁଁ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ସେଇ ଖୋପଳ ମଣ୍ଡପର ବାହାରେ ପକେଇଦିଆଗଲା ।
ଏଵଂ ଶତସହସ୍ରାଣି ପ୍ରଯୁତାନ୍ଯର୍ବୁଦାନି ଚ
ଏଭଳି ଶତ ହଜାର, ଦଶ ଲକ୍ଷ ଓ କୋଟି ସଂଖ୍ୟାରେ ଘଟିଲା ।
ଅଥାହୁର୍ଜ୍ଞାନିନଃ ସର୍ଵେ ନେଦମନ୍ଯସ୍ଯ ଚେଷ୍ଟିତମ୍
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନୀ କହିଲେ: 'ଏହା କାହାରି କାମ ନୁହେଁ ।'
ତତୋଽହଂ ଵିଵିଧୈଃ ସ୍ତୋତ୍ରୈଃ ସ୍ତୁତୋ ଵିପ୍ରୈଃ ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍
ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ପ୍ରଶଂସା ଗୀତ ଗାଇ ମୋତେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ।
ଅହଂ ତୁଷ୍ଟସ୍ତଦା ଦେଵି ଦ୍ଵିଜାନାମନୁକଂପଯା
ହେ ଦେବୀ, ତାପରେ ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରତି କୃପା କରି ଖୁସି ହେଲି ।
ତଦା ତେ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ପ୍ରୋଚୁର୍ଯଦଜ୍ଞାନାଦ୍ଵଧସ୍ତଵ
ତେବେ ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହିଲେ, 'ତୁମର ହତ୍ୟା ଅଜ୍ଞାନରେ ହୋଇଥିଲା।'
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଵିନାଶାଯ ପ୍ରସାଦଂ କୁରୁ ନଃ ପ୍ରଭୋ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ନଶ୍ଟ ହେବା ପାଇଁ ଆମକୁ ତୁମେ କୃପା କର।
ଦ୍ଵିଜାନାଂ ଚ ତଦା ତେଷାମଗ୍ରେ କଥିତଵାନିଦମ୍ 5.2.8.
ସେ ସମୟରେ, ସେଇ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ତୁମେ ଏହି କଥା କହିଥିଲା।
ଅନାଦିଲିଂଗଂ ତତ୍ରାସୀଚ୍ଛନ୍ନଂ କାଲଵିପର୍ଯଯେ
ସେଠାରେ ଆଦିକାଳରୁ ଥିବା ଏକ ଲିଙ୍ଗ ଥିଲା, ଯାହା ସମୟର ଉଲଟାଘଟଣାରେ ଲୁଚିଥିଲା।
କୃତା ମଯାପି ଵିପ୍ରେଂଦ୍ରା ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯା ସ୍ଵଯଂ ପୁରା
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବେ ନିଜେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ କରିଥିଲି।
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯା ତତୋ ଜାତା ମମାତୀଵ ସୁଦୁଃସହା
ତାହାରୁ ମୋ ଭିତରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ଭୟଙ୍କର ଅସହ୍ୟ ପାପ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।