ନ କୈଲାସଂ ଗମିଷ୍ଯାମୋ ନ ଚ ମେରୁଂ ତଥାଵିଧମ୍
ଆମେ କେବେ କୈଳାସକୁ ଯିବୁନାହିଁ, ଏବଂ ଏପରି ମେରୁକୁ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଏଷାମରାଵତୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ହ୍ଯେଷା ଭୋଗଵତୀ ଶୁଭା
ଏହିଠାରେ ଆମର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଅମରାବତୀ, ଏହିଠାରେ ଆମର ଶୁଭ ଭୋଗବତୀ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦେଵି ଶୂନ୍ଯଂ ଜାତଂ ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପମ୍ ଗମନାଯ ମତିଂ ଚକ୍ରେ କୃତ୍ଵା ଦେହମଥାତ୍ମନଃ
ଏହି ସମୟରେ, ହେ ଦେବୀ, ସ୍ୱର୍ଗ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଗଲା; ଚାଲିଯିବାକୁ ମନସ୍କରି, ସେ ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ।
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ମାଂ ତ୍ରିଦଶାଃ ସର୍ଵେ ମହାକାଲଵନଂ ଗତାଃ
ମୋତେ ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ମହାକାଳବନକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତତ୍କ୍ଷଣଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ମହାକାଲଵନୋତ୍ତମେ ଦଦର୍ଶ ରମଣୀଯଂ ତୈର୍ଦେଵୈଃ ପରିଵୃତଂ ତଦା
ଏପରି କହି, ସେ ତୁରନ୍ତ ଉତ୍ତମ ମହାକାଳବନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ଦେବମାନେ ଘେରିଥିବା ରମଣୀୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନେଵ କାଲେ ତୁ ଵାଗୁଵାଚାଶରୀରିଣୀ କର୍କୋଟକସ୍ଯ ପୂର୍ଵେ ତୁ ମହାମାଯାଶ୍ଚ ଦକ୍ଷିଣେ
ଏହି ସମୟରେ, ଦେହବିହୀନ ଏକ ସ୍ୱର କହିଲା: କର୍କୋଟକର ପୂର୍ବଦିଗରେ ଏବଂ ମହାମାୟାଙ୍କର ଦକ୍ଷିଣରେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଦେଵଦେଵେନ ହୃଷ୍ଟସ୍ତଦ୍ଗତଚେତସା
ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏପରି କହାଯିବା ପରେ, ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଏବଂ ମନ ତାହାରେ ଲଗିଗଲା।
ପୂଜଯିତ୍ଵା ଶୁଭୈଃ ପୁଷ୍ପୈରୁଵାଚେଦଂ ଵରାନନେ 5.2.7.
ଶୁଭ ପୁଷ୍ପରେ ପୂଜା କରି, ସେ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁଥିବା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯେ ତ୍ଵାଂ ପଶ୍ଯଂତି ଯତ୍ନେନ ଅପି ଦୁଷ୍କୃତ କାରିଣଃ
ଯେମାନେ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ସେମାନେ ପ୍ରୟାସ କରି ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି,
ଅଷ୍ଟମ୍ଯାଂ ଚ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ୍ଯାଂ ସଂକ୍ରାଂତୌ ଵା ଵିଶେଷତଃ
ବିଶେଷକରି ଅଷ୍ଟମୀ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ, କିମ୍ବା ସଂକ୍ରାନ୍ତି ସମୟରେ,
ଵିମାନଵରମାସ୍ଥାଯ କାମଗଂ ରତ୍ନଭୂଷିତମ୍
ଇଚ୍ଛାମତ ମଣିମାଣିକ୍ୟରେ ଶୋଭିତ ଦେବ ରଥରେ ବସି,
କିଂ ଦାନୈର୍ଵିଵିଧୈର୍ଦତ୍ତୈଃ କିଂ ଯଜ୍ଞୈର୍ଵିଵିଧୈଃ କୃତୈଃ
ବିଭିନ୍ନ ଦାନ ଦେଇଲେ କି ଲାଭ, ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ କଲେ କି ଲାଭ,
ଯଂଯଂ କାମମଭିଧ୍ଯାଯ ପୂଜଯିଷ୍ଯଂତି ମାନଵାଃ
ମଣିଷ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଭାବି ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି,
ତ୍ରିଦଶୈଶ୍ଚ ପୁନଃ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମଲ୍ଲିଂଗମୁତ୍ତମମ୍
ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖି ଏହି କଥା କହିଛନ୍ତି,
ପୂଜଯିଷ୍ଯଂତି ଯେ ଧନ୍ଯା ଦେଵଂ ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପେଶ୍ଵରମ୍
ଯେମାନେ ତିନି ଲୋକର ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବେ, ସେମାନେ ଧନ୍ୟ,
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପୂଜଯାମାସ ଭୂଯୋ ଲିଂଗଂ ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପମ୍
ଏଭଳି କହି, ସେ ପୁଣି ତିନି ଲୋକର ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କଲେ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ତାଙ୍କର ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ପାପ ନାଶ କରେ, ସେଥିରେ ତୁମକୁ କହିଲି।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯା ପ୍ରଣଶ୍ଯତି
ଯାହାଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ,
ପୁରା ଵୈଵସ୍ଵତେ କଲ୍ପେ ତ୍ରେତାକାଲେ ସମାଗତେ
ପୁରୁଣା କାଳରେ ବୈବସ୍ବତ ମନ୍ବନ୍ତରରେ, ତ୍ରେତାଯୁଗ ଆସିଥିଲାବେଳେ,
ଉପଵିଷ୍ଟେଷୁ ଵିପ୍ରେଷୁ ହୂଯମାନେ ହୁତାଶନେ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବସିଥିଲେ ଏବଂ ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ କରାଯାଉଥିଲା,
ଜୀର୍ଣକଂଥାଵୃତୋ ଦେଵି ମୁଂଡଃ ଖଟ୍ଵାଂଗଧାରକଃ କପାଲଂ ଚ କରେ କୃତ୍ଵା କପାଲକୃତଭୂଷଣଃ
ହେ ଦେବୀ, ପୁରୁଣା ଚିରା ଝାଡି ଲଗାଇ, ମୁଣ୍ଡ ଚୁଲି, ଖଟ୍ୱାଙ୍ଗ ଧାରଣ କରି, ହାତରେ ଖପର ଧରି, ଖପର ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଗହନା ପିନ୍ଧି,
ବ୍ରାହ୍ମଣାଶ୍ଚ ତତଃ କ୍ରୁଦ୍ଧା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମାଂ ଜାଲ୍ମରୂପିଣମ୍
ତେବେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋତେ ଭିକ୍ଷୁକ ରୂପରେ ଦେଖି କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ,
ଅସକୃତ୍ପାପପାପେତି ଗଚ୍ଛଗଚ୍ଛ ଵିଡଂବିତାଃ
ବାରମ୍ବାର ଉପହାସ କରି କହିଲେ, 'ପାପୀ ଚାଲ, ଚାଲ,'
ଅକପାଲାନି ଶୌଚାନି ଇତି ଵେଦେଷୁ ଗୀଯତେ
ବେଦରେ ଗୀତି ହୁଏ ଯେ, ଯେଉଁମାନେ ଖପର ନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ପବିତ୍ର।
ମଯା ପ୍ରୋକ୍ତାସ୍ତୁ ତେ ଵିପ୍ରାଃ ଶ୍ରୂଯତାଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ
ମୁଁ ସେହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ କହିଲି: 'ଶୁଣ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ!'
କର୍ତ୍ତଵ୍ଯା ଚ ଦଯା ସଦ୍ଭିଃ ସର୍ଵଦା ସର୍ଵଦେହିନାମ୍
ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କୁ ସଦା କରୁଣା ଦେଖାଇବା ଉଚିତ।
ଅହଂ କାପାଲିକୋ ଵିପ୍ରୋ ଭସ୍ମଭୂଷିତଵିଗ୍ରହଃ 5.2.8.
ମୁଁ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତପସ୍ବୀ, ମୋ ଦେହରେ ଭସ୍ମ ଲାଗିଛି ।
ଆରାଧଯାମି ସତତଂ ମହାଦେଵଂ ଜଗତ୍ପତିମ୍
ମୁଁ ସଦା ବିଶ୍ୱର ସ୍ୱାମୀ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ ।
ଅଘଘ୍ନଂ ଵିଶ୍ରୁତଂ ଲୋକେ ପ୍ରାରବ୍ଧଂ ହି ମଯା ଦ୍ଵିଜାଃ
ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ପାପ ନାଶ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କ୍ରିୟା ମୁଁ ଆରମ୍ଭ କରିଛି ।
ମଦୀଯଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୈଃ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମୈଃ
ମୋ କଥା ଶୁଣି, ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏପରି କହିଲେ ।