ଦୀପ୍ତିର୍ଲବ୍ଧା ସୁଵର୍ଣେନ ଜ୍ଵାଲାମାଲାକୁଲା ତଦା
ସୁବର୍ଣ୍ଣରୁ ତେଜ ମିଳିଲା, ଏହା ପରେ ଅଗ୍ନିର ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯିଲା।
ଯସ୍ତମର୍ଚଯତେ ଭକ୍ତ୍ଯା ସ୍ଵର୍ଣଜ୍ଵାଲେଶ୍ଵରଂ ଶିଵମ୍ ଐଶ୍ଵର୍ଯଂ ଦାନଶକ୍ତିଶ୍ଚ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରମନଂତକମ୍
ଯେଉଁଠି ଭକ୍ତିରେ ସେହି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ୱାଳାର ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ଅନନ୍ତ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ, ଦାନ ଶକ୍ତି ଓ ପୁଅ-ନାତି ଲାଭ କରେ।
ଜ୍ଞାନତୋଽଜ୍ଞାନତୋ ଵାପି ଯତ୍ପାପଂ କୁରୁତେ ନରଃ
ଜଣେ ମଣିଷ ଜାଣିକିମ୍ବା ଅଜାଣିରେ ଯେଉଁ ପାପ କରେ,
ଯତ୍ଫଲଂ ପିଂଡଦାନେନ ଗଯାଯାଂ ଲଭତେ ନରଃ
ଗୟାରେ ପିଣ୍ଡ ଦାନ କଲେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ,
ଗାଯତ୍ର୍ଯାଃ ଶତସାହସ୍ରୈଃ ସମ୍ଯଗ୍ଜପ୍ତୈଶ୍ଚ ଯତ୍ଫଲମ୍
ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ରକୁ ଶତହଜାର ଥର ଭଲଭାବେ ଜପ କଲେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ,
ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ସର୍ଵଦାନେନ ଦତ୍ତେନ ଵିଧିପୂର୍ଵକମ୍
ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଦାନ କଲେ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ,
ପୂଜଯଂତି ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ସ୍ଵର୍ଣଜ୍ଵାଲେଶ୍ଵରଂ ତୁ ଯେ
ଯେମାନେ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣଜ୍ୱାଳେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି,
ରକ୍ଷିତଂ ତ୍ରିଦଶୈର୍ଦେଵି ଗଣୈର୍ନାନାଵିଧୈସ୍ତଥା 5.2.6.
ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଦିବ୍ୟ ଗଣମାନେ ଏହାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ହେ ଦେବୀ।
ମମ ପ୍ରସାଦାତ୍ତଦ୍ଦେଵି ଦୃଶ୍ଯତେ ଲିଂଗମୁତ୍ତମମ୍
ମୋର କୃପାରେ, ହେ ଦେବୀ, ସେ ଉତ୍ତମ ଲିଙ୍ଗ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ଲଭ୍ଯତେ ତତ୍ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପମ୍
ମାତ୍ର ଦର୍ଶନ କଲେ ଏହି ସ୍ବର୍ଗ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।
ପୁରା ଵାରାହକଲ୍ପେ ତୁ ଦେଵର୍ଷିର୍ନାରଦୋଽମଲଃ
ପୁରୁଣା ବାରାହ କଳ୍ପରେ, ଶୁଦ୍ଧ ଦେବଋଷି ନାରଦ,
ତତ୍ରୋଦ୍ଯାନଵନେ ରମ୍ଯେ କଲ୍ପଵୃକ୍ଷୈର୍ଵିରାଜିତେ
ସେ ସୁନ୍ଦର ଉଦ୍ୟାନ ଓ ବନରେ, ଯେଉଁଠାରେ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ରହିଛି,
ଵୀଣାଵେଣୁରଵୈର୍ଘୁଷ୍ଟେ ଦେଵଗଂଧର୍ଵସେଵିତେ
ବୀଣା ଓ ବାଁଶୀର ସ୍ବରରେ ଗୁଞ୍ଜିତ, ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ସେବା କରନ୍ତି,
ବ୍ରହ୍ମଲୋକାଦିଭିର୍ଲୋକୈରନୌପମ୍ଯଗୁଣେ ଶୁଭେ ସ୍ତୂଯମାନଂ ମୁଦା ଦେଵୈଃ ସି ଦ୍ଧଚାରଣକିନ୍ନରୈଃ
ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୁଭ ଲୋକରେ, ଅପୂର୍ବ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି,
ପୃଷ୍ଟସ୍ତୁ ନାରଦୋ ଦେଵି ଵାସଵେନ ମହାମୁନିଃ
ବାସବ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, ହେ ଦେବୀ, ମହାମୁନି ନାରଦଙ୍କୁ।
ମହାକାଲଵନଂ ରମ୍ଯଂ ସଦାନଂଦକରଂ ଶୁଭମ୍
ମହାକାଳବନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର, ସଦା ଆନନ୍ଦ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥାଏ।
ପୁଣ୍ଯଂ ପଶ୍ଯଂତି ଯେ ଲୋକା ମହାକାଲଵନଂ ଶୁଭମ୍
ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ପବିତ୍ର ମହାକାଳବନକୁ ଦେଖନ୍ତି,
ସ୍ଵଯଂ ତିଷ୍ଠତି ଦେଵୋଽତ୍ର ସର୍ଵଭୂତଗଣୈର୍ଵୃତଃ
ଏଠାରେ ଦେବତା ସ୍ବୟଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି।
ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ନୈମିଷଂ ପୁଣ୍ଯଂ ସର୍ଵପାପପ୍ରଣାଶନମ୍ 5.2.7.
ପୃଥିବୀରେ ନୈମିଷ ଅତି ପବିତ୍ର ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ୱ କରେ।
ତତୋ ଦଶଗୁଣଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ପ୍ରଯାଗଂ ସର୍ଵକାମିକମ୍
ତାପରେ, ପ୍ରୟାଗକୁ ଦଶଗୁଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ପ୍ରାଚୀ ସରସ୍ଵତୀ ପୁଣ୍ଯା ତସ୍ମାଦ୍ଦଶଗୁଣା ସ୍ମୃତା
ପୂର୍ବଦିଗକୁ ବହୁଥିବା ପବିତ୍ର ସରସ୍ବତୀ ନଦୀକୁ ଦଶଗୁଣା ପୁଣ୍ୟବତୀ ବୋଲି ମନେ କରାଯାଏ।
ତସ୍ମାଦ୍ଦଶଗୁଣଂ ଦେଵି କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରଂ ଵିଶିଷ୍ଯତେ
ଏହିକାରଣରୁ, ହେ ଦେବୀ, କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଦଶଗୁଣା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମନାଯାଏ।
ତସ୍ଯା ଦଶଗୁଣଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ମହାକାଲଂ ଵିଶିଷ୍ଯତେ
ତାହାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଦଶଗୁଣା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହାକାଳକୁ ଗଣାଯାଏ।
ଷଷ୍ଟି କୋଟିସହସ୍ରାଣି ଷଷ୍ଟିକୋଟିଶତାନି ଚ
ଷାଠି କୋଟି ହଜାର ଏବଂ ଷାଠି କୋଟି ଶତ,
ଶକ୍ତଯୋ ନଵ କୋଟ୍ଯସ୍ତୁ ତସ୍ମିନ୍କ୍ଷେତ୍ରେ ଵସନ୍ତି ହି
ସେଇ କ୍ଷେତ୍ରରେ ନଉ କୋଟି ଶକ୍ତି ରହିଛନ୍ତି।
କୃମିକୀଟପତଂଗାଶ୍ଚ ମୃତା ଯତ୍ର ତତଃ କ୍ରତୌ ମାହାତ୍ମ୍ଯମଦ୍ଭୁତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନାରଦାତ୍ସୁରସତ୍ତମଃ
ଯେଉଁଠାରେ କୀଟ, ପୋକା ଓ ଉଡୁଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ମରିଯାନ୍ତି, ସେଠାରେ ଯଜ୍ଞ କାଳରେ— ନାରଦଙ୍କଠାରୁ ଅଦ୍ଭୁତ ମହିମା ଶୁଣି, ଦେବମାନେ,
ସର୍ଵଦେଵ ଗଣୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧମାଜଗାମ ତ୍ଵରାନ୍ଵିତଃ ୧- ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପାଦପ୍ଯଧିକଂ ପ୍ରଲଯେଽପ୍ଯକ୍ଷଯଂ ସ୍ମୃତମ୍
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ସେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆସିଲେ; ଏହାକୁ ସ୍ୱର୍ଗଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ସୃଷ୍ଟି ଶେଷରେ ମଧ୍ୟ ଅବିନାଶୀ ବୋଲି ମନାଯାଏ।
ଵିଚିତ୍ରାଣି ଚ ହର୍ମ୍ଯାଣି କାଂଚନାନି ଶୁଭାନି ଚ 5.2.7.
ସେଠାରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମହଳ ଥିଲା।
ଵଜ୍ରେଂଦ୍ରନୀଲରଚିତାଃ ଶୁଦ୍ଧସ୍ଫଟିକସଂନିଭାଃ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଥାଵିଧଂ ରମ୍ଯଂ ମହାକାଲଵନୋତ୍ତମମ୍
ହୀରା ଓ ନୀଳମଣିରେ ଶୋଭିତ, ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଫଟିକ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା; ଏପରି ରମ୍ୟ ମହାକାଳବନ ଦେଖି,
ନାରଦଂ ପ୍ରଶଶଂସୁସ୍ତେ ସର୍ଵେ ଦେଵା ମୁଦାନ୍ଵିତାଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆନନ୍ଦରେ ନାରଦଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।