ପୁତ୍ରସ୍ତୁ ପିତରଂ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ପିତା ପୁତ୍ରଂ ତଥୈଵ ଚ
ପୁଅ ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କୁ ଘୃଣା କରେ, ବାପା ମଧ୍ୟ ପୁଅକୁ ଏଭଳି ଘୃଣା କରନ୍ତି।
ମାତରଂ ସ୍ଵସୁତୋ ହଂତି ମାତା ପୁତ୍ରଂ ହିନସ୍ତି ଚ
ପୁଅ ତାଙ୍କ ମାଆକୁ ମାରେ, ମାଆ ମଧ୍ୟ ପୁଅକୁ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି।
ସୁରାଣାମସୁରାଣାଂ ଚ ସର୍ଵଂ ଘୋରତରଂ ମହତ୍ ତୋମରାଶ୍ଚ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣାଗ୍ରାଃ ଶସ୍ତ୍ରାଣି ଵିଵିଧାନି ଚ
ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ସମସ୍ତେ ଅତି ଭୟଙ୍କର ହେଲେ; ତିକ୍ତ ଧାର ଥିବା ବଡ଼ ବଡ଼ ତମୋରା ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଦେଖାଦେଲା।
ସୁଵର୍ଣାର୍ଥେ ମହାଦେଵି ଵମଂତୋ ରୁଧିରଂ ବହୁ
ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାଇଁ, ହେ ମହାଦେବୀ, ସେମାନେ ବହୁ ରକ୍ତ ଝରାଇଲେ।
ଅସିଶକ୍ତିଗଦାଋଷ୍ଟ୍ଯୋ ନିପେତୁର୍ଧରଣୀତଲେ
ତଳୱାର, ବଣ, ଗଦା ଓ ବାଣ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲା।
ରୁଧିରେଣାଵଲିପ୍ତାଂଗା ନିହତାଶ୍ଚ ପରସ୍ପରମ୍
ରକ୍ତରେ ଲପେଟା ଶରୀର, ସେମାନେ ପରସ୍ପରେ ମାରାଗଲେ।
ହାହାକାରଃ ସମଭଵଦ୍ଭଯକୃଚ୍ଚ ସହସ୍ରଶଃ
ହଜାର ହଜାର ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର ଉଠିଲା।
ପରିଘୈରାଯସୈଃ ପାଶୈର୍ଵଜ୍ରକଲ୍ପୈଶ୍ଚ ମୁଷ୍ଟିଭିଃ 5.2.6.
ଲୋହାର ଗଦା, ରସି ଏବଂ ବଜ୍ର ପରି କଠିନ ମୁଠି ନେଇ,
ଛିଂଧିଭିଂଧି ପ୍ରଧାଵ ତ୍ଵଂ ପାତଯାଧିସରେତି ଚ
ସେମାନେ ଚିତ୍କାର କରିଲେ—‘କାଟ, ଭାଙ୍ଗ, ଆଗକୁ ଧାଉ, ପଡ଼, ଆକ୍ରମଣ କର!’
ଏଵଂ ତୁ ତୁମୁଲେ ଯୁଦ୍ଧେ ଵର୍ତ୍ତମାନେ ମହାଭଯେ
ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଉତ୍ତେଜନାପୂର୍ଣ୍ଣ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିବାବେଳେ,
କ୍ଷୁଭ୍ଯଂତି ସ୍ମ ସମୁଦ୍ରାଶ୍ଚ ଚେଲୁଶ୍ଚ ଧରଣୀଧରାଃ
ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲା ଏବଂ ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକ ଉପ୍ରେ ଉପ୍ରେ କମ୍ପିଲେ।
ଋଷଯୋ ଵାଲଖିଲ୍ଯାଦ୍ଯା ଦେଵାଃ ଶକ୍ରପୁରୋଗମାଃ
ବାଳଖିଲ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ,
ସୋଚ୍ଛ୍ଵାସା କଥଯାମାସୁର୍ଜର୍ଜରୀକୃତମସ୍ତକାଃ
ସ୍ୱାସ ହାରାଇ ମୁଣ୍ଡ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚନଂ ତେଷାଂ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକପିତାମହଃ
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା,
ମଯା ପୃଷ୍ଟାସ୍ତୁ ତେ ସର୍ଵେ କେନୈତେ ଜର୍ଜରୀକୃତାଃ
ସେମାନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, ‘ତୁମେମାନେ କିଏ ଦ୍ୱାରା ଏଭଳି ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛ?’
କଶ୍ଚାସୌ ଦାନଵୋ ଦୁଷ୍ଟୋ ଯେନ ଵୈ ପୀଡିତା ଭୃଶମ୍
‘ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ କିଏ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେମାନେ ଏତେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଛ?’
ତେ ମାମୂଚୁସ୍ତଦା ଦେଵା ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯା ଭଯକାରଣମ୍
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମୋତେ ସେମାନଙ୍କର ଭୟର କାରଣ କହିଲେ।
ଲୋଭାତ୍ସର୍ଵେ ଵିନଷ୍ଟାଃ ସ୍ମ ସୁଵର୍ଣସ୍ଯ ଚ କାରଣାତ୍ 5.2.6.
‘ଲୋଭ ଓ ସୁନା ପାଇଁ ଆମେ ସମସ୍ତେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲୁ।’
ଇତି ତେଷାଂ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମଯା ଜ୍ଞାତଂ ଵରାନନେ
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ମୁଁ ବୁଝିପାରିଲି।
ଲୋକତ୍ରଯଵିନାଶଶ୍ଚ ସହସା ଯେନ ଵୈ କୃତଃ
ସେଇ ଜଣେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ତିନି ଜଗତର ଅଚାନକ ବିନାଶ ହୋଇଥିଲା।
ବ୍ରହ୍ମହା ଵହ୍ନିପୁତ୍ରସ୍ତୁ ଯମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ମୃତୋ ଜନଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପୁଅ, ଯାହା ପାଇଁ ଲୋକମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଧାତଵୋ ହି ଭଵିଷ୍ଯଂତି ତସ୍ଯ ଦେହେ ନ ସଂଶଯଃ
ନିଶ୍ଚୟ ତାଙ୍କ ଦେହରେ ଧାତୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଵହ୍ନିର୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଚେଷ୍ଟିତମ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି,
ଆଜଗାମ ସୁଵର୍ଣେନ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଦେଵି ମମାଂତିକମ୍
ହେ ଦେବୀ, ସୁବର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ରକ୍ଷଣୀଯସ୍ତ୍ଵଯା ଦେଵ ପୁତ୍ରୋଯଂ ତଵ ଶଂକର
ହେ ଦେବ, ଏହି ତୁମର ପୁଅ, ଶଙ୍କର, ତୁମେ ଏହାକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ ନିଅ।
ତ୍ଵଯି ତୁଷ୍ଟେ ମହାଦେଵ ପ୍ରାପ୍ଯୋଽଯଂ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ହେ ମହାଦେବ, ତୁମେ ଖୁସି ହେଲେ ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇବ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଇତି ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପିତୃଦେଵମୁଖସ୍ଯ ଚ
ପିତୃଦେବମାନଙ୍କର ମୁଖରୁ ଏହି କଥା ଶୁଣି,
ସ୍ନେହାନ୍ମଯା ଵହ୍ନିପୁତ୍ର ଉତ୍ସଂଗେ ଚ କୃତସ୍ତଦା 5.2.6.
ମୁଁ ସ୍ନେହରେ ଅଗ୍ନିର ପୁଅକୁ ମୋ ଆଖରେ ବସାଇଲି।
ଦଦାମି ତେ ମହାଭାଗ ଵରଂ ଵରଯ ଶୋଭନମ୍
ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛି—ଭଲ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର।
ଅହମାଜ୍ଞାପଯାମି ତ୍ଵାଂ ଶ୍ରେଯଶ୍ଚୈଵମଵାପ୍ସ୍ଯସି
ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଦେଶ ଦେଉଛି, ଏଭଳି କରିଲେ ତୁମେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ଲାଭ କରିବ।