ଦେଵୈଃ ସର୍ଵୈସ୍ତତୋ ଵହ୍ନିଃ ପ୍ରେରିତୋ ମମ ସଂନିଧୌ
ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆଗ୍ନିଙ୍କୁ ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ପଠାଇଥିଲେ।
ତତୋ ଵହ୍ନିମୁଖେ କ୍ଷିପ୍ତଂ ଵୀର୍ଯଂ ସ୍ଵଂ କ୍ରୀଡତା ମଯା
ତାପରେ ମୁଁ ଖେଳୁଥିବାବେଳେ ମୋର ବୀର୍ୟ ଆଗ୍ନିଙ୍କ ମୁଖରେ ପକେଇଦେଲି।
ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ପ୍ରଚିକ୍ଷେପ ଵୀର୍ଯମଗ୍ନିଃ ସୁଦୁର୍ଦ୍ଧରମ୍
ଆଗ୍ନି ସେଠାକୁ ଯାଇ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭାରୀ ବୀର୍ୟକୁ ରଖିଦେଲେ।
ଜାତଂ ରମ୍ଯଂ ତତୋ ଦିଵ୍ଯଂ ଵୀର୍ଯଶେଷେଣ କାଂଚନମ୍
ସେ ଦିବ୍ୟ ବୀର୍ୟର ଅଂଶରୁ ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଜନ୍ମ ନେଲା।
ଅଗ୍ନେରପତ୍ଯଂ ପ୍ରଥମଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୋତ୍ପନ୍ନଂ ତୁ ପାର୍ଵତି
ଏହିପରି ଆଗ୍ନିଙ୍କ ପ୍ରଥମ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବାକୁ ଦେଖି, ହେ ପାର୍ବତୀ,
ଯକ୍ଷାଃ ସାଧ୍ଯାଃ ପିଶାଚାଶ୍ଚ ମନୁଷ୍ଯା ରାକ୍ଷସାଃ ଖଗାଃ
ଯକ୍ଷ, ସାଧ୍ୟ, ପିଶାଚ, ମଣିଷ, ରାକ୍ଷସ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ—
ସୁଵର୍ଣାର୍ଥେ ମହାନ୍ନାଦୋ ମମେଦମିତି ଜଲ୍ପତାମ୍
ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାଇଁ ବଡ଼ ହଳଚଳ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ପ୍ରତ୍ୟେକେ 'ଏହା ମୋର' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରିଲେ।
ଅଥାଵରଣମୁଖ୍ଯାନି ନାନାପ୍ରହରଣାନି ଚ 5.2.6.
ତାପରେ, ପ୍ରଧାନ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ଦେଖାଦେଲା।
ଅସୁରା ଅସୁରୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ମନୁଷ୍ଯା ମାନୁଷୈଃ ସହ
ଅସୁରମାନେ ଅସୁରଙ୍କ ସହିତ, ମଣିଷମାନେ ମଣିଷଙ୍କ ସହିତ,
ଭୂତୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଚ ଭୂତାନି ରାକ୍ଷସୈଃ ସହ ରାକ୍ଷସାଃ
ଭୂତମାନେ ଭୂତଙ୍କ ସହିତ, ରାକ୍ଷସମାନେ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ସହିତ ଲଡ଼ିଲେ।
ପୁତ୍ରସ୍ତୁ ପିତରଂ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ପିତା ପୁତ୍ରଂ ତଥୈଵ ଚ
ପୁଅ ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କୁ ଘୃଣା କରେ, ବାପା ମଧ୍ୟ ପୁଅକୁ ଏଭଳି ଘୃଣା କରନ୍ତି।
ମାତରଂ ସ୍ଵସୁତୋ ହଂତି ମାତା ପୁତ୍ରଂ ହିନସ୍ତି ଚ
ପୁଅ ତାଙ୍କ ମାଆକୁ ମାରେ, ମାଆ ମଧ୍ୟ ପୁଅକୁ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି।
ସୁରାଣାମସୁରାଣାଂ ଚ ସର୍ଵଂ ଘୋରତରଂ ମହତ୍ ତୋମରାଶ୍ଚ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣାଗ୍ରାଃ ଶସ୍ତ୍ରାଣି ଵିଵିଧାନି ଚ
ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ସମସ୍ତେ ଅତି ଭୟଙ୍କର ହେଲେ; ତିକ୍ତ ଧାର ଥିବା ବଡ଼ ବଡ଼ ତମୋରା ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଦେଖାଦେଲା।
ସୁଵର୍ଣାର୍ଥେ ମହାଦେଵି ଵମଂତୋ ରୁଧିରଂ ବହୁ
ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାଇଁ, ହେ ମହାଦେବୀ, ସେମାନେ ବହୁ ରକ୍ତ ଝରାଇଲେ।
ଅସିଶକ୍ତିଗଦାଋଷ୍ଟ୍ଯୋ ନିପେତୁର୍ଧରଣୀତଲେ
ତଳୱାର, ବଣ, ଗଦା ଓ ବାଣ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲା।
ରୁଧିରେଣାଵଲିପ୍ତାଂଗା ନିହତାଶ୍ଚ ପରସ୍ପରମ୍
ରକ୍ତରେ ଲପେଟା ଶରୀର, ସେମାନେ ପରସ୍ପରେ ମାରାଗଲେ।
ହାହାକାରଃ ସମଭଵଦ୍ଭଯକୃଚ୍ଚ ସହସ୍ରଶଃ
ହଜାର ହଜାର ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର ଉଠିଲା।
ପରିଘୈରାଯସୈଃ ପାଶୈର୍ଵଜ୍ରକଲ୍ପୈଶ୍ଚ ମୁଷ୍ଟିଭିଃ 5.2.6.
ଲୋହାର ଗଦା, ରସି ଏବଂ ବଜ୍ର ପରି କଠିନ ମୁଠି ନେଇ,
ଛିଂଧିଭିଂଧି ପ୍ରଧାଵ ତ୍ଵଂ ପାତଯାଧିସରେତି ଚ
ସେମାନେ ଚିତ୍କାର କରିଲେ—‘କାଟ, ଭାଙ୍ଗ, ଆଗକୁ ଧାଉ, ପଡ଼, ଆକ୍ରମଣ କର!’
ଏଵଂ ତୁ ତୁମୁଲେ ଯୁଦ୍ଧେ ଵର୍ତ୍ତମାନେ ମହାଭଯେ
ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଉତ୍ତେଜନାପୂର୍ଣ୍ଣ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିବାବେଳେ,
କ୍ଷୁଭ୍ଯଂତି ସ୍ମ ସମୁଦ୍ରାଶ୍ଚ ଚେଲୁଶ୍ଚ ଧରଣୀଧରାଃ
ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲା ଏବଂ ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକ ଉପ୍ରେ ଉପ୍ରେ କମ୍ପିଲେ।
ଋଷଯୋ ଵାଲଖିଲ୍ଯାଦ୍ଯା ଦେଵାଃ ଶକ୍ରପୁରୋଗମାଃ
ବାଳଖିଲ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ,
ସୋଚ୍ଛ୍ଵାସା କଥଯାମାସୁର୍ଜର୍ଜରୀକୃତମସ୍ତକାଃ
ସ୍ୱାସ ହାରାଇ ମୁଣ୍ଡ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚନଂ ତେଷାଂ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକପିତାମହଃ
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା,
ମଯା ପୃଷ୍ଟାସ୍ତୁ ତେ ସର୍ଵେ କେନୈତେ ଜର୍ଜରୀକୃତାଃ
ସେମାନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, ‘ତୁମେମାନେ କିଏ ଦ୍ୱାରା ଏଭଳି ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛ?’
କଶ୍ଚାସୌ ଦାନଵୋ ଦୁଷ୍ଟୋ ଯେନ ଵୈ ପୀଡିତା ଭୃଶମ୍
‘ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ କିଏ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେମାନେ ଏତେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଛ?’
ତେ ମାମୂଚୁସ୍ତଦା ଦେଵା ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯା ଭଯକାରଣମ୍
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମୋତେ ସେମାନଙ୍କର ଭୟର କାରଣ କହିଲେ।
ଲୋଭାତ୍ସର୍ଵେ ଵିନଷ୍ଟାଃ ସ୍ମ ସୁଵର୍ଣସ୍ଯ ଚ କାରଣାତ୍ 5.2.6.
‘ଲୋଭ ଓ ସୁନା ପାଇଁ ଆମେ ସମସ୍ତେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲୁ।’
ଇତି ତେଷାଂ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମଯା ଜ୍ଞାତଂ ଵରାନନେ
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ମୁଁ ବୁଝିପାରିଲି।
ଲୋକତ୍ରଯଵିନାଶଶ୍ଚ ସହସା ଯେନ ଵୈ କୃତଃ
ସେଇ ଜଣେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ତିନି ଜଗତର ଅଚାନକ ବିନାଶ ହୋଇଥିଲା।