କଲ୍ପେ କଲ୍ପେ ହ୍ଯନାଦିସ୍ତୁ ଗୀଯତେ ତ୍ରିଦଶୈଃ ସଦା
ପ୍ରତ୍ୟେକ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରୁ ଦେବତାମାନେ ସଦା ଏହି କଥା ଗାଇଥାନ୍ତି।
ନାମ ପ୍ରାପ୍ତଂ ଵିଶାଲାକ୍ଷି ମହାକାଲଵନଂ ସଦା
ହେ ବିଶାଳନୟନି, ସେଠାକୁ ସଦା 'ମହାକାଳବନ' ବୋଲି ନାମ ଦିଆଯାଇଛି।
ଅହଂ ଜ୍ଯାଯାନହଂ ଜ୍ଯାଯାନ୍କଲ୍ପାଦୌ ସୃଷ୍ଟିକାରଣାତ୍
ମୁଁ ବଡ଼, ମୁଁ ବଡ଼; କାରଣ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ମୁଁ ହିଁ ସୃଷ୍ଟିର କାରଣ।
ମହାକାଲଵନେ ଲିଂଗଂ କଲ୍ପେଶ୍ଵରେତି ସଂଜ୍ଞକମ୍ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଦେହୋ ନ ଵାଦଃ କ୍ରିଯତା ମିତି
ମହାକାଳବନରେ ଯେ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି, ସେଠାକୁ 'କଳ୍ପେଶ୍ୱର' ବୋଲି ଜଣାଯିବ; ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ କିମ୍ବା ତର୍କ ନାହିଁ।
ତତୋ ଦେଵି ଗତୋ ବ୍ରହ୍ମା ଊର୍ଦ୍ଧ୍ଵଲୋକମନଂତକମ୍
ତାପରେ, ହେ ଦେବୀ, ବ୍ରହ୍ମା ଅସୀମ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ନାଦିର୍ଦୃଷ୍ଟୋ ନ ଚାଂତଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମଣା କେଶଵେନ ତୁ
ବ୍ରହ୍ମା କିମ୍ବା କେଶବ ମଧ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କିମ୍ବା ଶେଷ କୁହାଯିବାକୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଵେଦୋକ୍ତସୂକ୍ତୈର୍ଵିଵିଧୈରଭିନଂଦ୍ଯ ପୁରଃସ୍ଥିତୌ 5.2.5.
ବେଦରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ସାମ୍ନାରେ ଥିବା ଉଠିକିଅଛନ୍ତି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ତସ୍ମାଦନାଦିକଲ୍ପୋଽଯମଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି ଭୂତଲେ
ସେଥିପାଇଁ, ଆଜିଠାରୁ ପୃଥିବୀରେ ଏହି କଳ୍ପ ଆଦିହୀନ ବୋଲି ଗଣାଯିବ।
ପଞ୍ଚପାତକସଂଯୁକ୍ତୋ ଯୋ ମର୍ତ୍ଯୋ ଦୁଷ୍ଟମାନସଃ
ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ପଞ୍ଚ ମହାପାପରେ ଲିପ୍ତ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ମନର ଅଟୁଟ—
ଶିଵମସ୍ତୁ ସଦା ତେଷାଂ ଯେଷାଂ ତ୍ଵଂ ଦର୍ଶନଂ ଗତଃ
ଯେଉଁମାନେ ତୁମ ଦର୍ଶନ ପାଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସଦା ଶିବ ହେଉ।
ସର୍ଵତୀର୍ଥାଭିଷେକୈସ୍ତୁ ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ନରୈଃ
ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନ କଲେ ଯେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ—
ତାଵତ୍ପତଂତି ସଂସାରେ ସୁଖଦୁଃଖସମାକୁଲେ
ସେମାନେ ସୁଖ ଦୁଃଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏହି ସଂସାରରେ ପୁଣିପୁଣି ପଡ଼ିଯାନ୍ତି।
ଯଦା ପାପକ୍ଷଯଃ ପୁଂସାଂ ତଦା ତ୍ଵଦ୍ଦର୍ଶନଂ ଭଵେତ୍
ଯେତେବେଳେ ମଣିଷର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ତୁମ ଦର୍ଶନ ହୁଏ।
ବ୍ରହ୍ମହା ଵା ସୁରାପୋ ଵା ସ୍ତେଯୀ ଚ ଗୁରୁତଲ୍ପଗଃ ସୋଽପି ଯାତି ପରଂ ସ୍ଥାନଂ ପୁନରାଵୃତ୍ତିଵର୍ଜିତମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କରୁଥିବା, ମଦପାନ କରୁଥିବା, ଚୋରି କରୁଥିବା କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କ ଶୟନରେ ପଡ଼ୁଥିବା ମଣିଷ ମଧ୍ୟ, ସେ ମଧ୍ୟ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନ ହୋଇ, ପରମ ଦେଶକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ।
ଯତ୍ଫଲଂ ଚାଶ୍ଵମେଧେନ ରାଜସୂଯେନ ଯତ୍ଫଲମ୍
ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ଅଶ୍ୱମେଧ କିମ୍ବା ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞରେ ମିଳେ—
ତେ ନରାଃ ପଶଵୋ ଲୋକେ ତେଷାଂ ଜନ୍ମ ନିରର୍ଥକମ୍
ଏହି ପୃଥିବୀରେ ସେମାନେ ପଶୁ ସମାନ; ସେମାନଙ୍କ ଜନ୍ମ ଅର୍ଥହୀନ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା କେଶଵୋ ଦେଵୋ ବ୍ରହ୍ମା ଚୈଵ ଵରାନନେ 5.2.5.
ଏପରି କହି, ଦେବତା କେଶବ ଓ ବ୍ରହ୍ମା, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ—
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ଏହିପରି, ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ପାପନାଶକ ପ୍ରଭାବ କହିଦେଲି।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ଧନଵାନିହ ଜାଯତେ
ଯାହାଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଧନ ସମ୍ପଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ପୁରା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ତ୍ଵଯା ଦେଵି କ୍ରୀଡତୋ ମମ ମଂଦିରେ
ପୂର୍ବେ, ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ମୋ ସହିତ ମୋର ମହଳରେ ଖେଳୁଥିଲେ।
ଦେଵୈଃ ସର୍ଵୈସ୍ତତୋ ଵହ୍ନିଃ ପ୍ରେରିତୋ ମମ ସଂନିଧୌ
ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆଗ୍ନିଙ୍କୁ ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ପଠାଇଥିଲେ।
ତତୋ ଵହ୍ନିମୁଖେ କ୍ଷିପ୍ତଂ ଵୀର୍ଯଂ ସ୍ଵଂ କ୍ରୀଡତା ମଯା
ତାପରେ ମୁଁ ଖେଳୁଥିବାବେଳେ ମୋର ବୀର୍ୟ ଆଗ୍ନିଙ୍କ ମୁଖରେ ପକେଇଦେଲି।
ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ପ୍ରଚିକ୍ଷେପ ଵୀର୍ଯମଗ୍ନିଃ ସୁଦୁର୍ଦ୍ଧରମ୍
ଆଗ୍ନି ସେଠାକୁ ଯାଇ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭାରୀ ବୀର୍ୟକୁ ରଖିଦେଲେ।
ଜାତଂ ରମ୍ଯଂ ତତୋ ଦିଵ୍ଯଂ ଵୀର୍ଯଶେଷେଣ କାଂଚନମ୍
ସେ ଦିବ୍ୟ ବୀର୍ୟର ଅଂଶରୁ ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଜନ୍ମ ନେଲା।
ଅଗ୍ନେରପତ୍ଯଂ ପ୍ରଥମଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୋତ୍ପନ୍ନଂ ତୁ ପାର୍ଵତି
ଏହିପରି ଆଗ୍ନିଙ୍କ ପ୍ରଥମ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବାକୁ ଦେଖି, ହେ ପାର୍ବତୀ,
ଯକ୍ଷାଃ ସାଧ୍ଯାଃ ପିଶାଚାଶ୍ଚ ମନୁଷ୍ଯା ରାକ୍ଷସାଃ ଖଗାଃ
ଯକ୍ଷ, ସାଧ୍ୟ, ପିଶାଚ, ମଣିଷ, ରାକ୍ଷସ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ—
ସୁଵର୍ଣାର୍ଥେ ମହାନ୍ନାଦୋ ମମେଦମିତି ଜଲ୍ପତାମ୍
ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାଇଁ ବଡ଼ ହଳଚଳ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ପ୍ରତ୍ୟେକେ 'ଏହା ମୋର' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରିଲେ।
ଅଥାଵରଣମୁଖ୍ଯାନି ନାନାପ୍ରହରଣାନି ଚ 5.2.6.
ତାପରେ, ପ୍ରଧାନ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ଦେଖାଦେଲା।
ଅସୁରା ଅସୁରୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ମନୁଷ୍ଯା ମାନୁଷୈଃ ସହ
ଅସୁରମାନେ ଅସୁରଙ୍କ ସହିତ, ମଣିଷମାନେ ମଣିଷଙ୍କ ସହିତ,
ଭୂତୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଚ ଭୂତାନି ରାକ୍ଷସୈଃ ସହ ରାକ୍ଷସାଃ
ଭୂତମାନେ ଭୂତଙ୍କ ସହିତ, ରାକ୍ଷସମାନେ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ସହିତ ଲଡ଼ିଲେ।