ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯେ ପୂଜଯିଷ୍ଯଂତି ଦେଵଂ ଡମରୁକେଶ୍ଵରମ୍
ଯେମାନେ ଡମରୁକେଶ୍ୱର ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖି ପୂଜା କରିବେ,
ଚାଂଦ୍ରାଯଣାନାଂ ଵିଧିଵଚ୍ଛତାନାମଥ ଯତ୍ଫଲମ୍
ସେମାନେ ନିୟମ ମାନି କରାଯାଇଥିବା ଶତଶଃ ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ବ୍ରତର ଫଳ ପାଇବେ।
ଅସ୍ମିନ୍ସ୍ଥାନେ ସ୍ଥିତଂ ଲିଂଗଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଡମରୁକେଶ୍ଵରମ୍
ଏଠାରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଡମରୁକେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଥିବା ଲୋକମାନେ,
ତେଽପ୍ଯଵଶ୍ଯଂ ତୁ ଯାସ୍ଯଂତି ରୁଦ୍ରଲୋକଂ ସନାତନମ୍ 5.2.4.
ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶାଶ୍ୱତ ରୁଦ୍ରଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ।
ମାନସୈଃ ପାତକୈର୍ମୁକ୍ତା ଯାସ୍ଯଂତି ପରମଂ ପଦମ୍ ଗୋସହସ୍ରଫଲଂ ଚାତ୍ର ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯଂତି ମାନଵାଃ
ମନସିକ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ପରମ ପଦକୁ ପହଞ୍ଚିବେ; ଏଠାକୁ ଦେଖିଲେ ଲୋକମାନେ ହଜାର ଗାଈର ଫଳ ପାଇବେ।
ଯୋ ଯାତି ସଂଗରେ ଧୀରୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଡମରୁକେଶ୍ଵରମ୍
ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ ଧୃଢ଼ ହୋଇ ଡମରୁକେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିଥାଏ,
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ଏହି ତାଙ୍କର ପାପନାଶକ ଶକ୍ତି ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ସର୍ଵପାପହରଂ ନିତ୍ଯମନାଦିର୍ଗୀଯତେ ସଦା
ଏହା ସଦା ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରିବା ବୋଲି ଗାଉଯାଏ।
କଲ୍ପସ୍ଯାଦୌ ପୁରା ଦେଵି ଲିଂଗମେତଦ୍ଵିନିର୍ଗତମ୍
ହେ ଦେବୀ, କଳ୍ପର ଆରମ୍ଭରେ ଏହି ଲିଙ୍ଗ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ନ ଵାଯୁର୍ନ ଜଲଂ ଚୈଵ ନ ଦ୍ଯୌର୍ନେ ନ୍ଦୁର୍ଗ୍ରହା ନ ଚ
ସେତିବେଳେ ବାୟୁ ନଥିଲା, ପାଣି ନଥିଲା, ଆକାଶ ନଥିଲା, ଗ୍ରହମାନେ ମଧ୍ୟ ନଥିଲେ।
ଅତୋ ଲିଂଗାତ୍ସମୁଦ୍ଭୂତଂ ଜଗତ୍ସ୍ଥାଵରଜଂଗମମ୍
ଏହି ଲିଙ୍ଗରୁ ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରପଞ୍ଚ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ଅସ୍ମାଲ୍ଲିଂଗାତ୍ସମୁଦ୍ଭୂତା ଵଂଶା ଦେଵର୍ଷିପୈତୃକାଃ
ଏହି ଲିଙ୍ଗରୁ ଦେବତା, ଋଷି ଓ ପିତୃମାନେର ବଂଶ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ଯାଵତ୍ଯଃ ସୃଷ୍ଟଯଶ୍ଚୈଵ ଯାଵଂତଃ ପ୍ରଲଯାସ୍ତଥା
ଯେତେବେଳେ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ, ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଳୟ ହୁଏ, ସେସବୁ ସଂଖ୍ୟାରେ ଅନେକ ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟ ରହିଛି।
ଭୂର୍ଲୋକାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ଯେ ଲୋକାଃ ପାତାଲାଃ ସପ୍ତ ଯେ ସ୍ମୃତାଃ
ଭୂର୍ଲୋକ ଆଦି ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ସପ୍ତ ପାତାଳ ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ,
ଦୃଶ୍ଯାଦୃଶ୍ଯଂ ଚ ତତ୍ସର୍ଵମତୋ ଲିଂଗାଦ୍ଵରାନନେ ଯଦାହୁଃ ପୁରୁଷଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ନିତ୍ଯଂ ସଦସଦା ତ୍ମକମ୍
ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ, ସେସବୁ ଲିଙ୍ଗରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଏହିପରି ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଚିରନ୍ତନ ପୁରୁଷଙ୍କୁ, ଯିଏ ସଦା ଅସତ୍ ଓ ସତ୍ ଦୁହିଁ ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି, ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଏ।
ଧ୍ରୁଵମକ୍ଷଯମଜରମମେଯଂ ନାନ୍ଯସଂଶ୍ରଯମ୍
ସେ ଅଚଳ, ଅବିନାଶୀ, ବୃଦ୍ଧିହୀନ, ଅପରିମାପ୍ୟ ଏବଂ କାହାରି ଉପରେ ନିର୍ଭର କରନ୍ତିନାହିଁ।
ଅନାଦ୍ଯଂତଂ ଜଗଦ୍ଯୋନିଂ ତ୍ରିଗୁଣପ୍ରଭଵାଵ୍ଯଯମ୍ 5.2.5.
ସେ ଆଦି ଓ ଅନ୍ତ ନଥିବା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉତ୍ସ, ଅକ୍ଷୟ ଏବଂ ତିନି ଗୁଣରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ପ୍ରଲଯସ୍ଯାଂତେ ତେନେଦଂ ଦିଵ୍ଯମାସୀଦଶେଷତଃ
ପ୍ରଳୟର ଶେଷରେ, ସେଇ ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲା।
ଅହମୁର୍ଵ୍ଯାଂ ପ୍ରବୁଦ୍ଧସ୍ତୁ ଜଗଦାଦିରନାଦିମାନ୍
ମୁଁ ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ଜାଗ୍ରତ ହୋଇ, ଜଗତର ଆଦି ଏବଂ ଆଦିହୀନ ଉତ୍ସ।
ପ୍ରକୃତିଂ ପୁରୁଷଂ ଚୈଵ ପ୍ରଦର୍ଶ୍ଯାଶୁ ଜଗତ୍ପତିଃ
ଜଗତ୍ପତି ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ପ୍ରକୃତି ଓ ପୁରୁଷକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ।
ଯଥା ସଂନିଧିମାତ୍ରେଣ ଗଂଧଃ କ୍ଷୋଭାଯ ଜାଯତେ ଅନାଦିଃ କଥ୍ଯତେ ଦେଵୋ ଜଗତ୍କାରଣତତ୍ପରମ୍
ଯେପରି ନିକଟତାରେ ଗନ୍ଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେପରି ଦେବତାଙ୍କୁ ଆଦିହୀନ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତର କାରଣ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ପ୍ରଧାନଂ କ୍ଷୋଭ୍ଯମାଣଂ ତୁ ତେନ ଲିଂଗେନ ପାର୍ଵତି
ହେ ପାର୍ବତୀ, ମୂଳ ପ୍ରକୃତି ଯେତେବେଳେ ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ହୁଏ, ସେ ଲିଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ।
ଯସ୍ମିନ୍ନଂଡେ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ସଦେଵାସୁରମାନୁଷମ୍
ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଭିତରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ, ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ମନୁଷ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।
ସ ଏଵ କ୍ଷୋଭକଃ ପୂର୍ଵଂ ସ କ୍ଷୋଭ୍ଯଃ ପୃଥିଵୀପତିଃ
ସେଠି ସେଉଁଠି ପୂର୍ବରୁ ଉତ୍ପାଦକ ଥିଲେ, ଏବଂ ସେଉଁଠି ସେ ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଉଥିବା ଭୂମିପତି।
ଉତ୍ପନ୍ନଃ ସ ଜଗନ୍ନାଥୋ ନିର୍ଗୁଣୋଽପି ରଜୋଗୁଣଃ
ସେ ଜଗନ୍ନାଥ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ଗୁଣହୀନ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ରଜୋଗୁଣ ଧାରଣ କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମତ୍ଵେ ସୃଜତେ ଲୋକାଂସ୍ତତଃ ସତ୍ତ୍ଵାତିରେକତଃ
ବ୍ରହ୍ମା ଭାବରେ ସେ ଲୋକମାନେ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ପରେ ସତ୍ତ୍ୱ ଅଧିକ ହେଲେ,
ତତସ୍ତମୋଗୁଣୋଦ୍ଭିନ୍ନୋ ରୁଦ୍ରତ୍ଵେନାଖିଲଂ ଜଗତ୍ 5.2.5.
ତାପରେ ତମୋଗୁଣରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ରୁଦ୍ର ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଅପସାରଣ କରନ୍ତି।
ଯଥା ପ୍ରାଗ୍ଵାପକଃ କ୍ଷେତ୍ରୀ ପାଲକୋ ଲାଵକସ୍ତଥା
ଯେପରି ଆଗରୁ ଜଳସେଚନ କରୁଥିବା, ଚାଷୀ ଓ ରକ୍ଷକ, ଶେଷରେ ଫସଲ କାଟନ୍ତି,
ବ୍ରହ୍ମତ୍ଵେ ସୃଜତେ ଲୋକାନୁଦ୍ରତ୍ଵେ ସଂହରତ୍ଯପି
ବ୍ରହ୍ମା ଭାବରେ ସେ ଲୋକମାନେ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି; ରୁଦ୍ର ଭାବରେ ସେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସଂହାର କରନ୍ତି।
ରଜୋ ବ୍ରହ୍ମା ତମୋ ରୁଦ୍ରଃ ସତ୍ତ୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଜଗତ୍ପତିଃ
ରଜୋଗୁଣ ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମା, ତମୋଗୁଣ ହେଉଛି ରୁଦ୍ର, ସତ୍ତ୍ୱ ହେଉଛି ବିଷ୍ଣୁ, ଯିଏ ଜଗତର ନାଥ।