ସର୍ପୈର୍ଲସଦ୍ଭିରତ୍ଯୁଗ୍ରୈର୍ଭୀଷଣୈର୍ଗଣସଂଵୃତଃ
ଅତି ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୀଷଣ ସର୍ପମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲେ।
ମହାକାଲଵନଂ ରୁଦ୍ଧଂ ସମଂତାଦସୁରେଣ ତୁ
ମହାକାଳବନ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଅସୁର ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲା।
ତଦାଗତ୍ଯ ମଯା ତାଡ୍ଯ ରୌଦ୍ରଂ ଡମରୁକଂ ତଥା
ତାପରେ ମୁଁ ଆସି, ଭୟଙ୍କର ଡମରୁକୁ ମାଡ଼ିଲି।
ଡମରୁକସ୍ଯ ନାଦେନ ହ୍ଯୁତ୍ଥିତଂ ଲିଂଗମୁତ୍ତମମ୍ 5.2.4.
ଡମରୁର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲିଙ୍ଗ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ତସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ଚ ତଦା ମହାଜ୍ଵାଲା ଵିନିର୍ଗତା
ସେତିବେଳେ ସେ ଲିଙ୍ଗରୁ ବଡ଼ ଆଗ୍ନିଶିଖା ବାହାରିଲା।
ଲିଂଗସ୍ଯାନ୍ଯପ୍ରଦେଶାତ୍ତୁ ଵାଯୁଃ ସମଭଵନ୍ମହାନ୍
ଲିଙ୍ଗର ଅନ୍ୟ ଏକ ଅଂଶରୁ ବଡ଼ ବାତାସ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ତେଜୋଜ୍ଵାଲାସମୂହେନ ଵାତେନ ପ୍ରେରିତେନ ଚ
ବାୟୁରେ ଚଳିତ ହୋଇ, ତେଜର ଏକ ବଡ଼ ଝଲମଲ ଆଲୋକ ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରସାରିତ ହେଲା।
ତତୋ ଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେ ହର୍ଷନିର୍ଭରମାନସାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟ ସହିତ ଥିଲେ।
ଅସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯାଦ୍ଦଗ୍ଧୋ ଵଜ୍ରୋ ମହାବଲଃ ଖ୍ଯାତିଂ ଯାସ୍ଯତି ଲୋକେସ୍ମିନ୍ସର୍ଵକାମଫଲପ୍ରଦଃ
ଏହି ଦେବତାଙ୍କର ମହିମାରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଜ୍ର ଦହିଗଲା; ଏହା ଏହି ଲୋକରେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବା ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ।
ଡମରୁକସ୍ଯ ତୁ ନାଦେନ ଜାତୋ ଯସ୍ମାନ୍ମହୀତଲେ
ଡମରୁର ଶବ୍ଦ ପୃଥିବୀରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେବାରୁ,
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯେ ପୂଜଯିଷ୍ଯଂତି ଦେଵଂ ଡମରୁକେଶ୍ଵରମ୍
ଯେମାନେ ଡମରୁକେଶ୍ୱର ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖି ପୂଜା କରିବେ,
ଚାଂଦ୍ରାଯଣାନାଂ ଵିଧିଵଚ୍ଛତାନାମଥ ଯତ୍ଫଲମ୍
ସେମାନେ ନିୟମ ମାନି କରାଯାଇଥିବା ଶତଶଃ ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ବ୍ରତର ଫଳ ପାଇବେ।
ଅସ୍ମିନ୍ସ୍ଥାନେ ସ୍ଥିତଂ ଲିଂଗଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଡମରୁକେଶ୍ଵରମ୍
ଏଠାରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଡମରୁକେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଥିବା ଲୋକମାନେ,
ତେଽପ୍ଯଵଶ୍ଯଂ ତୁ ଯାସ୍ଯଂତି ରୁଦ୍ରଲୋକଂ ସନାତନମ୍ 5.2.4.
ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶାଶ୍ୱତ ରୁଦ୍ରଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ।
ମାନସୈଃ ପାତକୈର୍ମୁକ୍ତା ଯାସ୍ଯଂତି ପରମଂ ପଦମ୍ ଗୋସହସ୍ରଫଲଂ ଚାତ୍ର ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯଂତି ମାନଵାଃ
ମନସିକ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ପରମ ପଦକୁ ପହଞ୍ଚିବେ; ଏଠାକୁ ଦେଖିଲେ ଲୋକମାନେ ହଜାର ଗାଈର ଫଳ ପାଇବେ।
ଯୋ ଯାତି ସଂଗରେ ଧୀରୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଡମରୁକେଶ୍ଵରମ୍
ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ ଧୃଢ଼ ହୋଇ ଡମରୁକେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିଥାଏ,
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ଏହି ତାଙ୍କର ପାପନାଶକ ଶକ୍ତି ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ସର୍ଵପାପହରଂ ନିତ୍ଯମନାଦିର୍ଗୀଯତେ ସଦା
ଏହା ସଦା ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରିବା ବୋଲି ଗାଉଯାଏ।
କଲ୍ପସ୍ଯାଦୌ ପୁରା ଦେଵି ଲିଂଗମେତଦ୍ଵିନିର୍ଗତମ୍
ହେ ଦେବୀ, କଳ୍ପର ଆରମ୍ଭରେ ଏହି ଲିଙ୍ଗ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ନ ଵାଯୁର୍ନ ଜଲଂ ଚୈଵ ନ ଦ୍ଯୌର୍ନେ ନ୍ଦୁର୍ଗ୍ରହା ନ ଚ
ସେତିବେଳେ ବାୟୁ ନଥିଲା, ପାଣି ନଥିଲା, ଆକାଶ ନଥିଲା, ଗ୍ରହମାନେ ମଧ୍ୟ ନଥିଲେ।
ଅତୋ ଲିଂଗାତ୍ସମୁଦ୍ଭୂତଂ ଜଗତ୍ସ୍ଥାଵରଜଂଗମମ୍
ଏହି ଲିଙ୍ଗରୁ ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରପଞ୍ଚ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ଅସ୍ମାଲ୍ଲିଂଗାତ୍ସମୁଦ୍ଭୂତା ଵଂଶା ଦେଵର୍ଷିପୈତୃକାଃ
ଏହି ଲିଙ୍ଗରୁ ଦେବତା, ଋଷି ଓ ପିତୃମାନେର ବଂଶ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ଯାଵତ୍ଯଃ ସୃଷ୍ଟଯଶ୍ଚୈଵ ଯାଵଂତଃ ପ୍ରଲଯାସ୍ତଥା
ଯେତେବେଳେ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ, ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଳୟ ହୁଏ, ସେସବୁ ସଂଖ୍ୟାରେ ଅନେକ ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟ ରହିଛି।
ଭୂର୍ଲୋକାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ଯେ ଲୋକାଃ ପାତାଲାଃ ସପ୍ତ ଯେ ସ୍ମୃତାଃ
ଭୂର୍ଲୋକ ଆଦି ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ସପ୍ତ ପାତାଳ ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ,
ଦୃଶ୍ଯାଦୃଶ୍ଯଂ ଚ ତତ୍ସର୍ଵମତୋ ଲିଂଗାଦ୍ଵରାନନେ ଯଦାହୁଃ ପୁରୁଷଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ନିତ୍ଯଂ ସଦସଦା ତ୍ମକମ୍
ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ, ସେସବୁ ଲିଙ୍ଗରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଏହିପରି ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଚିରନ୍ତନ ପୁରୁଷଙ୍କୁ, ଯିଏ ସଦା ଅସତ୍ ଓ ସତ୍ ଦୁହିଁ ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି, ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଏ।
ଧ୍ରୁଵମକ୍ଷଯମଜରମମେଯଂ ନାନ୍ଯସଂଶ୍ରଯମ୍
ସେ ଅଚଳ, ଅବିନାଶୀ, ବୃଦ୍ଧିହୀନ, ଅପରିମାପ୍ୟ ଏବଂ କାହାରି ଉପରେ ନିର୍ଭର କରନ୍ତିନାହିଁ।
ଅନାଦ୍ଯଂତଂ ଜଗଦ୍ଯୋନିଂ ତ୍ରିଗୁଣପ୍ରଭଵାଵ୍ଯଯମ୍ 5.2.5.
ସେ ଆଦି ଓ ଅନ୍ତ ନଥିବା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉତ୍ସ, ଅକ୍ଷୟ ଏବଂ ତିନି ଗୁଣରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ପ୍ରଲଯସ୍ଯାଂତେ ତେନେଦଂ ଦିଵ୍ଯମାସୀଦଶେଷତଃ
ପ୍ରଳୟର ଶେଷରେ, ସେଇ ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲା।
ଅହମୁର୍ଵ୍ଯାଂ ପ୍ରବୁଦ୍ଧସ୍ତୁ ଜଗଦାଦିରନାଦିମାନ୍
ମୁଁ ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ଜାଗ୍ରତ ହୋଇ, ଜଗତର ଆଦି ଏବଂ ଆଦିହୀନ ଉତ୍ସ।
ପ୍ରକୃତିଂ ପୁରୁଷଂ ଚୈଵ ପ୍ରଦର୍ଶ୍ଯାଶୁ ଜଗତ୍ପତିଃ
ଜଗତ୍ପତି ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ପ୍ରକୃତି ଓ ପୁରୁଷକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ।