ରାଜସୂଯଶତେନୈଵ ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ଚ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଶତ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞରୁ ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ,
ମାନସଂ ଵାଚିକଂ ଵାପି କାଯିକଂ ଗୁହ୍ଯସଂଭଵମ୍ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଯାସ୍ଯତି କ୍ଷିପ୍ରଂ ଢୁଂଢେଶ୍ଵରସ୍ଯ ଦର୍ଶନାତ୍
ମନ, କଥା, କାୟା କିମ୍ବା ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ହେଉଥିବା ସମସ୍ତ ପାପ ଢୁଂଢେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ଶୀଘ୍ର ଦୂରିଯାଏ ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ତୁ ମଯା ଦେଵି ସ ଢୁଂଢୋ ଗଣନାଯକଃ ରେଜେ ଚ ଗଣପୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ମମାଭୀଷ୍ଟତରୋଽଭଵତ୍
ଏପରି କହିଲି, ହେ ଦେବୀ, ସେ ଗଣନାୟକ ଢୁଂଢ ଗଣମାନେ ସହିତ ଉଜ୍ୱଳ ହେଲେ ଏବଂ ମୋ ପ୍ରିୟତମ ହେଲେ ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ଏହି ଶକ୍ତି ତୁମକୁ କହିଲି, ହେ ଦେବୀ, ଯାହା ପାପ ନାଶ କରେ ।
ଶ୍ରୀମହାଦେଵ ଉଵାଚ ଦୃଷ୍ଟେ ଯସ୍ମିଞ୍ଜଗନ୍ନାଥେ ଯାତି ପାପଂ ଚ ସଂକ୍ଷଯମ୍
ଶ୍ରୀମହାଦେବ କହିଲେ: ଯେତେବେଳେ ଜଗତ୍ନାଥଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରାଯାଏ, ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ ।
ପୁରା ଵୈଵସ୍ଵତେ କଲ୍ପେ ରୁରୁର୍ନାମ ମହାସୁରଃ ବଭୂଵ ସୁମହାକାଯସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣଦଂଷ୍ଟ୍ରୋ ଭଯଂକରଃ
ପୂର୍ବେ ବୈବସ୍ବତ କଳ୍ପରେ ରୁରୁ ନାମକ ଏକ ବଡ଼ ଦାନବ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ବଡ଼ ଏବଂ ଦାନ୍ତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଥିଲା, ଦେଖିବାକୁ ଭୟଙ୍କର ଥିଲେ ।
ତେନ ଦେଵାଃ ସ୍ଵାଧିକାରାଚ୍ଚାଲିତାସ୍ତ୍ରିଦଶାଲ ଯାତ୍
ସେ ଦାନବ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଅଧିକାରରୁ ହଟିଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ ଦେବଲୋକ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ।
ତତୋ ନୀତଂ ଧନଂ ତେଷାଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ତେ ତତୋ ଯଯୁଃ
ତାପରେ ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ପଦ ନେଇ ନିଆଯିବାକୁ ଲାଗିଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵାଵଧ୍ଯଂ ସୁରୈଃ ସାର୍ଧଂ ସର୍ଵୈଃ ସୋଽଥମହା ବଲଃ ତାଞ୍ଜଘାନ ସ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା ଯେ ଚାନ୍ଯେ ଧର୍ମଚାରିଣଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ସେ ଅଜୟ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ମନ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ଧର୍ମପଥରେ ଚାଲୁଥିବା ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ ।
ନିଃସ୍ଵାଧ୍ଯାଯଵଷଟ୍କାରଂ ତଦାସୀଦ୍ଧରଣୀତ ତଲମ୍
ସେ ସମୟରେ ପୃଥିବୀରେ ବେଦପାଠ କିମ୍ବା ଯଜ୍ଞର ଉଚ୍ଚାରଣ ନଥିଲା ।
ତତଃ ପ୍ରଵ୍ଯଥିତା ଦେଵାସ୍ତଥା ସର୍ଵେ ମହର୍ଷଯଃ
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ମହାର୍ଷି ଭୟଭୀତ ଏବଂ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ ।
ତତଃ କାଯୋଽଭଵତ୍ସଦ୍ଯଃ ସର୍ଵେଷାଂ ପୁରତସ୍ତଦା
ସେତେବେଳେ ହଠାତ୍ ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏକ ଦେହ ପ୍ରକଟ ହେଲା ।
ତସ୍ମାତ୍କୃତ୍ଯା ସମୁତ୍ପନ୍ନା ଦିଵ୍ଯା କମଲଲୋଚନା
ସେଇ ଦେହରୁ ଏକ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନା ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ କମଳ ଫୁଲ ଭଳି ଥିଲା ।
ସାବ୍ରଵୀତ୍ତ୍ରିଦଶାନ୍ସର୍ଵାନ୍କସ୍ମାତ୍ସୃଷ୍ଟା ହ୍ଯହଂ ସୁରାଃ 5.2.4.
ସେ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନା ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: 'ମୋତେ କାହିଁକି ସୃଷ୍ଟି କରାଗଲା, ହେ ଦେବତାମାନେ?'
ତତସ୍ତୁ ତ୍ରିଦଶାଃ ସର୍ଵେ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତସ୍ଯାଃ ଶୁଭା ଗିରଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କର ଶୁଭ କଥା ଶୁଣିଲେ ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଜହାସ ସା ଦେଵୀ ସାଟ୍ଟହାସଂ ମୁହୁର୍ ମୁହୁଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ସେ ଦେବୀ ବାରମ୍ବାର ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ହସିଲେ ।
ପାଶାଂକୁଶଧରା ରୌଦ୍ରା ଜ୍ଵାଲାମାଲାଵୃତାନନାଃ
ଅତି ଭୟଙ୍କର, ପାଶ ଓ ଅଙ୍କୁଶ ଧରିଥିବା, ମୁହଁରେ ଅଗ୍ନିର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ସେମାନେ।
ଗତାଃ ସର୍ଵା ମହାଦେଵି ଯତ୍ର ଵଜ୍ରୋ ମହାସୁରଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ, ହେ ମହାଦେବୀ, ବଡ଼ ଦାନବ ବଜ୍ର ଯେଉଁଠାରେ ଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରୈର୍ବହୁଧା ମୁକ୍ତୈର୍ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ଚୈଵ ଦିଗଂତରମ୍
ବହୁ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବାରୁ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଭରିଯାଇଥିଲା।
ତତଃ ପ୍ରଵଵୃତେ ଯୁଦ୍ଧଂ ତଯା ଦେଵ୍ଯା ସୁରଦ୍ଵିଷାମ୍ ପରାଙ୍ମୁଖଂ ବଲଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵଜ୍ରୋ ମାଯାମଥାସୃଜତ୍
ତାପରେ ସେ ଦେବୀ ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ; ତାଙ୍କର ସେନା ପଳାଇଯିବାକୁ ଦେଖି, ବଜ୍ର ମାୟା ବ୍ୟବହାର କଲେ।
ତାମସୀଂନାମ ଦୁଃସାଧ୍ଯାଂ ଯଯା ମୁହ୍ଯତି କନ୍ଯକାଃ
ସେ ଏମିତି ଏକ ତାମସିକ ମାୟା ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯାହା ଅତି କଷ୍ଟରେ ଜୟ କରାଯାଏ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା କନ୍ୟାମାନେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ତମୋଭୂତେ ତତସ୍ତସ୍ମିନ୍ସା ଦେଵୀ ଭଯଵିହ୍ଵଲା
ତାପରେ ସେଠାରେ ଅନ୍ଧାର ଛାଇଯିବାରୁ, ଦେବୀ ଭୟରେ ବିହ୍ୱଳ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
କପାଲଵାନ୍ହରୋ ଯତ୍ର ଲିଂଗାକାରେଣ ସଂସ୍ଥିତଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଖପାଳଧାରୀ ହର ଲିଙ୍ଗ ଆକାରରେ ବିଦ୍ୟମାନ ଥିଲେ।
ଵଜ୍ରୋଽପି ତ୍ରିଦଶାଞ୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦେଵ୍ଯା ସାର୍ଦ୍ଧମଥୋପି(ଷି?)ତାନ୍ 5.2.4.
ବଜ୍ର ଜାଣିଲେ ଯେ, ଦେବୀ ସହିତ ଦେବତାମାନେ ହାରିଯାଇଛନ୍ତି, ତେଣୁ...
ମହାକାଲଵନେ ଦିଵ୍ଯେ ରଥକୋଟିଶତୈର୍ଵୃତଃ
ଦିବ୍ୟ ମହାକାଳବନରେ, ଅନେକ କୋଟି ରଥ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲେ।
ଅଦ୍ଯ ଦେଵାନ୍ହନିଷ୍ଯାମି ତଯା ସାକଂ ସୁଦୁଷ୍ଟଯା
ଆଜି ମୁଁ ସେ ଅତି ଦୁଷ୍ଟା ସହିତ ଦେବତାମାନେକୁ ମାରିଦେବି।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ କାଲେ ନାରଦୋ ମୁନିସତ୍ତମଃ
ଏହି ସମୟରେ, ମହାମୁନି ନାରଦ ଆସିଲେ।
କଥଯାମାସ ଦେଵନାଂ ଵଜ୍ରାଦ୍ଦେଵପରାଭଵମ୍
ସେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ତାଙ୍କର ପରାଜୟ ବିଷୟରେ କହିଲେ।
ମହାକାଲଵନେ ଦେଵ ତାଡିତାସ୍ତ୍ତ୍ରିଦଶାଃ ପ୍ରଭୋ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ମହାକାଳବନରେ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରହାରିତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ନାରଦସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତତୋଽହଂ ପରମେଶ୍ଵରି
ନାରଦଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ତାପରେ ମୁଁ, ହେ ପରମେଶ୍ୱରୀ...