ତ୍ଵତ୍ପାଦପଂକଜେ ଭୂଯାଦ୍ଭକ୍ତିର୍ମେଽଵିଚଲା ସଦା
ତୁମର ପଦପଙ୍କଜରେ ମୋର ଭକ୍ତି ସଦା ଅଚଳ ରହୁ।
ଵରମେନଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛାଶୁ ଯଦି ତୁଷ୍ଟୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ଯଦି ଆପଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ମହେଶ୍ବର, ଦୟାକରି ଏହି ଵର ଦେଇଦିଅ।
ଯେ ଚ ତ୍ଵାଂ ମାନଵା ଦେଵ ପଶ୍ଯଂତି ପରମେଶ୍ଵର
ଏବଂ ଯେ ମାନବମାନେ, ଓ ପରମେଶ୍ବର, ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି—
ଢୁଂଢସ୍ଯ ଭାଷିତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଲିଂଗେନୋକ୍ତଂ ଯଶସ୍ଵିନି ତେ ଭଵିଷ୍ଯଂତି ସତତଂ ସଦା ପାତକଵର୍ଜିତାଃ
ଢୁଁଢର କଥା ଲିଙ୍ଗ ମାଧ୍ୟମରେ ଶୁଣି, ଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ସଦା ମହାପାପରୁ ମୁକ୍ତ ରହିବେ।
ଲପ୍ସ୍ଯଂତି ତେ ପରାନ୍କାମାନ୍ଭଵିଷ୍ଯଂତି ଗଣୋତ୍ତମାଃ
ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାମନା ପାଇବେ ଏବଂ ଗଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ ହେବେ।
ଏଵଂ ଲବ୍ଧଵରୋ ଢୁଂଢଃ ପ୍ରାଂଜଲିଃ ପୁନରବ୍ରଵୀତ୍
ଏଭଳି ଵର ପାଇଯିବା ପରେ, ଢୁଁଢ ହାତ ଜୋଡି ଆଉ ଏକଥା କହିଲେ।
ଏଵମସ୍ତ୍ଵିତି ଲିଂଗେନ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ତୁଷ୍ଟେନ ପାର୍ଵତି
‘ଏଭଳି ହେଉ’ ବୋଲି ଲିଙ୍ଗ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ସଦା ସିଦ୍ଧିର୍ଭଵେନ୍ନୃଣାମ୍।। 5.2.3.
ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ମାତ୍ରରେ ଲୋକମାନେ ସଦା ସିଦ୍ଧି ପାଇଥାନ୍ତି।
ଭକ୍ତ୍ଯା ଯେ ପୂଜଯିଷ୍ଯଂତି ଦେଵଂ ଢୁଂଢେଶ୍ଵରଂ ପରମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପରମ ଢୁଂଢେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି,
ସ ଏଵ ସୁକୃତୀ ଲୋକେ ସ ଏଵ ମମ ଵଲ୍ଲଭଃ
ସେମାନେ ଏହି ସଂସାରରେ ସତ୍କର୍ମୀ ଏବଂ ମୋର ପ୍ରିୟ ହୁଅନ୍ତି ।
ରାଜସୂଯଶତେନୈଵ ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ଚ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଶତ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞରୁ ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ,
ମାନସଂ ଵାଚିକଂ ଵାପି କାଯିକଂ ଗୁହ୍ଯସଂଭଵମ୍ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଯାସ୍ଯତି କ୍ଷିପ୍ରଂ ଢୁଂଢେଶ୍ଵରସ୍ଯ ଦର୍ଶନାତ୍
ମନ, କଥା, କାୟା କିମ୍ବା ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ହେଉଥିବା ସମସ୍ତ ପାପ ଢୁଂଢେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ଶୀଘ୍ର ଦୂରିଯାଏ ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ତୁ ମଯା ଦେଵି ସ ଢୁଂଢୋ ଗଣନାଯକଃ ରେଜେ ଚ ଗଣପୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ମମାଭୀଷ୍ଟତରୋଽଭଵତ୍
ଏପରି କହିଲି, ହେ ଦେବୀ, ସେ ଗଣନାୟକ ଢୁଂଢ ଗଣମାନେ ସହିତ ଉଜ୍ୱଳ ହେଲେ ଏବଂ ମୋ ପ୍ରିୟତମ ହେଲେ ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ଏହି ଶକ୍ତି ତୁମକୁ କହିଲି, ହେ ଦେବୀ, ଯାହା ପାପ ନାଶ କରେ ।
ଶ୍ରୀମହାଦେଵ ଉଵାଚ ଦୃଷ୍ଟେ ଯସ୍ମିଞ୍ଜଗନ୍ନାଥେ ଯାତି ପାପଂ ଚ ସଂକ୍ଷଯମ୍
ଶ୍ରୀମହାଦେବ କହିଲେ: ଯେତେବେଳେ ଜଗତ୍ନାଥଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରାଯାଏ, ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ ।
ପୁରା ଵୈଵସ୍ଵତେ କଲ୍ପେ ରୁରୁର୍ନାମ ମହାସୁରଃ ବଭୂଵ ସୁମହାକାଯସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣଦଂଷ୍ଟ୍ରୋ ଭଯଂକରଃ
ପୂର୍ବେ ବୈବସ୍ବତ କଳ୍ପରେ ରୁରୁ ନାମକ ଏକ ବଡ଼ ଦାନବ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ବଡ଼ ଏବଂ ଦାନ୍ତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଥିଲା, ଦେଖିବାକୁ ଭୟଙ୍କର ଥିଲେ ।
ତେନ ଦେଵାଃ ସ୍ଵାଧିକାରାଚ୍ଚାଲିତାସ୍ତ୍ରିଦଶାଲ ଯାତ୍
ସେ ଦାନବ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଅଧିକାରରୁ ହଟିଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ ଦେବଲୋକ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ।
ତତୋ ନୀତଂ ଧନଂ ତେଷାଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ତେ ତତୋ ଯଯୁଃ
ତାପରେ ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ପଦ ନେଇ ନିଆଯିବାକୁ ଲାଗିଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵାଵଧ୍ଯଂ ସୁରୈଃ ସାର୍ଧଂ ସର୍ଵୈଃ ସୋଽଥମହା ବଲଃ ତାଞ୍ଜଘାନ ସ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା ଯେ ଚାନ୍ଯେ ଧର୍ମଚାରିଣଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ସେ ଅଜୟ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ମନ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ଧର୍ମପଥରେ ଚାଲୁଥିବା ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ ।
ନିଃସ୍ଵାଧ୍ଯାଯଵଷଟ୍କାରଂ ତଦାସୀଦ୍ଧରଣୀତ ତଲମ୍
ସେ ସମୟରେ ପୃଥିବୀରେ ବେଦପାଠ କିମ୍ବା ଯଜ୍ଞର ଉଚ୍ଚାରଣ ନଥିଲା ।
ତତଃ ପ୍ରଵ୍ଯଥିତା ଦେଵାସ୍ତଥା ସର୍ଵେ ମହର୍ଷଯଃ
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ମହାର୍ଷି ଭୟଭୀତ ଏବଂ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ ।
ତତଃ କାଯୋଽଭଵତ୍ସଦ୍ଯଃ ସର୍ଵେଷାଂ ପୁରତସ୍ତଦା
ସେତେବେଳେ ହଠାତ୍ ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏକ ଦେହ ପ୍ରକଟ ହେଲା ।
ତସ୍ମାତ୍କୃତ୍ଯା ସମୁତ୍ପନ୍ନା ଦିଵ୍ଯା କମଲଲୋଚନା
ସେଇ ଦେହରୁ ଏକ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନା ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ କମଳ ଫୁଲ ଭଳି ଥିଲା ।
ସାବ୍ରଵୀତ୍ତ୍ରିଦଶାନ୍ସର୍ଵାନ୍କସ୍ମାତ୍ସୃଷ୍ଟା ହ୍ଯହଂ ସୁରାଃ 5.2.4.
ସେ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନା ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: 'ମୋତେ କାହିଁକି ସୃଷ୍ଟି କରାଗଲା, ହେ ଦେବତାମାନେ?'
ତତସ୍ତୁ ତ୍ରିଦଶାଃ ସର୍ଵେ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତସ୍ଯାଃ ଶୁଭା ଗିରଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କର ଶୁଭ କଥା ଶୁଣିଲେ ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଜହାସ ସା ଦେଵୀ ସାଟ୍ଟହାସଂ ମୁହୁର୍ ମୁହୁଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ସେ ଦେବୀ ବାରମ୍ବାର ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ହସିଲେ ।
ପାଶାଂକୁଶଧରା ରୌଦ୍ରା ଜ୍ଵାଲାମାଲାଵୃତାନନାଃ
ଅତି ଭୟଙ୍କର, ପାଶ ଓ ଅଙ୍କୁଶ ଧରିଥିବା, ମୁହଁରେ ଅଗ୍ନିର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ସେମାନେ।
ଗତାଃ ସର୍ଵା ମହାଦେଵି ଯତ୍ର ଵଜ୍ରୋ ମହାସୁରଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ, ହେ ମହାଦେବୀ, ବଡ଼ ଦାନବ ବଜ୍ର ଯେଉଁଠାରେ ଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରୈର୍ବହୁଧା ମୁକ୍ତୈର୍ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ଚୈଵ ଦିଗଂତରମ୍
ବହୁ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବାରୁ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଭରିଯାଇଥିଲା।
ତତଃ ପ୍ରଵଵୃତେ ଯୁଦ୍ଧଂ ତଯା ଦେଵ୍ଯା ସୁରଦ୍ଵିଷାମ୍ ପରାଙ୍ମୁଖଂ ବଲଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵଜ୍ରୋ ମାଯାମଥାସୃଜତ୍
ତାପରେ ସେ ଦେବୀ ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ; ତାଙ୍କର ସେନା ପଳାଇଯିବାକୁ ଦେଖି, ବଜ୍ର ମାୟା ବ୍ୟବହାର କଲେ।