ନୋ ସିଦ୍ଧୋଽସୌ ଯଦା ଦେଵି ତଦା ଗଂଗାମହତ୍ତଟମ୍
ଓ ଦେବୀ, ଯେତେବେଳେ ସେ କାମ ସାଧିତ ହୁଏନି, ସେତେବେଳେ ଗଙ୍ଗାର ବଡ଼ ତଟରେ—
ଗୋଦାଵରୀଂ ଭୀମରଥୀଂ କୌଶିକୀଂ ଶାରଦାଂ ଶିଵାମ୍
ଗୋଦାବରୀ, ଭୀମରଥୀ, କୌଶିକୀ, ଶାରଦା ଏବଂ ଶିବା—
ତୀର୍ଥଂ ଵ୍ଯର୍ଥଂ ତପୋ ଵ୍ଯର୍ଥଂ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଫଲଂ ଯତଃ
ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା ଅନର୍ଥକ, ତପସ୍ୟା ଅନର୍ଥକ, ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରାର ଫଳ ବ୍ୟର୍ଥ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦେଵି ଵାଗୁଵାଚାଶରୀରିଣୀ
ଏହି ସମୟରେ, ଓ ଦେବୀ, ଶରୀର ନଥିବା ଏକ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଲା।
ପ୍ରଯାଗାଦ୍ଯାନି ତୀର୍ଥାନି ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଯାନି ସଂତି ଵୈ
ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରୟାଗ ଆଦି ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଗୁଡିକ—
ତତ୍ରାସ୍ତେ ସୁମହାପୁଣ୍ଯଂ ଲିଂଗଂ ସର୍ଵାର୍ଥସାଧକମ୍
ସେଠାରେ ଅତି ପୁନ୍ୟମୟ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ କରେ।
ପ୍ରସାଦାତ୍ତସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ପୁନର୍ଯାସ୍ଯସି ଶାଂକରମ୍
ସେ ଲିଙ୍ଗର କୃପାରେ, ତୁମେ ପୁନି ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତତୋ ଵାଣୀମାକାଶସ୍ଥାଂ ଗଣସ୍ତଦା 5.2.3.
ଏହି ଆକାଶରୁ ଆସିଥିବା ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସେ ସମୁହ—
ଦଦର୍ଶ ତତ୍ର ତଲ୍ଲିଂଗଂ ସର୍ଵସଂପତ୍କରଂ ଶୁଭମ୍
ସେଠାରେ ଏହି ଶୁଭ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।
ଲିଂଗମଧ୍ଯାତ୍ତତୋ ଵାଣୀ ନିଃସୃତା ପର୍ଵ ତାତ୍ମଜେ
ଲିଙ୍ଗର ମଧ୍ୟରୁ ତାପର୍ବତୀପୁତ୍ର, ଏକ ଶବ୍ଦ ବାହାରିଲା।
ତ୍ଵତ୍ପାଦପଂକଜେ ଭୂଯାଦ୍ଭକ୍ତିର୍ମେଽଵିଚଲା ସଦା
ତୁମର ପଦପଙ୍କଜରେ ମୋର ଭକ୍ତି ସଦା ଅଚଳ ରହୁ।
ଵରମେନଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛାଶୁ ଯଦି ତୁଷ୍ଟୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ଯଦି ଆପଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ମହେଶ୍ବର, ଦୟାକରି ଏହି ଵର ଦେଇଦିଅ।
ଯେ ଚ ତ୍ଵାଂ ମାନଵା ଦେଵ ପଶ୍ଯଂତି ପରମେଶ୍ଵର
ଏବଂ ଯେ ମାନବମାନେ, ଓ ପରମେଶ୍ବର, ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି—
ଢୁଂଢସ୍ଯ ଭାଷିତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଲିଂଗେନୋକ୍ତଂ ଯଶସ୍ଵିନି ତେ ଭଵିଷ୍ଯଂତି ସତତଂ ସଦା ପାତକଵର୍ଜିତାଃ
ଢୁଁଢର କଥା ଲିଙ୍ଗ ମାଧ୍ୟମରେ ଶୁଣି, ଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ସଦା ମହାପାପରୁ ମୁକ୍ତ ରହିବେ।
ଲପ୍ସ୍ଯଂତି ତେ ପରାନ୍କାମାନ୍ଭଵିଷ୍ଯଂତି ଗଣୋତ୍ତମାଃ
ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାମନା ପାଇବେ ଏବଂ ଗଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ ହେବେ।
ଏଵଂ ଲବ୍ଧଵରୋ ଢୁଂଢଃ ପ୍ରାଂଜଲିଃ ପୁନରବ୍ରଵୀତ୍
ଏଭଳି ଵର ପାଇଯିବା ପରେ, ଢୁଁଢ ହାତ ଜୋଡି ଆଉ ଏକଥା କହିଲେ।
ଏଵମସ୍ତ୍ଵିତି ଲିଂଗେନ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ତୁଷ୍ଟେନ ପାର୍ଵତି
‘ଏଭଳି ହେଉ’ ବୋଲି ଲିଙ୍ଗ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ସଦା ସିଦ୍ଧିର୍ଭଵେନ୍ନୃଣାମ୍।। 5.2.3.
ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ମାତ୍ରରେ ଲୋକମାନେ ସଦା ସିଦ୍ଧି ପାଇଥାନ୍ତି।
ଭକ୍ତ୍ଯା ଯେ ପୂଜଯିଷ୍ଯଂତି ଦେଵଂ ଢୁଂଢେଶ୍ଵରଂ ପରମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପରମ ଢୁଂଢେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି,
ସ ଏଵ ସୁକୃତୀ ଲୋକେ ସ ଏଵ ମମ ଵଲ୍ଲଭଃ
ସେମାନେ ଏହି ସଂସାରରେ ସତ୍କର୍ମୀ ଏବଂ ମୋର ପ୍ରିୟ ହୁଅନ୍ତି ।
ରାଜସୂଯଶତେନୈଵ ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ଚ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଶତ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞରୁ ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ,
ମାନସଂ ଵାଚିକଂ ଵାପି କାଯିକଂ ଗୁହ୍ଯସଂଭଵମ୍ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଯାସ୍ଯତି କ୍ଷିପ୍ରଂ ଢୁଂଢେଶ୍ଵରସ୍ଯ ଦର୍ଶନାତ୍
ମନ, କଥା, କାୟା କିମ୍ବା ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ହେଉଥିବା ସମସ୍ତ ପାପ ଢୁଂଢେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ଶୀଘ୍ର ଦୂରିଯାଏ ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ତୁ ମଯା ଦେଵି ସ ଢୁଂଢୋ ଗଣନାଯକଃ ରେଜେ ଚ ଗଣପୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ମମାଭୀଷ୍ଟତରୋଽଭଵତ୍
ଏପରି କହିଲି, ହେ ଦେବୀ, ସେ ଗଣନାୟକ ଢୁଂଢ ଗଣମାନେ ସହିତ ଉଜ୍ୱଳ ହେଲେ ଏବଂ ମୋ ପ୍ରିୟତମ ହେଲେ ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ଏହି ଶକ୍ତି ତୁମକୁ କହିଲି, ହେ ଦେବୀ, ଯାହା ପାପ ନାଶ କରେ ।
ଶ୍ରୀମହାଦେଵ ଉଵାଚ ଦୃଷ୍ଟେ ଯସ୍ମିଞ୍ଜଗନ୍ନାଥେ ଯାତି ପାପଂ ଚ ସଂକ୍ଷଯମ୍
ଶ୍ରୀମହାଦେବ କହିଲେ: ଯେତେବେଳେ ଜଗତ୍ନାଥଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରାଯାଏ, ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ ।
ପୁରା ଵୈଵସ୍ଵତେ କଲ୍ପେ ରୁରୁର୍ନାମ ମହାସୁରଃ ବଭୂଵ ସୁମହାକାଯସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣଦଂଷ୍ଟ୍ରୋ ଭଯଂକରଃ
ପୂର୍ବେ ବୈବସ୍ବତ କଳ୍ପରେ ରୁରୁ ନାମକ ଏକ ବଡ଼ ଦାନବ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ବଡ଼ ଏବଂ ଦାନ୍ତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଥିଲା, ଦେଖିବାକୁ ଭୟଙ୍କର ଥିଲେ ।
ତେନ ଦେଵାଃ ସ୍ଵାଧିକାରାଚ୍ଚାଲିତାସ୍ତ୍ରିଦଶାଲ ଯାତ୍
ସେ ଦାନବ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଅଧିକାରରୁ ହଟିଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ ଦେବଲୋକ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ।
ତତୋ ନୀତଂ ଧନଂ ତେଷାଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ତେ ତତୋ ଯଯୁଃ
ତାପରେ ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ପଦ ନେଇ ନିଆଯିବାକୁ ଲାଗିଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵାଵଧ୍ଯଂ ସୁରୈଃ ସାର୍ଧଂ ସର୍ଵୈଃ ସୋଽଥମହା ବଲଃ ତାଞ୍ଜଘାନ ସ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା ଯେ ଚାନ୍ଯେ ଧର୍ମଚାରିଣଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ସେ ଅଜୟ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ମନ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ଧର୍ମପଥରେ ଚାଲୁଥିବା ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ ।
ନିଃସ୍ଵାଧ୍ଯାଯଵଷଟ୍କାରଂ ତଦାସୀଦ୍ଧରଣୀତ ତଲମ୍
ସେ ସମୟରେ ପୃଥିବୀରେ ବେଦପାଠ କିମ୍ବା ଯଜ୍ଞର ଉଚ୍ଚାରଣ ନଥିଲା ।