ଗତୋଽସୌ ଶକ୍ରଲୋକଂ ତୁ କୌତୁକାର୍ଥଂ ଯଦୃଚ୍ଛଯା
ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ, କୌତୁହଳରେ, ଶକ୍ର ଲୋକକୁ ଗଲେ।
ଭାଵାନ୍ବହୁଵିଧାନ୍ରମ୍ଯାନ୍ଦୃଷ୍ଟିହସ୍ତାଦିକାଞ୍ଛୁଭାନ୍। ସୂଚୀଵିଦ୍ଧାଦିକରଣାନ୍ପତାକାଦିକହସ୍ତକାନ୍
ସେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ରମ୍ୟ ଭାବ, ଚକ୍ଷୁ, ହାତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସୁନ୍ଦର ଚଳାପ, ସୂଚି ଦ୍ୱାରା ଭିଦ୍ଧ ଭାବ, ପତାକା ଭାବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ହାତର ଭାବ ଦେଖିଲେ।
ଶକ୍ରୋଽପି ତ୍ରିଦଶୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ତନ୍ମୁଖାସକ୍ତଲୋଚନଃ
ଶକ୍ର ଓ ଦେବଗଣ, ସେମାନେ ମୁହଁକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଲଗାଇ ରହିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦେଵି ଢୁଂଢସ୍ତଲ୍ଲଲିତେନ ତୁ
ଏହି ସମୟରେ, ଦେବୀ, ଢୁଣ୍ଢ ତାଙ୍କ ମନୋହର ଭାବରେ—
ତେନ ରଂଗରତା ରଂଭା ପୁଷ୍ପଗୁଚ୍ଛେନ ତାଡିତା
ସେଠାରେ, ରମ୍ଭା ନୃତ୍ୟରେ ଲଗିଥିବାବେଳେ, ପୁଷ୍ପ ଗୁଛରେ ଆଘାତ ପାଇଲେ।
ପତ ତ୍ଵଂ ମାନୁଷଂ ଲୋକଂ ରଂଗଭଂଗସ୍ତ୍ଵଯା କୃତଃ
“ତୁମେ ମାନବ ଲୋକକୁ ପଡ଼, ତୁମେ ରଙ୍ଗର ଭଙ୍ଗ କରିଛ।
ପତିତୋ ମାନୁଷେ ଲୋକେ ଵିସଂଜ୍ଞୋ ଵିହ୍ଵଲେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ମାନବ ଲୋକରେ ପଡ଼ି, ସେ ଅଚେତନ ହେଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭ୍ରମିତ ହେଲା।
ଅହୋଽନ୍ଯାଯଫଲଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ମଯା ମୋହାଦନୁଷ୍ଠିତମ୍ 5.2.3.
“ହାଁ, ମୁଁ ଅନ୍ୟାୟର ଫଳ ପାଇଛି, ମୋ ମୋହରେ କରିଥିଲି।
ନ୍ଯାଯମାର୍ଗଂ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଯେନ ସିଦ୍ଧିର୍ଭଵେନ୍ମମ
“ନ୍ୟାୟର ପଥକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ମୋର ସିଦ୍ଧି ହେଉ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ ତପସ୍ତେପେ ମହେଂଦ୍ରେ ପର୍ଵତୋତ୍ତମେ
ଏପରି କହି, ସେ ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତରେ ତପସ୍ୟା କରିଲେ।
ନୋ ସିଦ୍ଧୋଽସୌ ଯଦା ଦେଵି ତଦା ଗଂଗାମହତ୍ତଟମ୍
ଓ ଦେବୀ, ଯେତେବେଳେ ସେ କାମ ସାଧିତ ହୁଏନି, ସେତେବେଳେ ଗଙ୍ଗାର ବଡ଼ ତଟରେ—
ଗୋଦାଵରୀଂ ଭୀମରଥୀଂ କୌଶିକୀଂ ଶାରଦାଂ ଶିଵାମ୍
ଗୋଦାବରୀ, ଭୀମରଥୀ, କୌଶିକୀ, ଶାରଦା ଏବଂ ଶିବା—
ତୀର୍ଥଂ ଵ୍ଯର୍ଥଂ ତପୋ ଵ୍ଯର୍ଥଂ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଫଲଂ ଯତଃ
ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା ଅନର୍ଥକ, ତପସ୍ୟା ଅନର୍ଥକ, ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରାର ଫଳ ବ୍ୟର୍ଥ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦେଵି ଵାଗୁଵାଚାଶରୀରିଣୀ
ଏହି ସମୟରେ, ଓ ଦେବୀ, ଶରୀର ନଥିବା ଏକ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଲା।
ପ୍ରଯାଗାଦ୍ଯାନି ତୀର୍ଥାନି ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଯାନି ସଂତି ଵୈ
ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରୟାଗ ଆଦି ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଗୁଡିକ—
ତତ୍ରାସ୍ତେ ସୁମହାପୁଣ୍ଯଂ ଲିଂଗଂ ସର୍ଵାର୍ଥସାଧକମ୍
ସେଠାରେ ଅତି ପୁନ୍ୟମୟ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ କରେ।
ପ୍ରସାଦାତ୍ତସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ପୁନର୍ଯାସ୍ଯସି ଶାଂକରମ୍
ସେ ଲିଙ୍ଗର କୃପାରେ, ତୁମେ ପୁନି ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତତୋ ଵାଣୀମାକାଶସ୍ଥାଂ ଗଣସ୍ତଦା 5.2.3.
ଏହି ଆକାଶରୁ ଆସିଥିବା ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସେ ସମୁହ—
ଦଦର୍ଶ ତତ୍ର ତଲ୍ଲିଂଗଂ ସର୍ଵସଂପତ୍କରଂ ଶୁଭମ୍
ସେଠାରେ ଏହି ଶୁଭ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।
ଲିଂଗମଧ୍ଯାତ୍ତତୋ ଵାଣୀ ନିଃସୃତା ପର୍ଵ ତାତ୍ମଜେ
ଲିଙ୍ଗର ମଧ୍ୟରୁ ତାପର୍ବତୀପୁତ୍ର, ଏକ ଶବ୍ଦ ବାହାରିଲା।
ତ୍ଵତ୍ପାଦପଂକଜେ ଭୂଯାଦ୍ଭକ୍ତିର୍ମେଽଵିଚଲା ସଦା
ତୁମର ପଦପଙ୍କଜରେ ମୋର ଭକ୍ତି ସଦା ଅଚଳ ରହୁ।
ଵରମେନଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛାଶୁ ଯଦି ତୁଷ୍ଟୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ଯଦି ଆପଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ମହେଶ୍ବର, ଦୟାକରି ଏହି ଵର ଦେଇଦିଅ।
ଯେ ଚ ତ୍ଵାଂ ମାନଵା ଦେଵ ପଶ୍ଯଂତି ପରମେଶ୍ଵର
ଏବଂ ଯେ ମାନବମାନେ, ଓ ପରମେଶ୍ବର, ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି—
ଢୁଂଢସ୍ଯ ଭାଷିତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଲିଂଗେନୋକ୍ତଂ ଯଶସ୍ଵିନି ତେ ଭଵିଷ୍ଯଂତି ସତତଂ ସଦା ପାତକଵର୍ଜିତାଃ
ଢୁଁଢର କଥା ଲିଙ୍ଗ ମାଧ୍ୟମରେ ଶୁଣି, ଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ସଦା ମହାପାପରୁ ମୁକ୍ତ ରହିବେ।
ଲପ୍ସ୍ଯଂତି ତେ ପରାନ୍କାମାନ୍ଭଵିଷ୍ଯଂତି ଗଣୋତ୍ତମାଃ
ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାମନା ପାଇବେ ଏବଂ ଗଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ ହେବେ।
ଏଵଂ ଲବ୍ଧଵରୋ ଢୁଂଢଃ ପ୍ରାଂଜଲିଃ ପୁନରବ୍ରଵୀତ୍
ଏଭଳି ଵର ପାଇଯିବା ପରେ, ଢୁଁଢ ହାତ ଜୋଡି ଆଉ ଏକଥା କହିଲେ।
ଏଵମସ୍ତ୍ଵିତି ଲିଂଗେନ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ତୁଷ୍ଟେନ ପାର୍ଵତି
‘ଏଭଳି ହେଉ’ ବୋଲି ଲିଙ୍ଗ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ସଦା ସିଦ୍ଧିର୍ଭଵେନ୍ନୃଣାମ୍।। 5.2.3.
ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ମାତ୍ରରେ ଲୋକମାନେ ସଦା ସିଦ୍ଧି ପାଇଥାନ୍ତି।
ଭକ୍ତ୍ଯା ଯେ ପୂଜଯିଷ୍ଯଂତି ଦେଵଂ ଢୁଂଢେଶ୍ଵରଂ ପରମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପରମ ଢୁଂଢେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି,
ସ ଏଵ ସୁକୃତୀ ଲୋକେ ସ ଏଵ ମମ ଵଲ୍ଲଭଃ
ସେମାନେ ଏହି ସଂସାରରେ ସତ୍କର୍ମୀ ଏବଂ ମୋର ପ୍ରିୟ ହୁଅନ୍ତି ।