ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦେଵା ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁ ପୁରଃସରାଃ
ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ
ଋଷୌ ମଂକଣକେ ଦେଵ ନୃତ୍ଯତି ନୃତ୍ଯତି ସର୍ଵତଃ
ମଙ୍କଣକ ଋଷିଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଚଲିତାଃ ପର୍ଵତାଃ ସ୍ଥାନାତ୍କ୍ଷୁଭିତା ମେଘପଂକ୍ତଯଃ
ପାହାଡ଼ମାନେ ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନରୁ ହେଉଁଡିଗଲେ, ମେଘମାନେ ବି ଅସ୍ଥିର ହେଇଗଲେ।
ସ୍ରୋତୋମାତ୍ରା ମହାନଦ୍ଯୋ ଗ୍ରହା ଉନ୍ମାର୍ଗତଃ ସ୍ଥିତାଃ
ବଡ଼ ନଦୀମାନେ ସାଧାରଣ ଧାରାରେ ବହିଲେ, ଗ୍ରହମାନେ ତାଙ୍କ ପଥରୁ ହଟିଗଲେ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ଵ୍ଯାକୁଲୀଭୂତଂ ଯାଵନ୍ନାଯାତି ସଂକ୍ଷଯମ୍
ତିନି ଲୋକ ଅସ୍ଥିର ହେଇଗଲା, ଏପରି ଲାଗିଲା ଯେ ଶେଷ ହେବାକୁ ଯାଉଛି।
ତେଷାଂ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତ୍ରିଦଶାନାଂ ଯଶସ୍ଵିନି
ତିନି ଦେବତାଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଯଶସ୍ବୀ
ଦ୍ଵିଜରୂପଂ ସମାସ୍ଥାଯ ମଯା ପୃଷ୍ଟୋ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ନେଇ, ମୁଁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲି।
ଵିରୁଦ୍ଧମୃଷିଧର୍ମାଣାଂ କାମରାଗେଣ ନର୍ତ୍ତନମ୍
ଅଭିଲାଷା ଓ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ନୃତ୍ୟ କରିବା ଋଷିମାନଙ୍କର ଧର୍ମ ସହ ବିରୋଧ।
ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ତପୋ ଭ୍ରଂଶଃ ସଦାଚାରସ୍ଯ ସତ୍ତମ
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ତପସ୍ୟାର ଅପସ୍ଥା, ଓ ସଦାଚାରର ଅବନତି, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଅତଏଵ ହି ମେ ନୃତ୍ଯଂ ସିଦ୍ଧୋଽହଂ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ ।। 5.2.2.
ଏହିପରି ମୋର ନୃତ୍ୟ ଏହି ସଫଳତାର କାରଣ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହାସୋଽତୀଵ ମଯା କୃତଃ
ସେହି କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ ବହୁତ ହସିଲି।
ତତୋ ଵିନିର୍ଗତଂ ଭସ୍ମ ତତ୍କ୍ଷଣାଦ୍ଧିମପାଂଡୁରମ୍
ତାହା ପରେ, ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ହିମ ପରି ସ୍ଫଟିକ ଭସ୍ମ ବାହାରିଲା।
ପଶ୍ଯ ମେଂଽଗୁଷ୍ଠତୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ଭୂରି ଭସ୍ମ ଵିନିର୍ଗତମ୍
ଦେଖ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋ ଅଙ୍ଗୁଠିରୁ ବହୁତ ଭସ୍ମ ବାହାରିଛି।
ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହଦାଶ୍ଚର୍ଯଂ ଲଜ୍ଜିତୋ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମଃ
ସେହି ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ।
ଅବ୍ରଵୀତ୍ପ୍ରାଂଜଲିର୍ଭୂତ୍ଵା ଵିସ୍ମିତେନାଂତରାତ୍ମନା
ଯିଏ ହାତ ଜୋଡି ଭିତରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରି, କହିଲା ।
ନାନ୍ଯସ୍ଯ ଵିଦ୍ଯତେ ଶକ୍ତି ରୀଦୃଶୀ ଭୁଵନତ୍ରଯେ
ତିନି ଜଗତରେ ଏପରି ଶକ୍ତି ଅନ୍ୟ କାହାରି ପାଖରେ ନାହିଁ ।
ତପଃକ୍ଷଯକରଂ କର୍ମ ଵିରୁଦ୍ଧଂ ନର୍ତ୍ତନଂ ସତାମ୍ ତଦ୍ଗତଂ ସହସା ଦେଵ ମଦୀଯଂ ନର୍ତ୍ତନେନ ସୁ
ସତ୍ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତପସ୍ୟାକୁ କ୍ଷୟ କରୁଥିବା ନୃତ୍ୟ ଅନୁଚିତ । ତଥାପି, ଦେବତା, ମୋର ନୃତ୍ୟରେ ଏହି ଅପରାହ୍ନ ଆସିଗଲା ।
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମଯୋକ୍ତୋ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମଃ
ସେ ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ମୁଁ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠକୁ କହିଲି ।
ଜ୍ଞାନେନାନେନ ଵିପ୍ରେଂଦ୍ର କଂ ତେ କାମଂ କରୋମ୍ଯହମ୍
ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମର କେଉଁ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି ?
ଋଷିରୁଵାଚ ଯଦି ଦେଵ ପ୍ରସନ୍ନସ୍ତ୍ଵଂ ଶରଣାଗତଵତ୍ସଲ 5.2.2.
ଋଷି କହିଲେ — ଦେବତା, ଯଦି ଆପଣ ଦୟାଳୁ ଓ ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ମମତା କରନ୍ତି—
ମଯା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ପ୍ରସନ୍ନେନ ତସ୍ଯ ଵିପ୍ରସ୍ଯ ପାର୍ଵତି
ପାର୍ବତୀ, ମୁଁ ଦୟାଭାବରେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଏପରି କହିଥିଲି ।
ତତ୍ରାସ୍ତେ ସର୍ଵଦା ପୁଣ୍ଯା ସପ୍ତକଲ୍ପୋଦ୍ଭଵା ଗୁହା
ସେଠାରେ ଗୁହାରେ ସପ୍ତ କଳ୍ପରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ପୁଣ୍ୟ ଲିଙ୍ଗ ସଦା ବସିଛି ।
ତତ୍ର ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ଯଲ୍ଲିଂଗଂ ସପ୍ତକଲ୍ପୋଦ୍ଭଵଂ ଶୁଭମ୍
ସେଠାରେ ତୁମେ ସପ୍ତ କଳ୍ପରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଶୁଭ ଲିଙ୍ଗ ଦେଖିବ ।
କାମ କ୍ରୋଧୋଦ୍ଭଵଂ ପାପଂ ଲୋଭମୋହସମନ୍ଵିତମ୍
କାମ ଓ କ୍ରୋଧରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ଲୋଭ ଓ ମୋହରେ ଭରିଥିବା ପାପ—
ମଦୀଯଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଵିପ୍ରୋ ଵେଦପାରଗଃ
ମୋର ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯେଉଁଠି ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ—
ନିଃସୃତୋ ନିଯତୋ ଭୂତ୍ଵା ନମସ୍କୃତ୍ଯ ପୁନଃପୁନଃ
ନିୟମରେ ରହି, ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରି, ବାହାରିଗଲା ।
ଦଦର୍ଶ ତତ୍ର ତଲ୍ଲିଂଗଂ ତପସୋ ଵର୍ଦ୍ଧନଂ ପରମ୍
ସେଠାରେ ସେ ତପସ୍ୟା ବୃଦ୍ଧି କରୁଥିବା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲା ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦେଵି ଦେଵୈରୁକ୍ତଂ ନଭସ୍ତଲେ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଦେବୀ, ଦେବତାମାନେ ଆକାଶରେ କହିଲେ—
ସିଦ୍ଧିଃ ପ୍ରାପ୍ତା ଦ୍ଵିଜେନୈଵ ଦର୍ଶନେନ ସୁଦୁର୍ଲଭା
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦ୍ୱାରା ଦୁର୍ଲଭ ସିଦ୍ଧି ଦେଖିବାରେ ଲାଭ ହେଲା ।
ଭକ୍ତ୍ଯା ପରମଯୋପେତା ଯେ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯଂତି ଗୁହେଶ୍ଵରମ୍ 5.2.2.
ଯେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭକ୍ତିରେ ଗୁହାର ମହେଶ୍ବରଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି—