ଭଵିଷ୍ଯଂତି ମହାତ୍ମାନଃ ପୁତ୍ରୈଶ୍ଵର୍ଯସମନ୍ଵିତାଃ 5.2.1.
ସେମାନେ ମହାତ୍ମା ହେଇ, ପୁଅ ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ଭରପୁର ହୁଅନ୍ତି।
ସ୍ତୁତା ଗଂଧର୍ଵମୁଖ୍ଯୈଶ୍ଚ ରୁଦ୍ରଲୋକେ ଚ ଶାଶ୍ଵତେ
ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଯେଉଁଠି ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶିବଙ୍କ ଲୋକରେ ଚିରକାଳ ରହନ୍ତି।
କୃତପୁଣ୍ଯା ନରା ମର୍ତ୍ତ୍ଯାସ୍ତେ ଯାଂତି ପରମଂ ପଦମ୍
ଯେ ମାନବ ନିଜେ ଶୁଭ କାମ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଅଶୁଭଂ କ୍ଷଯମାପ୍ନୋତି କସ୍ତଂ ନ ପ୍ରଣମେଚ୍ଛିଵମ୍
ଅଶୁଭ କ୍ଷୟ ହୁଏ—କିଏ ଏହି ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବେ ନାହିଁ?
ମୁଚ୍ଯତେ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଦିପା ତକୈର୍ନରକପ୍ରଦୈଃ
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟ ନରକ ଦେଇଥିବା ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ରାଜସୂଯଶତେନୈଵ ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ଚ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏଠାରେ ଯେ ପୁଣ୍ୟ ହୁଏ, ଏହା ଶତ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞର ପୁଣ୍ୟ ସମାନ।
କିଂ ତୀର୍ଥୈର୍ଵିଵିଧୈଃ ସ୍ନାନୈଃ କିଂ ଦାନୈର୍ଵିଵିଧୈଃ କୃତୈଃ
ବିଭିନ୍ନ ତୀର୍ଥରେ ଯିବା, ବିଭିନ୍ନ ଦାନ ଓ ସ୍ନାନ କରିବାର କଣ ଆବଶ୍ୟକତା?
ଅଷ୍ଟମ୍ଯାଂ ଚ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ୍ଯାଂ ଦିନେ ସୋମସ୍ଯ ଶକ୍ତିତଃ କୁଲାନାଂ ତାରଯତ୍ଯେଵ ମାତୃକଂ ପିତୃକଂ ଶତମ୍
ଅଷ୍ଟମୀ ଓ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନରେ, ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ, ଏକ ଶତ ମାତୃକା ଓ ପିତୃକା ପୂର୍ବଜଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରାଯାଏ।
ଯେ ଚ ପଶ୍ଯଂତି ପୁରୁଷା ଭାଵହୀନାଃ ପ୍ରସଂଗତଃ
ଏବଂ ଯେ ଲୋକେ ଭାବ ନଥିବା ଭାବରେ, କେବଳ ସଂଯୋଗରେ ଏହାକୁ ଦେଖନ୍ତି,
ଏତତ୍ତେ କଥିତଂ ଦେଵି ଲିଂଗମହାତ୍ମ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍
ହେ ଦେବୀ, ଏହି ଲିଙ୍ଗର ସର୍ବୋତ୍ତମ ମହିମା ତୁମକୁ କହିଦିଆଯାଇଛି।
ଶ୍ରୀରୁଦ୍ରଉଵାଚ ଶୃଣୁ ଗୁହେଶ୍ଵରଂ ଲିଂଗଂ ଦ୍ଵିତୀଯଂ ପାପନାଶନମ୍
ଶ୍ରୀ ରୁଦ୍ର କହିଲେ: ଏବେ ଗୁହେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗର ବିଷୟରେ ଶୁଣ, ଏହା ପାପ ନାଶ କରେ।
ପୁରା ରାଥଂତରେ କଲ୍ପେ ଦେଵଦାରୁଵନେ ଶୁଭେ ଯୋଗାଭ୍ଯାସରତୋ ନିତ୍ଯଂ ଶାଂତିଦାଂତିସମାସ୍ଥିତିଃ
ପୂର୍ବେ ରାଥଂତର କଳ୍ପରେ, ଶୁଭ ଦେବଦାରୁ ଜଙ୍ଗଲରେ, ଜଣେ ନିତ୍ୟ ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସରେ ଲିନ ଥିଲେ, ଶାନ୍ତି ଓ ଦମରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ।
ସିଦ୍ଧିକାମସ୍ତପସ୍ତେପେ କଥଂ ସିଦ୍ଧୋ ଭଵାମ୍ଯହମ୍
ସିଦ୍ଧି ଆଶାରେ, ସେ ତପସ୍ୟା କଲେ, 'କିପରି ମୁଁ ସିଦ୍ଧ ହେବି?' ଭାବିଲେ।
ଇତି ସଂଚିଂତ୍ଯ ହୃଦଯେ ପ୍ରାରବ୍ଧଂ ତପ ଉତ୍ତମମ୍
ଏଭଳି ହୃଦୟରେ ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
କସ୍ମିଂଶ୍ଚିଦଥ କାଲେ ତୁ ଵିଦ୍ଧସ୍ଯ ପର୍ଵତାତ୍ମଜେ
କିଛି ସମୟ ପରେ, ପାର୍ବତୀ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ସ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦାଶ୍ଚର୍ଯଂ ଵିସ୍ମଯଂ ପରମଂ ଗତଃ
ସେ ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ଅତ୍ୟଧିକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ।
ଅହୋ ତପଃପ୍ରଭାଵୋଽଯଂ ପ୍ରାପ୍ତା ସିଦ୍ଧିର୍ମଯାଦ୍ଯ ଵୈ
ହାଁ, ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି କେତେ ବଡ଼! ଆଜି ମୁଁ ସଫଳତା ପାଇଛି।
ଶରୀରଂ କୁତ୍ସିତଂ ଚେଦଂ ମଲମୂତ୍ରେଣ ସଂଯୁତମ୍ ହର୍ଷେଣ ମହତା ଯୁକ୍ତଃ ସ ନନର୍ତ୍ତ ଦ୍ଵିଜସ୍ତଥା
ଏହି ଦେହଟି ଅପବିତ୍ର ଏବଂ ମଳ ମୂତ୍ରରେ ଭରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ଭରି ଦ୍ୱିଜ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନୃତ୍ଯତି ଵିପ୍ରେ ଜଗତ୍ସ୍ଥାଵର ଜଂଗମମ୍
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନୃତ୍ୟ କରିଥିବାବେଳେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ—ଚଳିତ ଓ ଅଚଳ—ସେହିପରି ନୃତ୍ୟ କରିଲା।
ନ ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯୋ ଵଷଟ୍କାରଃ କର୍ମକାଂଡୋ ନ ଚ କ୍ଵଚିତ୍ ।। 5.2.2.
କେଉଁଠିଓ ବେଦ ପାଠ, 'ବଷଟ୍' ଉଚ୍ଚାରଣ କିମ୍ବା କୌଣସି କର୍ମ କାଣ୍ଡ ହେଲାନି।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦେଵା ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁ ପୁରଃସରାଃ
ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ
ଋଷୌ ମଂକଣକେ ଦେଵ ନୃତ୍ଯତି ନୃତ୍ଯତି ସର୍ଵତଃ
ମଙ୍କଣକ ଋଷିଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଚଲିତାଃ ପର୍ଵତାଃ ସ୍ଥାନାତ୍କ୍ଷୁଭିତା ମେଘପଂକ୍ତଯଃ
ପାହାଡ଼ମାନେ ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନରୁ ହେଉଁଡିଗଲେ, ମେଘମାନେ ବି ଅସ୍ଥିର ହେଇଗଲେ।
ସ୍ରୋତୋମାତ୍ରା ମହାନଦ୍ଯୋ ଗ୍ରହା ଉନ୍ମାର୍ଗତଃ ସ୍ଥିତାଃ
ବଡ଼ ନଦୀମାନେ ସାଧାରଣ ଧାରାରେ ବହିଲେ, ଗ୍ରହମାନେ ତାଙ୍କ ପଥରୁ ହଟିଗଲେ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ଵ୍ଯାକୁଲୀଭୂତଂ ଯାଵନ୍ନାଯାତି ସଂକ୍ଷଯମ୍
ତିନି ଲୋକ ଅସ୍ଥିର ହେଇଗଲା, ଏପରି ଲାଗିଲା ଯେ ଶେଷ ହେବାକୁ ଯାଉଛି।
ତେଷାଂ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତ୍ରିଦଶାନାଂ ଯଶସ୍ଵିନି
ତିନି ଦେବତାଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଯଶସ୍ବୀ
ଦ୍ଵିଜରୂପଂ ସମାସ୍ଥାଯ ମଯା ପୃଷ୍ଟୋ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ନେଇ, ମୁଁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲି।
ଵିରୁଦ୍ଧମୃଷିଧର୍ମାଣାଂ କାମରାଗେଣ ନର୍ତ୍ତନମ୍
ଅଭିଲାଷା ଓ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ନୃତ୍ୟ କରିବା ଋଷିମାନଙ୍କର ଧର୍ମ ସହ ବିରୋଧ।
ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ତପୋ ଭ୍ରଂଶଃ ସଦାଚାରସ୍ଯ ସତ୍ତମ
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ତପସ୍ୟାର ଅପସ୍ଥା, ଓ ସଦାଚାରର ଅବନତି, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଅତଏଵ ହି ମେ ନୃତ୍ଯଂ ସିଦ୍ଧୋଽହଂ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ ।। 5.2.2.
ଏହିପରି ମୋର ନୃତ୍ୟ ଏହି ସଫଳତାର କାରଣ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।