ତସ୍ମିନ୍ସ ଲିଂଗେ ଦେଵେଶି ସମାରାଧନତତ୍ପରଃ 5.2.1.
ଦେବୀ, ସେଠି ସେ ଲିଙ୍ଗର ପୂଜାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଲାଗିଗଲେ।
ଅହଂ ତୁଷ୍ଟସ୍ତଦା ଦେଵି ମୁନେସ୍ତସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ତାପରେ, ଦେବୀ, ମୁଁ ସେ ମହାତ୍ମା ମୁନିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି।
ପ୍ରୋକ୍ତଂ ମଯା ମହାଭାଗ ମୁନେ ଶୃଣୁ ସମାହିତଃ
ମୁଁ କହିଦେଲି, ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ମୁନି, ମନ ଲଗାଇ ଶୁଣ।
ତୁଷ୍ଟୋଽହମନଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ତପସା ଦୁଷ୍କରେଣ ତୁ
ଏହି ଭକ୍ତି ଓ ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି।
ପ୍ରଣଷ୍ଟା ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯା ତେ ଦାନଵୋତ୍ଥା ମୁନୀଶ୍ଵର
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦାନବମାନେ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ତୁମ ପାଇଁ ନଶ୍ଟ ହୋଇଗଲା।
ଯଦି ଦେଵ ପ୍ରସନ୍ନସ୍ତ୍ଵଂ ଶରଣାଗତଵତ୍ସଲଃ
ଦେବତା, ଯଦି ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ ଓ ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ଦୟା କରନ୍ତି—
ତପସ୍ଯଥ ତଥା ଧର୍ମେ ନ ମେ ଵିଘ୍ନୋ ଭଵେଦିତି ମଯା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଵିଶାଲାକ୍ଷି ମୁନେ ଏଵଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଯଦି ତୁମେ ତପସ୍ୟା ଓ ଧର୍ମରେ ଲାଗିରୁହ, ତେବେ ମୋ ପାଇଁ କୌଣସି ବାଧା ଆସିବ ନାହିଁ—ମୁଁ ଏହିପରି କହିଛି, ବିଶାଳନୟନୀ, ମୁନି, ଏହିପରି ହେବ।
ଯସ୍ତ୍ଵଯା ପୂଜିତୋ ଦେଵୋ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଵିନାଶନଃ
ଯେ ଦେବତାଙ୍କୁ ତୁମେ ପୂଜା କରିଛ, ସେ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟାକୁ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତି।
ଅଗସ୍ତ୍ଯେଶ୍ଵରଦେଵୋପି ଵିଖ୍ଯାତୋ ଭୁଵନତ୍ରଯେ କୃପଯା ତସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ପଂଚମୁଦ୍ରାଵିଭୂଷିତଃ
ଅଗସ୍ତିଶ୍ୱର ଦେବତା ତିନି ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦୟାବଶତଃ ପାଞ୍ଚଟି ମୁଦ୍ରାରେ ଭୂଷିତ କରିଛନ୍ତି।
ଯେ ନରାସ୍ତନ୍ମହାଲିଂଗଂ ନିରୀକ୍ଷିଷ୍ଯଂତି ଭକ୍ତିତଃ
ଯେ ଲୋକେ ଏହି ମହାଲିଙ୍ଗକୁ ଭକ୍ତିରେ ଦେଖନ୍ତି,
ଭଵିଷ୍ଯଂତି ମହାତ୍ମାନଃ ପୁତ୍ରୈଶ୍ଵର୍ଯସମନ୍ଵିତାଃ 5.2.1.
ସେମାନେ ମହାତ୍ମା ହେଇ, ପୁଅ ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ଭରପୁର ହୁଅନ୍ତି।
ସ୍ତୁତା ଗଂଧର୍ଵମୁଖ୍ଯୈଶ୍ଚ ରୁଦ୍ରଲୋକେ ଚ ଶାଶ୍ଵତେ
ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଯେଉଁଠି ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶିବଙ୍କ ଲୋକରେ ଚିରକାଳ ରହନ୍ତି।
କୃତପୁଣ୍ଯା ନରା ମର୍ତ୍ତ୍ଯାସ୍ତେ ଯାଂତି ପରମଂ ପଦମ୍
ଯେ ମାନବ ନିଜେ ଶୁଭ କାମ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଅଶୁଭଂ କ୍ଷଯମାପ୍ନୋତି କସ୍ତଂ ନ ପ୍ରଣମେଚ୍ଛିଵମ୍
ଅଶୁଭ କ୍ଷୟ ହୁଏ—କିଏ ଏହି ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବେ ନାହିଁ?
ମୁଚ୍ଯତେ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଦିପା ତକୈର୍ନରକପ୍ରଦୈଃ
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟ ନରକ ଦେଇଥିବା ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ରାଜସୂଯଶତେନୈଵ ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ଚ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏଠାରେ ଯେ ପୁଣ୍ୟ ହୁଏ, ଏହା ଶତ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞର ପୁଣ୍ୟ ସମାନ।
କିଂ ତୀର୍ଥୈର୍ଵିଵିଧୈଃ ସ୍ନାନୈଃ କିଂ ଦାନୈର୍ଵିଵିଧୈଃ କୃତୈଃ
ବିଭିନ୍ନ ତୀର୍ଥରେ ଯିବା, ବିଭିନ୍ନ ଦାନ ଓ ସ୍ନାନ କରିବାର କଣ ଆବଶ୍ୟକତା?
ଅଷ୍ଟମ୍ଯାଂ ଚ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ୍ଯାଂ ଦିନେ ସୋମସ୍ଯ ଶକ୍ତିତଃ କୁଲାନାଂ ତାରଯତ୍ଯେଵ ମାତୃକଂ ପିତୃକଂ ଶତମ୍
ଅଷ୍ଟମୀ ଓ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନରେ, ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ, ଏକ ଶତ ମାତୃକା ଓ ପିତୃକା ପୂର୍ବଜଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରାଯାଏ।
ଯେ ଚ ପଶ୍ଯଂତି ପୁରୁଷା ଭାଵହୀନାଃ ପ୍ରସଂଗତଃ
ଏବଂ ଯେ ଲୋକେ ଭାବ ନଥିବା ଭାବରେ, କେବଳ ସଂଯୋଗରେ ଏହାକୁ ଦେଖନ୍ତି,
ଏତତ୍ତେ କଥିତଂ ଦେଵି ଲିଂଗମହାତ୍ମ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍
ହେ ଦେବୀ, ଏହି ଲିଙ୍ଗର ସର୍ବୋତ୍ତମ ମହିମା ତୁମକୁ କହିଦିଆଯାଇଛି।
ଶ୍ରୀରୁଦ୍ରଉଵାଚ ଶୃଣୁ ଗୁହେଶ୍ଵରଂ ଲିଂଗଂ ଦ୍ଵିତୀଯଂ ପାପନାଶନମ୍
ଶ୍ରୀ ରୁଦ୍ର କହିଲେ: ଏବେ ଗୁହେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗର ବିଷୟରେ ଶୁଣ, ଏହା ପାପ ନାଶ କରେ।
ପୁରା ରାଥଂତରେ କଲ୍ପେ ଦେଵଦାରୁଵନେ ଶୁଭେ ଯୋଗାଭ୍ଯାସରତୋ ନିତ୍ଯଂ ଶାଂତିଦାଂତିସମାସ୍ଥିତିଃ
ପୂର୍ବେ ରାଥଂତର କଳ୍ପରେ, ଶୁଭ ଦେବଦାରୁ ଜଙ୍ଗଲରେ, ଜଣେ ନିତ୍ୟ ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସରେ ଲିନ ଥିଲେ, ଶାନ୍ତି ଓ ଦମରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ।
ସିଦ୍ଧିକାମସ୍ତପସ୍ତେପେ କଥଂ ସିଦ୍ଧୋ ଭଵାମ୍ଯହମ୍
ସିଦ୍ଧି ଆଶାରେ, ସେ ତପସ୍ୟା କଲେ, 'କିପରି ମୁଁ ସିଦ୍ଧ ହେବି?' ଭାବିଲେ।
ଇତି ସଂଚିଂତ୍ଯ ହୃଦଯେ ପ୍ରାରବ୍ଧଂ ତପ ଉତ୍ତମମ୍
ଏଭଳି ହୃଦୟରେ ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
କସ୍ମିଂଶ୍ଚିଦଥ କାଲେ ତୁ ଵିଦ୍ଧସ୍ଯ ପର୍ଵତାତ୍ମଜେ
କିଛି ସମୟ ପରେ, ପାର୍ବତୀ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ସ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦାଶ୍ଚର୍ଯଂ ଵିସ୍ମଯଂ ପରମଂ ଗତଃ
ସେ ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ଅତ୍ୟଧିକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ।
ଅହୋ ତପଃପ୍ରଭାଵୋଽଯଂ ପ୍ରାପ୍ତା ସିଦ୍ଧିର୍ମଯାଦ୍ଯ ଵୈ
ହାଁ, ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି କେତେ ବଡ଼! ଆଜି ମୁଁ ସଫଳତା ପାଇଛି।
ଶରୀରଂ କୁତ୍ସିତଂ ଚେଦଂ ମଲମୂତ୍ରେଣ ସଂଯୁତମ୍ ହର୍ଷେଣ ମହତା ଯୁକ୍ତଃ ସ ନନର୍ତ୍ତ ଦ୍ଵିଜସ୍ତଥା
ଏହି ଦେହଟି ଅପବିତ୍ର ଏବଂ ମଳ ମୂତ୍ରରେ ଭରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ଭରି ଦ୍ୱିଜ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନୃତ୍ଯତି ଵିପ୍ରେ ଜଗତ୍ସ୍ଥାଵର ଜଂଗମମ୍
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନୃତ୍ୟ କରିଥିବାବେଳେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ—ଚଳିତ ଓ ଅଚଳ—ସେହିପରି ନୃତ୍ୟ କରିଲା।
ନ ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯୋ ଵଷଟ୍କାରଃ କର୍ମକାଂଡୋ ନ ଚ କ୍ଵଚିତ୍ ।। 5.2.2.
କେଉଁଠିଓ ବେଦ ପାଠ, 'ବଷଟ୍' ଉଚ୍ଚାରଣ କିମ୍ବା କୌଣସି କର୍ମ କାଣ୍ଡ ହେଲାନି।