ଖ୍ଯାତଂ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ପ୍ରଥମମଗସ୍ତ୍ଯେଶ୍ଵରମୁତ୍ତମମ୍ 5.2.1.
ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରଥମ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବେ ଅଗସ୍ତ୍ୟେଶ୍ୱର ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଉମୋଵାଚ ଅଗସ୍ତ୍ଯେଶ୍ଵରନାମେହ କଥଂ ଲବ୍ଧମନେନ ଵୈ
ଉମା କହିଲେ: ଏଠାକୁ କିପରି ଅଗସ୍ତ୍ୟେଶ୍ୱର ନାମରେ ଜଣାଯିବାକୁ ଆସିଲା?
ସର୍ଵପାପପ୍ରଶମନୀଂ ସମୀହିତଫଲପ୍ରଦାମ୍
ଏହା ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରେ ଏବଂ ଚାହିଦା ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ପୁରାଽସୁରୈର୍ଜିତା ଦେଵା ନିରୁତ୍ସାହାଶ୍ଚ ତେ ତତଃ ଭ୍ରଷ୍ଟୈଶ୍ଵର୍ଯ୍ଯାସ୍ତଦା ଦେଵି ଚେରୁର୍ଦେଵା ମହୀତଲେ
ପୁରୁଣାଦିନରେ ଦେବତାମାନେ ଅସୁରମାନଙ୍କ ଠାରେ ହାରିଗଲେ, ତାଙ୍କର ଉତ୍ସାହ ଓ ଶାସନ ହରାଇ, ପୃଥିବୀରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ, ହେ ଦେବୀ।
ତତଃ କଦାଚିତ୍ତେ ଦୀନା ଦୀପ୍ତମାଦିତ୍ଯଵର୍ଚସମ୍
ତାପରେ କେତେବେଳେ, ସେ ଦୁଃଖିତ ଦେବତାମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଜଣେକୁ ଦେଖିଲେ।
ଅଭିଵାଦ୍ଯ ତତୋ ଦେଵା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଂ ତେଜସା ଵୃତମ୍
ତାଙ୍କୁ ତେଜରେ ଢାକା ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ଦେଲେ।
ଦାନଵୈର୍ନିର୍ଜିତା ଯୁଦ୍ଧେ ସର୍ଵେ ସ୍ଵର୍ଗାଚ୍ଚ ପାତିତାଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ହରାଇ, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଖସିଗଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସ ତଦା ଦେଵୈରଗସ୍ତ୍ଯଃ କୁପିତୋଽଭଵତ୍
ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ କହିବା ପରେ, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ତେବେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ତଦା ଦୀପ୍ତାଂଶୁଜାଲେନ ନିର୍ଦଗ୍ଧା ଦାନଵାସ୍ତଥା
ତାପରେ ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ପ୍ରଭାରେ ଦାନବମାନେ ପୁଡ଼ିଗଲେ।
ଦହ୍ଯମାନାସ୍ତତୋ ଦୈତ୍ଯା ସ୍ତସ୍ଯାଗସ୍ତ୍ଯସ୍ଯ ତେଜସା
ଏହି ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କର ତେଜରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଦହିଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ତତୋ ଽଗସ୍ତ୍ଯୋ ମହାତ୍ମା ଵୈ ତାନ୍ହତ୍ଵା ଶୋକମୂର୍ଛିତଃ 5.2.1.
ତାପରେ ମହାତ୍ମା ଅଗସ୍ତ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେଇ, ଦୁଃଖରେ ମୁଢ଼ିଯାଇଲେ।
କୃତଂ ଘୋରଂ ମହତ୍ପାପଂ ହତା ଯଦ୍ଦାନଵା ମଯା କିଂ କରୋମି କ୍ଵ ଗଚ୍ଛାମି କଥଂ ଶୁଧ୍ଯେଯ ଚାପ୍ଯହମ୍
ମୋ ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେ ମରିଗଲେ, ଏହା ଏକ ଭୟଙ୍କର ଭୁଲ କାମ ହେଲା। ଏବେ ମୁଁ କଣ କରିବି? କେଉଁଠି ଯିବି? କିପରି ମୋ ପାପ ଶୁଧିହେବ?
ଏଵଂ ଚିଂତଯତସ୍ତସ୍ଯ ସମାଗଚ୍ଛତ୍ପିତାମହଃ
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ଲକ୍ଷ୍ଯସେ ମୁନିଶାର୍ଦୂଲ କାରଣଂ କଥ୍ଯତାଂ ତ୍ଵରମ୍
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଦେଖାଯାଉଛ, କାରଣ କହିଦିଅ, ଶୀଘ୍ର କହ।
ଦେଵଦେଵ ଜଗନ୍ନାଥ ଦାହୋଂତର୍ମାନସଂ ମମ
ଦେବଦେବ, ଜଗନ୍ନାଥ, ମୋ ମନରେ ଜଳନା ହେଉଛି।
ମମୋପାଯଂ ସମାଚକ୍ଷ୍ଵ ପ୍ରସାଦତ୍ସୁରସତ୍ତମ
ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୟାକରି ମୋ ପାଇଁ ଉପାୟ କହ।
ପ୍ରୋଵାଚେଦଂ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ଶୃଣୁ ତ୍ଵଂ ଯତ୍ନତଃ ପରମ୍
ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏହି କଥା କହିଲେ: ତୁମେ ମନ ଲଗାଇ ଶୁଣ।
ମହାକାଲଵନେ ଦିଵ୍ଯେ ଯକ୍ଷଗଂଧର୍ଵସେଵିତେ
ମହାକାଳଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ବନରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଯକ୍ଷ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ବସନ୍ତି,
ପିଶାଚସ୍ଯାପି ତୀର୍ଥସ୍ଯ ଭାଗେ ଦକ୍ଷିଣତଃ ସ୍ଥିତମ୍
ପିଶାଚ ତୀର୍ଥର ଦକ୍ଷିଣ ଅଂଶରେ ସେଠି ଏକ ଅଂଶ ଅଛି।
ଆରାଧଯ ଶୁଭଂ ଲିଂଗଂ ସର୍ଵପାପପ୍ରଣା ଶନମ୍
ସେଠି ଶୁଭ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କର, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରେ।
ତସ୍ମିନ୍ସ ଲିଂଗେ ଦେଵେଶି ସମାରାଧନତତ୍ପରଃ 5.2.1.
ଦେବୀ, ସେଠି ସେ ଲିଙ୍ଗର ପୂଜାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଲାଗିଗଲେ।
ଅହଂ ତୁଷ୍ଟସ୍ତଦା ଦେଵି ମୁନେସ୍ତସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ତାପରେ, ଦେବୀ, ମୁଁ ସେ ମହାତ୍ମା ମୁନିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି।
ପ୍ରୋକ୍ତଂ ମଯା ମହାଭାଗ ମୁନେ ଶୃଣୁ ସମାହିତଃ
ମୁଁ କହିଦେଲି, ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ମୁନି, ମନ ଲଗାଇ ଶୁଣ।
ତୁଷ୍ଟୋଽହମନଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ତପସା ଦୁଷ୍କରେଣ ତୁ
ଏହି ଭକ୍ତି ଓ ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି।
ପ୍ରଣଷ୍ଟା ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯା ତେ ଦାନଵୋତ୍ଥା ମୁନୀଶ୍ଵର
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦାନବମାନେ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ତୁମ ପାଇଁ ନଶ୍ଟ ହୋଇଗଲା।
ଯଦି ଦେଵ ପ୍ରସନ୍ନସ୍ତ୍ଵଂ ଶରଣାଗତଵତ୍ସଲଃ
ଦେବତା, ଯଦି ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ ଓ ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ଦୟା କରନ୍ତି—
ତପସ୍ଯଥ ତଥା ଧର୍ମେ ନ ମେ ଵିଘ୍ନୋ ଭଵେଦିତି ମଯା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଵିଶାଲାକ୍ଷି ମୁନେ ଏଵଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଯଦି ତୁମେ ତପସ୍ୟା ଓ ଧର୍ମରେ ଲାଗିରୁହ, ତେବେ ମୋ ପାଇଁ କୌଣସି ବାଧା ଆସିବ ନାହିଁ—ମୁଁ ଏହିପରି କହିଛି, ବିଶାଳନୟନୀ, ମୁନି, ଏହିପରି ହେବ।
ଯସ୍ତ୍ଵଯା ପୂଜିତୋ ଦେଵୋ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଵିନାଶନଃ
ଯେ ଦେବତାଙ୍କୁ ତୁମେ ପୂଜା କରିଛ, ସେ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟାକୁ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତି।
ଅଗସ୍ତ୍ଯେଶ୍ଵରଦେଵୋପି ଵିଖ୍ଯାତୋ ଭୁଵନତ୍ରଯେ କୃପଯା ତସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ପଂଚମୁଦ୍ରାଵିଭୂଷିତଃ
ଅଗସ୍ତିଶ୍ୱର ଦେବତା ତିନି ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦୟାବଶତଃ ପାଞ୍ଚଟି ମୁଦ୍ରାରେ ଭୂଷିତ କରିଛନ୍ତି।
ଯେ ନରାସ୍ତନ୍ମହାଲିଂଗଂ ନିରୀକ୍ଷିଷ୍ଯଂତି ଭକ୍ତିତଃ
ଯେ ଲୋକେ ଏହି ମହାଲିଙ୍ଗକୁ ଭକ୍ତିରେ ଦେଖନ୍ତି,