ଚାତୁର୍ମାସ୍ଯେ ଜଲଗତୋ ଦେଵୋ ନାରାଯଣୋ ଭଵେତ୍
ଚାତୁର୍ମାସ୍ୟରେ ଦେବତା ନାରାୟଣ ଜଳରେ ବାସ କରନ୍ତି।
ସ୍ନାନଂ ଦଶଵିଧଂ କାର୍ଯଂ ଵିଷ୍ଣୁନାମ୍ନା ମହାଫଲମ୍
ଦଶ ପ୍ରକାରରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ବଡ଼ ଫଳ ମିଳେ।
ଵିନା ସ୍ନାନଂ ତୁ ଯତ୍କର୍ମ ପୁଣ୍ଯକାର୍ଯମଯଂ ଶୁଭ ମ୍
ସ୍ନାନ ଛାଡ଼ି ଯେଉଁ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଏ, ସେଥିରେ ପୁଣ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଫଳ ମିଳେ ନାହିଁ।
ସ୍ନାନେନ ସତ୍ଯମାପ୍ନୋତି ସତ୍ଯେ ଧର୍ମଃ ସନାତନଃ
ସ୍ନାନ କରିଲେ ସତ୍ୟକୁ ଲାଭ କରାଯାଏ; ସତ୍ୟରେ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଧର୍ମ ବସିଥାଏ।
ଯେ ଚାଧ୍ଯାତ୍ମଵିଦଃ ପୁଣ୍ଯା ଯେ ଚ ଵେଦାଂତପାରଗାଃ
ଯେମାନେ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣନ୍ତି ଓ ପବିତ୍ର, ଏବଂ ଯେମାନେ ବେଦର ସାର ଅନୁସନ୍ଧାନ କରିଛନ୍ତି,
କୃତସ୍ନାନସ୍ଯ ହି ହରିର୍ଦେହମାଶ୍ରିତ୍ଯ ତିଷ୍ଠ ତି
ଯିଏ ସ୍ନାନ କରିଛି, ତାଙ୍କ ଦେହରେ ହରି ନିବାସ କରନ୍ତି।
ସର୍ଵପାପଵିନାଶାଯ ଦେଵତାତୋଷଣାଯ ଚ
ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ୱର ପାଇଁ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ।
ନିଶାଯାଂ ଚୈଵ ନ ସ୍ନାଯାତ୍ସଂଧ୍ଯାଯାଂ ଗ୍ରହଣଂ ଵିନା
ରାତିରେ କିମ୍ବା ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ (ଗ୍ରହଣ ଛାଡ଼ି) ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଭାନୁସଂଦର୍ଶନାଚ୍ଛୁଦ୍ଧିର୍ଵିହିତା ସର୍ଵକର୍ମସୁ
ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ନିୟମିତ କହାଯାଇଛି।
ଅଶକ୍ତ୍ଯାଂ ତୁ ଶରୀରସ୍ଯ ଭସ୍ମସ୍ନାନେନ ଶୁଧ୍ଯତି 5.1.69.
ଦେହ ଅସମର୍ଥ ହେଲେ, ରାଖ ସ୍ନାନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ରତା ମିଳେ।
ନାରାଯଣାଽଗ୍ରତଃ ସ୍ନାନଂ କ୍ଷେତ୍ରେ ତୀର୍ଥେ ନଦୀଷୁ ଚ
ନାରାୟଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ, ତୀର୍ଥରେ କିମ୍ବା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବା—
ଯଶ୍ଚ ସ୍ନାତି ନରୋ ନିତ୍ଯଂ ସ ଯାତି ଵୈଷ୍ଣଵଂ ପଦମ୍
ଯେ ମଣିଷ ପ୍ରତିଦିନ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।
ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଯାନି ତୀର୍ଥାନି ପୁଣ୍ଯାନ୍ଯାଯତନାନି ଚ
ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁମାନେ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଓ ଆଶ୍ରମ ଅଛି—
କର୍କସ୍ଥେ ଚ ଦିଵାନାଥେ ସ୍ନାନଂ କୁର୍ଵଂତି ଯେ ନରା
କର୍କସ୍ଥ ଓ ଦିବାନାଥରେ ଯେମାନେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି—
ଚାତୁର୍ମାସ୍ଯଂ ସମାସାଦ୍ଯ ତତ୍ରୈଵ ନିଵସାମ୍ଯ ହମ୍
ଚାତୁର୍ମାସ୍ୟ ଆସିଲେ, ମୁଁ ସେଠାରେ ରହିଥାଏ।
ମହେଶାନ୍ନାଽପରୋ ଦେଵୋ ମୁକ୍ତିଦୋ ନ ଜନାର୍ଦନାତ୍
ମହେଶାନ୍ନ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦେବତା ମୁକ୍ତି ଦେଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
କର୍କରାଜସମଂ ତୀର୍ଥଂ ନାସ୍ତି ଵତ୍ସ ମହୀତଲେ
ପ୍ରିୟ, ପୃଥିବୀରେ କର୍କରାଜ ସମାନ କୌଣସି ତୀର୍ଥ ନାହିଁ।
ଏଵଂ ଵ୍ଯାସ ସମାଖ୍ଯାତଂ ବ୍ରହ୍ମଣା ଭାର୍ଗ ଵାଯ ଚ
ଏଭଳି, ବ୍ୟାସ, ଏହି କଥା ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଭାର୍ଗବ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଛି।
ଅସ୍ମାକଂ ଚାଽପି ତତ୍ରୈଵ ସ୍ଥାନଂ ପରମଶୋଭନମ୍
ଏବଂ ଆମର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ନିବାସ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଅଛି।
ତାଵତ୍କାଲଂ ହି ତତ୍ରୈଵ ମୁକ୍ତିରେଵ ନ ସଂଶଯଃ 5.1.69.
ଯେଯେଉଁଯିଏ ସେଠାରେ ରହେ, ମୁକ୍ତି ନିଶ୍ଚିତ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଯମଲୋକେ ଚିରଂ ଵାସୋ ଜାଯତେ ନାଽତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଯମଲୋକରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିବା ହୁଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଆତ୍ମାନଂ ହି ପଣୀକୃତ୍ଯ ତତ୍ରୈଵ ସଂନିଯୋଜଯେତ୍
ନିଜକୁ ଦେଇ, ସେଠାରେ ନିଜକୁ ନିୟୋଜିତ କରିବା ଉଚିତ।
ପଶ୍ଚାଦ୍ଘୃତସୁଵର୍ଣେନ ମୋଚଯିତ୍ଵା ସ୍ଵକଂ ନଯେତ୍
ପରେ, ଘିଅ ଓ ସୁନା ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ମୁକ୍ତ କରି, ନିଜେ ଚାଲିଯିବା ଉଚିତ।
ଯସ୍ଯ ଶିପ୍ରୋଦକେ ସ୍ନାନଂ କର୍କରାଜେଽନୁଜାଯତେ
ଯେଉଁଯିଏ କର୍କରାଜରେ ଶିପ୍ରା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରେ—
ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଯାନି ତୀର୍ଥାନି ସରିତଃ ସାଗରାଶ୍ଚ ଯେ
ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁମାନେ ତୀର୍ଥ, ନଦୀ ଓ ସମୁଦ୍ର ଅଛନ୍ତି—
ତସ୍ମାଚ୍ଚ ତଦ୍ଵରଂ ତୀର୍ଥଂ କର୍କରାଜ ଇତି ସ୍ମୃତମ୍
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, କର୍କରାଜ ତୀର୍ଥକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବୋଲି ମନାଯାଏ।
ଯ ଏତାଂ ଵୈ କଥାଂ ପୁଣ୍ଯାଂ ଶୃଣ୍ଵଂତି ଶ୍ରାଵଯଂତି ଚ
ଯେଉଁମାନେ ଏହି ପବିତ୍ର କଥାକୁ ଶୁଣନ୍ତି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟମାନେ ଶୁଣାନ୍ତି,
ଋଷଭଃ ପର୍ଵତଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵସେଵିତଃ
ଋଷଭ ପର୍ବତ ସମସ୍ତ ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସେବା କରନ୍ତି।
ଯତ୍ର ଦେଵାଂଗନା ରମ୍ଯାଃ କ୍ରୀଡନ୍ତି ସତତଂ ଦ୍ଵିଜ
ଏଠାରେ, ଦ୍ୱିଜ, ଶୁଭ୍ର ଦେବଙ୍ଗନାମାନେ ସଦା ଖେଳ କରନ୍ତି।
ତତ୍ର ତୀର୍ଥେ ନରଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ସୁଭଗୋ ଜାଯତେ ଧ୍ରୁଵମ୍
ସେଇ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଯେଉଁମାନେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ହୁଅନ୍ତି।