ସର୍ଵପାପଵିଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ଵୀରଲୋକମଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ସମସ୍ତ ପାପରୁ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ମଣିଷ ବୀରମାନଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।
ଵାମନକୁଣ୍ଡେତି ଵିଖ୍ଯାତଂ ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଵିଶ୍ରୁତମ୍
ଏହି କୁଣ୍ଡକୁ 'ବାମନ କୁଣ୍ଡ' ବୋଲି ତିନୋଟି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ମନୋରଥଶତଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ପଶ୍ଚାଦ୍ଵିଷ୍ଣୁ ପୁରଂ ଵ୍ରଜେତ୍ ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ କଦା କାଲେ ସମୁତ୍ପନ୍ନଂ ଵାମନାଖ୍ଯଂ ପୁରାଽନଘ
ଶତମାନେ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି, ପରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପୁରକୁ ଯାଏ। ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ହେ ନିର୍ମଳ ମନ, ବାମନ ନାମକ ଏହି ପୁର କେବେ ଏବଂ କେଉଁ ସମୟରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା?
ତତ୍ସର୍ଵଂ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ତ୍ଵତ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମଵିଦାଂ ଵର 5.1.63.
ମୁଁ ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୁମ ପାଖରୁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ହେ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
ଯସ୍ଯ ଶ୍ରଵଣମାତ୍ରେଣ ସର୍ଵପାପାତ୍ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ଏହାକୁ କେବଳ ଶୁଣିଲେ ମାତ୍ର, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ପ୍ରହ୍ରାଦ ଇତି ଵିଖ୍ଯାତଃ ସର୍ଵଧର୍ମଭୃତାଂ ଵରଃ
ପ୍ରହ୍ଲାଦ ସମସ୍ତ ଧର୍ମପାଳକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଖ୍ୟାତିଲାଭ କରିଥିଲେ।
ଧୈର୍ଯେଣ ଚ ଧୃତା ଲୋକାଃ କ୍ଷମଯା ଵିଧୃତା ମହୀ
ତାଙ୍କର ଧୈର୍ୟ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଟିକିଥିଲେ, ତାଙ୍କର କ୍ଷମାରେ ପୃଥିବୀ ଅଟୁଟ ରହିଲା।
ପ୍ରଶ୍ରଯେଣାଭ୍ଯାଗତାଶ୍ଚ ଜିତାସ୍ତେନ ମହାତ୍ମନା
ତାଙ୍କର ନମ୍ରତାରେ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆସିଥିଲେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ଅନୁଗତ ହେଉଥିଲେ।
ଶୌଚାଽଽଚାରଵିଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ତପସା ଚ ହତାଽଶୁଭଃ
ଶୌଚ ଓ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣରେ ତାଙ୍କର ମନ ପବିତ୍ର ଥିଲା, ତାପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଅପବିତ୍ରତାକୁ ଦୂର କରିଥିଲେ।
ସଂସ୍କାରେଣ ଜିତଂ ଜନ୍ମ ଦମେନାଽଽତ୍ମା ସନାତନଃ
ସଂସ୍କାର ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମକୁ ଜିତିଥିଲେ, ନିଜ ସଂଯମରେ ନିଜର ଶାଶ୍ୱତ ଆତ୍ମାକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ କରିଥିଲେ।
ଈଦୃଶଶ୍ଚ ମହାଯୋଗୀ ସତ୍ଯଧର୍ମ ପରାଯଣଃ
ଏମିତି ମହାଯୋଗୀ, ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ପୌତ୍ରଃ ସଦାଚାରୀ ବଲିରିତ୍ଯଭିଧୀଯତେ
ତାଙ୍କର ପଉତ୍ର, ସଦାଚାରୀ ବଳି ନାମରେ ପରିଚିତ।
ନାଲ୍ପାଯୁର୍ନ ଜଡୋ ମୂର୍ଖୋ ନ ରୋଗୀ ନ ଚ ମତ୍ସରୀ
ସେ ନ ଅତି କମ୍ ବୟସ୍କ, ନ ମନ୍ଦମତି, ନ ମୂର୍ଖ, ନ ରୋଗୀ, ଓ ନ ଇର୍ଷ୍ୟାଳୁ।
ମହାରାଜୋ ମହୀପାଲୋ ଯଜ୍ଵା ଵିପୁଲଦକ୍ଷିଣଃ 5.1.63.
ସେ ଏକ ମହାରାଜା, ପୃଥିବୀର ରକ୍ଷକ, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଓ ଦାନରେ ଉଦାର।
ଏକଦା ଚ ସମାସୀନେ ସଭାମଧ୍ଯେ ଵରାସନେ
ଏକଥର, ସେ ସଭା ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆସନରେ ବସିଥିଲେ।
ଵାଦ୍ଯମାନେଷୁ ଵାଦ୍ଯେଷୁ ନନୃତୁଶ୍ଚାଽପ୍ସରୋଗଣାଃ
ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ବଜୁଥିବାବେଳେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ।
ସୂତା ଵୈତାଲିକାଃ ସିଦ୍ଧାଶ୍ଚାରଣାଶ୍ଚ ବହୁଶ୍ରୁତାଃ
ସୂତ, ବୈତାଳିକ, ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବହୁ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ସୁନ୍ଦୋପସୁନ୍ଦତୁହୁଂଡାଦ୍ଯା ମହିଷାସୁରକୋଲ୍ବଣାଃ
ସୁନ୍ଦ, ଉପସୁନ୍ଦ, ତୁହୁଣ୍ଡ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଦୁଷ୍ଟ ମହିଷାସୁର ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
କାଲନେମିଶ୍ଚ ଵିକ୍ରାଂତୋ ଦୌର୍ହୃଦୋ ମୂଷକୋ ଯମଃ
ବଳଶାଳୀ କାଳନେମି, ଦୌର୍ହୃଦ, ମୂଷକ ଓ ଯମ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ଶଂଖୋ ଜଲଂଧରୋ ରୌଦ୍ରୋ ଵାତାପୀ ଚ ବଲାଧିକଃ
ଶଂଖ, ଜଳନ୍ଧର, ରୌଦ୍ର ଓ ବଳବାନ ବାତାପି ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ଏତେ ଚାଽନ୍ଯେ ଚ ବହଵୋ ଦନୁଵଂଶଵି ଵର୍ଧନାଃ
ଏମାନେ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନେକ ଦାନବ ବଂଶର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀମାନେ ଭଲଭାବେ ବଢ଼ିଥିଲେ।
ସିଦ୍ଧା ନାଗାଶ୍ଚ ଯକ୍ଷାଶ୍ଚ କିନ୍ନରାଃ କିଂପୁରୁଷାସ୍ତଥା
ସିଦ୍ଧ, ନାଗ, ଯକ୍ଷ, କିନ୍ନର ଓ କିମ୍ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ଏତେ ଚାଽନ୍ଯେ ଚ ବହଵୋ ରାଜାନଂ ପର୍ଯୁପାସତ
ଏମାନେ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନେକ ଲୋକ ରାଜାଙ୍କୁ ସେବା କରିବାକୁ ଏକଠା ହେଲେ।
ଗ୍ରହୈରୁଜ୍ଵଲିତୈଃ କୀର୍ଣୋ ଶରଦୀଵ ନଭଃସ୍ଥଲମ୍ 5.1.63.
ତାଙ୍କ ସମାଗମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତାରାମାନେ ଭରିଥିବା ଶରଦ୍ ଆକାଶ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ମରୁଦ୍ଭିରିଵ ସଂଵୀତୋ ଵାସଵୋ ଦିଵି ଦେଵତୈଃ
ମରୁତମାନେ ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଘେରି ରହନ୍ତି, ସେପରି ସେଠାରେ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ଆଗତସ୍ତେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ଦାନଵେଷୁ ସ୍ଥିତେଷୁ ଚ
ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ଆସି ଏଠାରେ ଏକଠା ହେବା ପରେ,
ଵଵନ୍ଦିରେ ସର୍ଵଶସ୍ତୁ ବଲିନା କିଂନରୋତ୍ତ ମମ୍
ସମସ୍ତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କିନ୍ନରମାନେଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
କୃତ୍ଵାଽଽତିଥ୍ଯଂ ସମାସୀନୋ ନାରଦଃ ପ୍ରାହ ସତ୍ତମଃ
ଅତିଥି ସତ୍କାର କରି ଏବଂ ବସିବା ପରେ, ମହାନ ନାରଦ କହିଲେ।
ତତ୍ର ଦେଵସଭା ରମ୍ଯା ଦିଵ୍ଯାଽଭିପ୍ରାଯସଂଯୁତା
ସେଠାରେ ଦେବମାନେଙ୍କର ସଭା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦମୟ ଓ ଦିବ୍ୟ ଭାବନାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।
ସମାସୀନାଃ କଥାଂ ପୁଣ୍ଯାଂ କଥଯଂତି ପରସ୍ପରମ୍
ସମସ୍ତେ ଏକଠି ବସି ଏକାପରେ ଏକେ ଧର୍ମମୟ କଥା କହୁଥିଲେ।