ତତୋ ନୈଋତ୍ଯଦିଗ୍ଭାଗେ ଦୁର୍ଭରାଖ୍ଯଂ ସରା ଶୁଭମ୍
ତାପରେ ଦକ୍ଷିଣପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ 'ଦୁର୍ଭରା' ନାମକ ଶୁଭ ସରୋବର ଅଛି।
ତତ୍ର ସ୍ନାନାଦଵାପ୍ନୋତି ସଦା ସ୍ଵର୍ଗପଦଂ ନରଃ
ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ମଣିଷ ସଦା ସ୍ୱର୍ଗର ପଦବି ପାଏ।
ଶିଵପୂଜା ପ୍ରକର୍ତ୍ତଵ୍ଯା ସ୍ନାତ୍ଵା କୁଣ୍ଡଦ୍ଵଯେ ନରୈଃ 2.8.8.
ଦୁଇଟି କୁଣ୍ଡରେ ସ୍ନାନ କରି ଶିବଙ୍କ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଗନ୍ଧାଦିଭିଃ ଶୁଭୈଃ ପୁଷ୍ପୈରର୍ଚ୍ଚନୀଯୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ଶୁଭ ଗନ୍ଧ ଓ ଫୁଲରେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଦରକାର।
ଇତି ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଶିଵଂ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ନିଷ୍ପାପଂ ପ୍ରଯତୋ ନରଃ
ଏଭଳି ଶିବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ମଣିଷ ପବିତ୍ର ଓ ପାପରହିତ ହୁଏ।
ଏଵଂ କୃତ୍ଵା ନରୋ ଵିପ୍ର ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ହେ ବିଦ୍ୱାନ୍, ଏପରି କଲେ ମଣିଷ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ଭାଦ୍ରକୃଷ୍ଣଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ଯଃ କୁର୍ଯ୍ଯାଚ୍ଛ୍ରଦ୍ଧଯାଽନ୍ଵିତଃ
ଭାଦ୍ର ମାସର କୃଷ୍ଣପକ୍ଷ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନରେ ଯିଏ ଏହାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ କରେ,
ଯଃ କରୋତି ନରୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ଶିଵଲୋକେ ସ ସଂଵସେତ୍
ଯିଏ ଭକ୍ତିରେ ଏହା କରେ, ସେ ଶିବଙ୍କ ଲୋକରେ ବାସ କରେ।
ଵିଷ୍ଣୁରୁଦ୍ରୌ ଚ ତସ୍ଯାତିସୁପ୍ରସନ୍ନୌ ସନାତନୌ
ବିଷ୍ଣୁ ଓ ରୁଦ୍ର, ଏହି ଦୁଇଁ ଶାଶ୍ୱତ ଦେବତା, ତାଙ୍କୁ ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ଅତଃ କିଂ ବହୁନୋକ୍ତେନ ଵିପ୍ରତୀର୍ଥମନୁତ୍ତମମ୍
ଏହିଠାରେ ଅଧିକ କହିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ; ଏହି ତୀର୍ଥ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ।
ଅତଃ ପରଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତୀର୍ଥମନ୍ଯଚ୍ଛୁଭାଵହମ୍
ଏବେ ମୁଁ ଆଉ ଏକ ଶୁଭ ଦାୟକ ତୀର୍ଥ ବିଷୟରେ କହିବି।
ଈଶାନେ ଦୁର୍ଭରସ୍ଥାନାନ୍ମହାଵିଦ୍ଯାଭିଧଂ ମହତ୍
ଇଶାନ କୋଣରେ, ଦୁର୍ଭରା ଅଞ୍ଚଳରୁ 'ମହାବିଦ୍ୟା' ନାମକ ମହାନ ସ୍ଥାନ ଅଛି।
ତଦଗ୍ରେ ସରସି ସ୍ନାତ୍ଵା ମହାଵିଦ୍ଯାଂ ତୁ ଯୋ ନରଃ 2.8.8.
ସେଠାରେ ସରୋବରରେ ସ୍ନାନ କରି ଯିଏ, ସେ ବଡ଼ ଜ୍ଞାନ ପାଏ।
ସିଦ୍ଧପୀଠଂ ତଥା ଖ୍ଯାତଂ ସମ୍ଯକ୍ପ୍ରତ୍ଯଯକାରକମ୍
ଏହାକୁ 'ସିଦ୍ଧପୀଠ' ବୋଲି ମଧ୍ୟ ଜଣାଯାଏ, ଯାହା ନିଶ୍ଚିତ ବିଶ୍ୱାସ ଦେଇଥାଏ।
ମଂତ୍ରଂ ଯଃ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଵିପ୍ର ଶୈଵଂ ଶାକ୍ତମଥାପି ଵା
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯିଏ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରିତ ହୃଦୟରେ ଶିବ, ଶକ୍ତି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼େ,
ଏକାଗ୍ରମାନସୋ ଵିଦ୍ଵନ୍ନାରାଧ୍ଯାଵର୍ତଯେତ୍ସଦା
ଏକାଗ୍ର ମନ ଓ ଭକ୍ତିସହିତ ସେ ସବୁବେଳେ ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ତସ୍ମାଦତ୍ର ପ୍ରକର୍ତଵ୍ଯଂ ଜପାଦିକମତଂଦ୍ରିତୈଃ
ଏହିଠାରେ ଅଲସ୍ୟ ଛାଡ଼ି ମନ୍ତ୍ର ଜପ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପାସନା କାର୍ଯ୍ୟ ସତର୍କତାରେ କରିବା ଦରକାର।
ଦେଯାନ୍ଯନ୍ନାନି ବହୁଶୋ ନାନାଵିଧଫଲାନି ଚ
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ଓ ବହୁ ପ୍ରକାର ଫଳ ପ୍ରଚୁର ପରିମାଣରେ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଉଚ୍ଚାଟନାଦୀନ୍ଯପି ଚ ମୋହନାଦି ଵିଶେଷତଃ
ଉଚ୍ଛାଟନ, ମୋହନ ଓ ବିଶେଷ କରି ମାୟା ଦେବା ଭଳି କାମଗୁଡ଼ିକୁ ମଧ୍ୟ କରିପାରିବେ।
ସିଦ୍ଧସ୍ଥାନେ ପରଂ ମୋକ୍ଷଂ ଵଶୀକରଣମୁତ୍ତମମ୍
ସିଦ୍ଧି ସ୍ଥଳରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ମୁକ୍ତି ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଲାଭ କରିହେବ।
ଆଶ୍ଵିନେ ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷସ୍ଯ ନଵରାତ୍ରିଷୁ ସୁଵ୍ରତ
ହେ ସୁବ୍ରତ, ଆଶ୍ୱିନ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ନବରାତ୍ରି ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ—
ଯଦା ପୂର୍ଵଂ ଵିନିର୍ଜିତ୍ଯ ରାଵଣଂ ଲୋକରାଵଣମ୍
ଯେଉଁବେଳେ ପୂର୍ବରୁ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଭୟଦାୟକ ରାବଣଙ୍କୁ ଜୟ କରାଯାଇଥିଲା,
ଯତ୍ର ଗତ୍ଵା ପଦା ଵୀରୋ ଭରତୋ ରାମକାଂକ୍ଷଯା 2.8.8.
ଯେଉଁଠାରେ ଶୂରବୀର ଭରତ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ ପଦେ ପଦେ ଚାଲିଗଲେ,
ତତ୍ରାଗମତ୍ସୁରଗଵୀ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତା ସ୍ରଵତ୍ସ୍ତନୀ
ସେଠାରେ ଦେବଗାଈ ଦେଖାଦେଲା, ଯାହାର ଅସ୍ତନ ଦୁଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।
ତଦ୍ଭୂମିପତିତଂ ଦୁଗ୍ଧଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵାନରରାକ୍ଷସାଃ
ସେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିବା ଦୁଧକୁ ଦେଖି ବାନର ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ—
କିମେତଦିତି ରାଜେଂଦ୍ର ତାନୁଵାଚ ରଘୂଦ୍ଵହଃ
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, 'ଏହା କଣ?' ବୋଲି ପଚାରିଲେ। ତାପରେ ରଘୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତାସ୍ତୁ ତତଃ ସର୍ଵେ ଵସିଷ୍ଠପ୍ରମୁଖେ ସ୍ଥିତାଃ
ଏପରି କଥା ଶୁଣି ସେଠି ଥିବା ସମସ୍ତେ ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଉଭୟେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଵସିଷ୍ଠୋଽପି କ୍ଷଣଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ତମୁଵାଚ ନିରାକୁଲମ୍
ବସିଷ୍ଠ ଅଳ୍ପ ସମୟ ଧ୍ୟାନ କରି ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଵସିଷ୍ଠ ଉଵାଚ ଶୃଣୁ ରାମ ମହାବାହୋ କାମଧେନୁରିଯଂ ଶୁଭା
ବସିଷ୍ଠ କହିଲେ: 'ହେ ମହାବାହୁ ରାମ, ଏହା କାମଧେନୁ ନାମକ ଶୁଭ ଗାଈ।'
ଦୁଗ୍ଧମଧ୍ଯେ ସମୁଦ୍ଭୂତୋ ରୁଦ୍ରସ୍ତ୍ଵାଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମାଗତଃ
'ଏହି ଦୁଧ ମଧ୍ୟରୁ ନିଜେ ରୁଦ୍ର ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।'