ପତିଧର୍ମରତା ନିତ୍ଯଂ ସିଷେଵେ ଲୋକଚକ୍ଷୁଷେ
ସେ ସଦା ପତିଧର୍ମରେ ଲଗ୍ନ ଥିଲେ, ଲୋକଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ।
ଯମୋ ଵୈଵସ୍ଵତୋ ଜାତୋ ଯମୁନା ଲୋକପାଵନୀ
ଯମ, ବିବସ୍ବତଙ୍କ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ; ଯମୁନା, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ପବିତ୍ର କରୁଥିଲେ।
ମିଥୁନଂ ମେ ତଵୋତ୍ସଂଗେ ଧୃତଂ ତ୍ଵଂ ପରିପାଲଯ
ମୁଁ ଏହି ଦୁଇଜଣକୁ ତୁମ ଆଲିଙ୍ଗନରେ ରଖିଛି; ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର।
ରଵିଭକ୍ତିରତା ନିତ୍ଯଂ ଚର ତ୍ଵଂ ମମ ଵେଶ୍ମନି
ସେ ସଦା ସୂର୍ଯ୍ୟଭକ୍ତିରେ ଲଗ୍ନ ରୁହ, ତୁମେ ମୋ ଘରେ ବସିବା।
ଏଵଂ ସା ସମଯଂ କୃତ୍ଵା ସାଵିତ୍ରୀ ହ୍ଯଗମତ୍ତଦା
ଏଭଳି ସମ୍ମତି ହେବା ପରେ, ସାବିତ୍ରୀ ସେ ସମୟରେ ଚାଲିଗଲେ।
ପିତ୍ର ନିଵାରିତା ସଦ୍ଯୋ ଵଡଵାରୂପଧାରିଣୀ 5.1.56.
ପିତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସତ୍ୱରେ ରୋକାଯିବା ପରେ, ସେ ଘୋଡ଼ା ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ଏକଦା ଯାଚିତା ତେନ ଵୈଵସ୍ଵତେନ ବୁଭୁକ୍ଷତା
ଏକଥର ଭୂଖା ଥିବା ବୈବସ୍ବତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଇଥିଲେ।
ତଦା ପଦାହତା ତେନ ଚ୍ଛାଯା ତଂ ଚ ଶଶାପ ହ
ତାପରେ, ସେ ପାଦରେ ଆଘାତ କରିବା ପରେ ଛାୟା ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ଚ ପଦା ଖଂଜୋ ଭଵିଷ୍ଯସି ନ ସଂଶଯଃ
ଏହିକାରଣରୁ, ତୁମେ ପାଦରେ ଲଙ୍ଗଡ଼ା ହେବ, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଵ୍ଯାସ ପରିଭୂଯ ଵସୁଂଧରାମ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ବ୍ୟାସ ଭୂମିକୁ ଅପମାନ କରିଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ତନଯଂ ପଂଗୁମିତ୍ଯୁଵାଚ ଵିଭାଵସୁଃ
ପୁଅକୁ ଲଙ୍ଗଡ଼ା ଦେଖି ବିଭାବସୁ ଏଭଳି କହିଲେ।
ଇତି ପୃଷ୍ଟୋ ଯଦା ତେନ ସଵିତ୍ରା ଲୋକଭାସ୍ଵତା
ସବିତା, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରଭୁ, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଚାରାଯିବାବେଳେ—
ପ୍ରାତରାଶାଯ ମେ ନାଥ ଯାଚିତଂ ମାତୁରଂତିକାତ୍
ପ୍ରଭୁ, ମୋର ପ୍ରଭାତ ଭୋଜନ ପାଇଁ ମୁଁ ମାଆଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲି।
ପାଦୌ ମେ ଗଲିତୌ ସଦ୍ଯୋ ମାତୁଃ ଶାପପରାଭଵୌ
ମୋର ପାଦ ତୁରନ୍ତ ଗିରିଗଲା, ମାଆଙ୍କ ଶାପରେ ମୁଁ ପରାଜିତ ହେଲି।
ଵିଚିତ୍ରମିଦମାଖ୍ଯାତଂ ମାତୁଃ ଶାପସ୍ଯ କାରଣମ୍
ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କଥା କୁହାଯାଇଛି—ମୋର ମାଆଙ୍କ ଶାପର କାରଣ।
ନେଯଂ ସା ରୁଚିରାପାଂଗୀ ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ରୀ ଲୋକସ୍ଯ ପାଵନୀ 5.1.56.
ସେ ହେଉଛନ୍ତି ନୁହଁନ୍ତି ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ନୟନୀ କନ୍ୟା, ଯିଏ ଲୋକଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।
ଗତା ଵୈ ସା ପିତୁର୍ଗେହେ ଵାରିତାହଂ ତଯାଽନଘ
ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଘରକୁ ଚଳିଗଲେ; ମୁଁ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଷେଧିତ ହୋଇଥିଲି, ହେ ନିର୍ମଳ।
ସଵିତ୍ରେ ନୈଵ ଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ଛାଯେ କିଂଚିତ୍କଥଂଚନ
ଛାୟା କେବେ ମଧ୍ୟ ସବିତାଙ୍କୁ କିଛି କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଭଗଵାଂସ୍ତ୍ଵଷ୍ଟୁଃ ସମୀପଂ ରୋଷମାସ୍ଥିତଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପବିତ୍ର ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ର କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଆସିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସହସୋତ୍ଥାଯ ତ୍ଵଷ୍ଟା ଲୋକପିତାମହଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଲୋକଙ୍କ ପିତାମହ ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ର ହଠାତ୍ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ନତ୍ଵା ପାଦୌ ପରିକ୍ରମ୍ଯ ବହୁମାନପୁରଃ ସରମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ପାଦକୁ ନମିଲେ, ଚାରିପାଖରେ ଘୂରିଲେ, ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସମ୍ମାନ ଦେଖାଇଲେ।
ଆଗତା ତେ ଗୃହଂ ତାତ ମମ ମାର୍ଗାନୁମୋଦିନୀ
ସେ ମୋର ପଥ ଅନୁସରଣ କରି, ତୁମ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି, ପୁତ୍ର।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତେ ଵଚନେ ତ୍ଵଷ୍ଟ୍ରା ରଵିର୍ଦୁଶ୍ଚିଂତମାନସଃ
ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ର ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ରବିଙ୍କ ମନ ଅଶାନ୍ତ ହେଲା।
କିଂ କରୋମି କ୍ଵ ଗଚ୍ଛାମି କ୍ଵ ଚ ପ୍ରିଯତରା ମମ
ମୁଁ କଣ କରିବି? କେଉଁଠି ଯିବି? ମୋର ପ୍ରିୟା କେଉଁଠି?
ତଵ ତେଜଃ ପରିଭ୍ରଷ୍ଟା ଭଗ୍ନା କ୍ଵାପି ଗତାବଲା
ତୁମର ତେଜସ୍ୱିତା ହାରାଇଯାଇଛି, ଭାଙ୍ଗିଯାଇ କେଉଁଠି ଯାଇଛି, ଶକ୍ତି ହୀନ ହୋଇଯାଇଛି।
ତଦା ତେ ରୋଚତେ ସମ୍ଯଗ୍ଯଥା ସ୍ଯାଦ୍ଵୈ ତଥା କୁରୁ।।5.1.56.
ଏବେ ଯେପରି ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉଛ, ସେପରି ଠିକ୍ ଭଳି କର।
ଇତି ସୂର୍ଯଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶାଣଂ କୃତ୍ଵା ସୁଦର୍ଶନମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ଏକ ଶାଣରୁ ସୁଦର୍ଶନ ତିଆରି କଲେ।
ତସ୍ଯ ଘୃଷ୍ଟିତମାତ୍ରେଣ ତ୍ଵଷ୍ଟା ଚକ୍ରେ ଵିଵସ୍ଵତଃ
ତାହାର ଧାରକୁ ମାତ୍ର ଛୁଇଁଲେ, ତ୍ୱଷ୍ଟା ଏହାକୁ ବିବସ୍ୱତଙ୍କ ପାଇଁ ତିଆରି କଲେ।
ତଦା ତ୍ଵଷ୍ଟାଽବ୍ରଵୀଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ମଧୁରଂ ସୂର୍ଯସଂନିଧୌ
ତାପରେ ତ୍ୱଷ୍ଟା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସମ୍ନିଧାନରେ ମଧୁର କଥା କହିଲେ।
ଗୃହ୍ଯତାଂ ଭୋଃ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୀଘ୍ରଂ ଗଚ୍ଛତୁ ଶାଡ୍ଵଲେ
ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ଏହାକୁ ନିଅ, ଏହା ଶୀଘ୍ର ଶାଡ଼ବଳକୁ ଯାଉ।