ଯସ୍ଯାଃ ଶ୍ରଵଣମାତ୍ରେଣ ମହାପାପକ୍ଷଯୋ ଭଵେତ୍
ଏହାକୁ କେବଳ ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ, ବଡ଼ ପାପର ନାଶ ହୁଏ।
ରେଵା ଚର୍ମଣ୍ଵତୀ କ୍ଷାତା ତିସ୍ରୋ ନଦ୍ଯଃ ପୁରାଽନଘ
ରେବା, ଚର୍ମଣ୍ୱତୀ ଓ କ୍ଷାତା—ଏହି ତିନିଟି ନଦୀ ପୂର୍ବେ, ହେ ନିଷ୍ପାପ, ଥିଲେ।
ପୁଣ୍ଯାଃ ପୁଣ୍ଯଜଲା ରମ୍ଯାଃ ପଵିତ୍ରାଃ ପାପହାରକାଃ
ସେମାନେ ପବିତ୍ର, ପବିତ୍ର ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଶୁଭ୍ର ଓ ପାପ ହରିବାରେ ସମର୍ଥ।
ଏକଦୋପଵନେ ରମ୍ଯେ ମାଂଧାତୃକ୍ଷେତ୍ର ଉତ୍ତମେ
ଗୋଟିଏ ସୁନ୍ଦର ଉଦ୍ୟାନରେ, ମାନ୍ଧାତୃଙ୍କ ଉତ୍ତମ କ୍ଷେତ୍ରରେ, ଏକଥର ଘଟିଥିଲା।
କିଂଚିଦ୍ଦୋଷପ୍ରସଂଗେନ ମିଥୋ ଭେଦୋ ହ୍ଯଜାଯତ
ସାଥିରେ ଅଳ୍ପ ଦୋଷ ହେବାରୁ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଚ୍ଛେଦ ହେଲା।
ମହାକାଲଵନେ ରମ୍ଯେ ସମା ଯାତା ସରିଦ୍ଵରା 5.1.56.
ମହାକାଳ ଅରଣ୍ୟର ସୁନ୍ଦର ପ୍ରାନ୍ତରେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଦୀମାନେ ସଙ୍ଗେ ସମୟ କାଟିଥିଲେ।
ସର୍ଵତୀର୍ଥଵରଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ନାମା ରୁଦ୍ରସରଃ ସ୍ମୃତମ୍
ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯାହାକୁ ରୁଦ୍ରସର ନାମରେ ଜଣାଯାଏ, ସେହିଠାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ତତ୍ରାଗତ୍ଯ ପୁରା କ୍ଷାତା ଶିପ୍ରାସଂଗଂ ସମାଶ୍ରିତା ଯତ୍ର ଧୂତରଜା ଜାତଃ ସଦ୍ଯଃ ପ୍ରୋକ୍ତୋ ଵିଭାଵସୁଃ
ସେଠାକୁ ଯାଇ ଏବଂ ଶିପ୍ରା ସଙ୍ଗରେ ମିଶି, ସେମାନେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ; ଯେଉଁଠାରେ ଧୂଳି ଦୂର ହେଲା, ସେଠାରେ ଅଗ୍ନି ତୁରନ୍ତ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ଏତଦ୍ଵେଦିତୁମିଚ୍ଛାମି ତ୍ଵତ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମଵିଦାଂଵର
ମୁଁ ଏହା ବିଷୟରେ ତୁମଠାରୁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ହେ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ସନତ୍କୁମାର ଉଵାଚ ପୁରାନୁସୂର୍ଯାଂ ସାଵିତ୍ରୀଂ ତ୍ଵଷ୍ଟା ସ୍ଵତନଯାଂ ଦଦୌ
ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ: ପୁରାତନ କାଳରେ, ତ୍ୱଷ୍ଟା ନିଜ କନ୍ୟା ସାବିତ୍ରୀଙ୍କୁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ।
ପତିଧର୍ମରତା ନିତ୍ଯଂ ସିଷେଵେ ଲୋକଚକ୍ଷୁଷେ
ସେ ସଦା ପତିଧର୍ମରେ ଲଗ୍ନ ଥିଲେ, ଲୋକଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ।
ଯମୋ ଵୈଵସ୍ଵତୋ ଜାତୋ ଯମୁନା ଲୋକପାଵନୀ
ଯମ, ବିବସ୍ବତଙ୍କ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ; ଯମୁନା, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ପବିତ୍ର କରୁଥିଲେ।
ମିଥୁନଂ ମେ ତଵୋତ୍ସଂଗେ ଧୃତଂ ତ୍ଵଂ ପରିପାଲଯ
ମୁଁ ଏହି ଦୁଇଜଣକୁ ତୁମ ଆଲିଙ୍ଗନରେ ରଖିଛି; ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର।
ରଵିଭକ୍ତିରତା ନିତ୍ଯଂ ଚର ତ୍ଵଂ ମମ ଵେଶ୍ମନି
ସେ ସଦା ସୂର୍ଯ୍ୟଭକ୍ତିରେ ଲଗ୍ନ ରୁହ, ତୁମେ ମୋ ଘରେ ବସିବା।
ଏଵଂ ସା ସମଯଂ କୃତ୍ଵା ସାଵିତ୍ରୀ ହ୍ଯଗମତ୍ତଦା
ଏଭଳି ସମ୍ମତି ହେବା ପରେ, ସାବିତ୍ରୀ ସେ ସମୟରେ ଚାଲିଗଲେ।
ପିତ୍ର ନିଵାରିତା ସଦ୍ଯୋ ଵଡଵାରୂପଧାରିଣୀ 5.1.56.
ପିତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସତ୍ୱରେ ରୋକାଯିବା ପରେ, ସେ ଘୋଡ଼ା ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ଏକଦା ଯାଚିତା ତେନ ଵୈଵସ୍ଵତେନ ବୁଭୁକ୍ଷତା
ଏକଥର ଭୂଖା ଥିବା ବୈବସ୍ବତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଇଥିଲେ।
ତଦା ପଦାହତା ତେନ ଚ୍ଛାଯା ତଂ ଚ ଶଶାପ ହ
ତାପରେ, ସେ ପାଦରେ ଆଘାତ କରିବା ପରେ ଛାୟା ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ଚ ପଦା ଖଂଜୋ ଭଵିଷ୍ଯସି ନ ସଂଶଯଃ
ଏହିକାରଣରୁ, ତୁମେ ପାଦରେ ଲଙ୍ଗଡ଼ା ହେବ, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଵ୍ଯାସ ପରିଭୂଯ ଵସୁଂଧରାମ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ବ୍ୟାସ ଭୂମିକୁ ଅପମାନ କରିଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ତନଯଂ ପଂଗୁମିତ୍ଯୁଵାଚ ଵିଭାଵସୁଃ
ପୁଅକୁ ଲଙ୍ଗଡ଼ା ଦେଖି ବିଭାବସୁ ଏଭଳି କହିଲେ।
ଇତି ପୃଷ୍ଟୋ ଯଦା ତେନ ସଵିତ୍ରା ଲୋକଭାସ୍ଵତା
ସବିତା, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରଭୁ, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଚାରାଯିବାବେଳେ—
ପ୍ରାତରାଶାଯ ମେ ନାଥ ଯାଚିତଂ ମାତୁରଂତିକାତ୍
ପ୍ରଭୁ, ମୋର ପ୍ରଭାତ ଭୋଜନ ପାଇଁ ମୁଁ ମାଆଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲି।
ପାଦୌ ମେ ଗଲିତୌ ସଦ୍ଯୋ ମାତୁଃ ଶାପପରାଭଵୌ
ମୋର ପାଦ ତୁରନ୍ତ ଗିରିଗଲା, ମାଆଙ୍କ ଶାପରେ ମୁଁ ପରାଜିତ ହେଲି।
ଵିଚିତ୍ରମିଦମାଖ୍ଯାତଂ ମାତୁଃ ଶାପସ୍ଯ କାରଣମ୍
ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କଥା କୁହାଯାଇଛି—ମୋର ମାଆଙ୍କ ଶାପର କାରଣ।
ନେଯଂ ସା ରୁଚିରାପାଂଗୀ ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ରୀ ଲୋକସ୍ଯ ପାଵନୀ 5.1.56.
ସେ ହେଉଛନ୍ତି ନୁହଁନ୍ତି ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ନୟନୀ କନ୍ୟା, ଯିଏ ଲୋକଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।
ଗତା ଵୈ ସା ପିତୁର୍ଗେହେ ଵାରିତାହଂ ତଯାଽନଘ
ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଘରକୁ ଚଳିଗଲେ; ମୁଁ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଷେଧିତ ହୋଇଥିଲି, ହେ ନିର୍ମଳ।
ସଵିତ୍ରେ ନୈଵ ଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ଛାଯେ କିଂଚିତ୍କଥଂଚନ
ଛାୟା କେବେ ମଧ୍ୟ ସବିତାଙ୍କୁ କିଛି କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଭଗଵାଂସ୍ତ୍ଵଷ୍ଟୁଃ ସମୀପଂ ରୋଷମାସ୍ଥିତଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପବିତ୍ର ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ର କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଆସିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସହସୋତ୍ଥାଯ ତ୍ଵଷ୍ଟା ଲୋକପିତାମହଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଲୋକଙ୍କ ପିତାମହ ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ର ହଠାତ୍ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ।