ସ୍ତ୍ରିଯୋ ଵା ରଜୋ ଦୋଷାର୍ତା ଵଂଧ୍ଯାଃ କାକବକାଦିକାଃ
ଯେଉଁ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ରଜସ୍ୱଳା ଦୁଃଖରେ, ଅସନ୍ତାନ, କିମ୍ବା କାଉଁ ଓ ବକ ଭଳି ଅପବିତ୍ର, ସେମାନେ...
ଵିମଲୋଦେଽପି ତାଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵୈ ଵିଂଧ୍ଯଵାସିନୀମ୍ 5.1.55.
ଏମିତି ଅପବିତ୍ର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସ୍ନାନ କରି ବିନ୍ଧ୍ୟବାସିନୀଙ୍କ ଦର୍ଶନ କଲେ...
ଅପୁତ୍ରା ପ୍ରାପ୍ନୁଯୁଃ ପୁତ୍ରାନ୍କନ୍ଯା ଵୀରପତିଂ ଵରମ୍
ଯେଉଁମାନେ ସନ୍ତାନହୀନ, ସେମାନେ ପୁଅ ପାଆନ୍ତି; ଝିଅମାନେ ବୀର ସ୍ୱାମୀ ଲାଭ କରନ୍ତି।
ଵିଦ୍ଯାଵାଞ୍ଜାଯତେ ଵିପ୍ରଃ କ୍ଷତ୍ରିଯୋ ଵିଜଯୀ ଭଵେତ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜ୍ଞାନୀ ହୁଏ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ବିଜୟୀ ହୁଏ।
କଥାଂ ପୁଣ୍ଯଵତୀମେତାଂ ସର୍ଵକାମଵରପ୍ରଦାମ୍
ଏହି ପବିତ୍ର କଥା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵଂତ୍ଯଖଣ୍ଡେଽଵନ୍ତୀକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଵିଂଧ୍ଯଵାସିନୀ ଵିମଲୋଦତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଅଠାଈ ହଜାର ଏକାଶୀ ସଂଖ୍ୟା ଶ୍ରୀ ସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତୀଖଣ୍ଡର ଅବନ୍ତୀକ୍ଷେତ୍ର ମାହାତ୍ମ୍ୟରେ ବିନ୍ଧ୍ୟବାସିନୀ ଓ ବିମଳୋଦା ତୀର୍ଥର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ପଞ୍ଚାପଞ୍ଚାଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଯତ୍ର ତୁ ସ୍ନାନମାତ୍ରେଣ ମହାପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠାରେ କେବଳ ସ୍ନାନ କଲେ ମହାପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ,
ଅମା ଵୈ ଶନିଵାରେଣ ଯଦାଯାତି ସମାହିତଃ
ଯେତେବେଳେ ଅମାବାସ୍ୟା ଶନିବାର ପଡ଼େ ଏବଂ ମନ ଏକାଗ୍ର କରି ଆସାଯାଏ,
ପଶ୍ଯେଚ୍ଛନୈଶ୍ଚରଂ ଦେଵଂ ସ୍ଥାଵରଂ ଲିଂଗମୁତ୍ତମମ୍
ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ, ଦେବଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚିହ୍ନ ଦେଖିବା ଉଚିତ।
ଭୂଯସ୍ତୁ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ଵିସ୍ତରେଣ ତପୋଧନ
ମୁଁ ଆଉ ଅଧିକ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ହେ ତପସ୍ଵୀ।
ଯସ୍ଯାଃ ଶ୍ରଵଣମାତ୍ରେଣ ମହାପାପକ୍ଷଯୋ ଭଵେତ୍
ଏହାକୁ କେବଳ ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ, ବଡ଼ ପାପର ନାଶ ହୁଏ।
ରେଵା ଚର୍ମଣ୍ଵତୀ କ୍ଷାତା ତିସ୍ରୋ ନଦ୍ଯଃ ପୁରାଽନଘ
ରେବା, ଚର୍ମଣ୍ୱତୀ ଓ କ୍ଷାତା—ଏହି ତିନିଟି ନଦୀ ପୂର୍ବେ, ହେ ନିଷ୍ପାପ, ଥିଲେ।
ପୁଣ୍ଯାଃ ପୁଣ୍ଯଜଲା ରମ୍ଯାଃ ପଵିତ୍ରାଃ ପାପହାରକାଃ
ସେମାନେ ପବିତ୍ର, ପବିତ୍ର ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଶୁଭ୍ର ଓ ପାପ ହରିବାରେ ସମର୍ଥ।
ଏକଦୋପଵନେ ରମ୍ଯେ ମାଂଧାତୃକ୍ଷେତ୍ର ଉତ୍ତମେ
ଗୋଟିଏ ସୁନ୍ଦର ଉଦ୍ୟାନରେ, ମାନ୍ଧାତୃଙ୍କ ଉତ୍ତମ କ୍ଷେତ୍ରରେ, ଏକଥର ଘଟିଥିଲା।
କିଂଚିଦ୍ଦୋଷପ୍ରସଂଗେନ ମିଥୋ ଭେଦୋ ହ୍ଯଜାଯତ
ସାଥିରେ ଅଳ୍ପ ଦୋଷ ହେବାରୁ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଚ୍ଛେଦ ହେଲା।
ମହାକାଲଵନେ ରମ୍ଯେ ସମା ଯାତା ସରିଦ୍ଵରା 5.1.56.
ମହାକାଳ ଅରଣ୍ୟର ସୁନ୍ଦର ପ୍ରାନ୍ତରେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଦୀମାନେ ସଙ୍ଗେ ସମୟ କାଟିଥିଲେ।
ସର୍ଵତୀର୍ଥଵରଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ନାମା ରୁଦ୍ରସରଃ ସ୍ମୃତମ୍
ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯାହାକୁ ରୁଦ୍ରସର ନାମରେ ଜଣାଯାଏ, ସେହିଠାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ତତ୍ରାଗତ୍ଯ ପୁରା କ୍ଷାତା ଶିପ୍ରାସଂଗଂ ସମାଶ୍ରିତା ଯତ୍ର ଧୂତରଜା ଜାତଃ ସଦ୍ଯଃ ପ୍ରୋକ୍ତୋ ଵିଭାଵସୁଃ
ସେଠାକୁ ଯାଇ ଏବଂ ଶିପ୍ରା ସଙ୍ଗରେ ମିଶି, ସେମାନେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ; ଯେଉଁଠାରେ ଧୂଳି ଦୂର ହେଲା, ସେଠାରେ ଅଗ୍ନି ତୁରନ୍ତ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ଏତଦ୍ଵେଦିତୁମିଚ୍ଛାମି ତ୍ଵତ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମଵିଦାଂଵର
ମୁଁ ଏହା ବିଷୟରେ ତୁମଠାରୁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ହେ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ସନତ୍କୁମାର ଉଵାଚ ପୁରାନୁସୂର୍ଯାଂ ସାଵିତ୍ରୀଂ ତ୍ଵଷ୍ଟା ସ୍ଵତନଯାଂ ଦଦୌ
ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ: ପୁରାତନ କାଳରେ, ତ୍ୱଷ୍ଟା ନିଜ କନ୍ୟା ସାବିତ୍ରୀଙ୍କୁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ।
ପତିଧର୍ମରତା ନିତ୍ଯଂ ସିଷେଵେ ଲୋକଚକ୍ଷୁଷେ
ସେ ସଦା ପତିଧର୍ମରେ ଲଗ୍ନ ଥିଲେ, ଲୋକଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ।
ଯମୋ ଵୈଵସ୍ଵତୋ ଜାତୋ ଯମୁନା ଲୋକପାଵନୀ
ଯମ, ବିବସ୍ବତଙ୍କ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ; ଯମୁନା, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ପବିତ୍ର କରୁଥିଲେ।
ମିଥୁନଂ ମେ ତଵୋତ୍ସଂଗେ ଧୃତଂ ତ୍ଵଂ ପରିପାଲଯ
ମୁଁ ଏହି ଦୁଇଜଣକୁ ତୁମ ଆଲିଙ୍ଗନରେ ରଖିଛି; ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର।
ରଵିଭକ୍ତିରତା ନିତ୍ଯଂ ଚର ତ୍ଵଂ ମମ ଵେଶ୍ମନି
ସେ ସଦା ସୂର୍ଯ୍ୟଭକ୍ତିରେ ଲଗ୍ନ ରୁହ, ତୁମେ ମୋ ଘରେ ବସିବା।
ଏଵଂ ସା ସମଯଂ କୃତ୍ଵା ସାଵିତ୍ରୀ ହ୍ଯଗମତ୍ତଦା
ଏଭଳି ସମ୍ମତି ହେବା ପରେ, ସାବିତ୍ରୀ ସେ ସମୟରେ ଚାଲିଗଲେ।
ପିତ୍ର ନିଵାରିତା ସଦ୍ଯୋ ଵଡଵାରୂପଧାରିଣୀ 5.1.56.
ପିତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସତ୍ୱରେ ରୋକାଯିବା ପରେ, ସେ ଘୋଡ଼ା ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ଏକଦା ଯାଚିତା ତେନ ଵୈଵସ୍ଵତେନ ବୁଭୁକ୍ଷତା
ଏକଥର ଭୂଖା ଥିବା ବୈବସ୍ବତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଇଥିଲେ।
ତଦା ପଦାହତା ତେନ ଚ୍ଛାଯା ତଂ ଚ ଶଶାପ ହ
ତାପରେ, ସେ ପାଦରେ ଆଘାତ କରିବା ପରେ ଛାୟା ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ଚ ପଦା ଖଂଜୋ ଭଵିଷ୍ଯସି ନ ସଂଶଯଃ
ଏହିକାରଣରୁ, ତୁମେ ପାଦରେ ଲଙ୍ଗଡ଼ା ହେବ, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଵ୍ଯାସ ପରିଭୂଯ ଵସୁଂଧରାମ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ବ୍ୟାସ ଭୂମିକୁ ଅପମାନ କରିଥିଲେ।