ତସ୍ଯ ସିଦ୍ଧିଃ କରଗତା ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ
ତାଙ୍କର ସଫଳତା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତାଙ୍କର ହାତରେ ଆସିବ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଦର୍ଶେ ପିତୄନ୍ସମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କୁର୍ଯାନ୍ମହାଲଯମ୍
ଅମାବାସ୍ୟାରେ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ମହାଳୟ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ।
ସମଗୋତ୍ରେଷୁ ଯେ ଜାତାଃ ପୂର୍ଵଜା ନିରଯଵାସିନଃ
ଏକେ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଯେଉଁ ପୂର୍ବଜମାନେ ନରକରେ ବାସ କରୁଛନ୍ତି,
ସ୍ନାତ୍ଵା ତିଲାଂଜଲିଂ ଦଦ୍ଯାତ୍ପିତୄ ନୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ତତ୍ପରଃ
ସ୍ନାନ କରି, ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ନିଷ୍ଠାରେ ତିଳ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଭୋଜଯେଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ସପ୍ତ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ପାଯସୈଃ
ପାୟସରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରି ସାତଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଇବା ଉଚିତ।
ତୀର୍ଥଂ ପୁଣ୍ଯତରଂ ଵ୍ଯାସ ଶୃଣୁ ଚାନ୍ଯଦ୍ଵଦାମି ତେ
ହେ ବ୍ୟାସ, ଆଉ ଏକ ଅତି ପୁଣ୍ୟମୟ ତୀର୍ଥ ବିଷୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି, ଶୁଣ।
ସର୍ଵପାପହରଂ ପୁଣ୍ଯଂ ସର୍ଵକାମଵରପ୍ରଦମ୍ 5.1.54.
ଏହା ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରେ, ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ।
ଦୁଗ୍ଧଂ ସର୍ଵଂ ହଵିର୍ଭାଵ୍ଯଂ ସର୍ଵେଷାଂ ଜୀଵନପ୍ରଦମ୍
ସମସ୍ତ ଦୁଧ ହବିଷ୍ୟ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରାଯିବା ଉଚିତ, ଏହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦେଇଥାଏ।
କୁଂଡେ ସ୍ନାତ୍ଵା ପଯଃ ପୀତ୍ଵା ଦତ୍ତ୍ଵା ଗାଂ ଚ ପଯସ୍ଵିନୀମ୍
କୁଣ୍ଡରେ ସ୍ନାନ କରି, ଦୁଧ ପିଇ, ଏବଂ ଏକ ଦୁଧାଳୁ ଗାଈ ଦାନ କରି,
ଜାଯତେ ସର୍ଵକାଲେଷୁ ମୃତଃ ସ୍ଵର୍ଗପୁରଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ସେ ସମସ୍ତ କାଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସ୍ୱର୍ଗପୁରୀକୁ ଯାଏ।
ସର୍ଵପାପଵିଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ପୁଷ୍କରସ୍ଯ ଫଲଂ ଲଭେତ୍
ସମସ୍ତ ପାପରୁ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ହୋଇ, ପୁଷ୍କରର ଫଳ ଲାଭ କରେ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵଂତ୍ଯଖଣ୍ଡେଽଵନ୍ତୀକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ନୀଲଗଂଗାମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ଚତୁଃପଂଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦେ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ସଂହିତାର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତ୍ୟ ଖଣ୍ଡରେ, ଅବନ୍ତୀ କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମାରେ, 'ନୀଳଗଙ୍ଗାର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନ' ନାମକ ଚୁଆନ୍ନିଅଠ ଅଧ୍ୟାୟ ଅଟେ।
ମହାକାଲଵନେ ରମ୍ଯେ କେନ ଵା ପ୍ରେଷିତଃ ପୁରା
ମହାକାଳବନର ସୁନ୍ଦର ପ୍ରାନ୍ତରେ, ସେ କିଏ ଦ୍ୱାରା ଏବଂ କାହିଁକି ପୂର୍ବରୁ ପଠାଯାଇଥିଲେ?
ତଦା ସର୍ଵସୁରୈରେଵମଗସ୍ତିର୍ମୁନିସତ୍ତମଃ
ସେ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ମହାମୁନି ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଏଭଳି—
ଆରାଧିତୋ ମହାଭାଗୋ ଧରଣୀତ୍ରାଣକାରଣାତ୍
ଧରଣୀକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ, ସେ ମହାମାନ୍ୟ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ଏକାଗ୍ରମାନସୋ ଭୂତ୍ଵା ଭଵାନୀଂ ଵିଂଧ୍ଯଵାସିନୀମ୍
ଏକାଗ୍ର ମନେ, ବିନ୍ଧ୍ୟା ପର୍ବତରେ ବସୁଥିବା ଭବାନୀଙ୍କୁ ସେ ଉପାସନା କଲେ।
କଂସଵିଦ୍ରାଵଣକରୀମସୁରାଣାଂ କ୍ଷଯଂକରୀମ୍
ଯିଏ କଂସଙ୍କୁ ଭୟଭିତ କରନ୍ତି, ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତି—
ଯଶୋଦାଗର୍ଭସଂଭୂତାଂ ଚାଣୂରବଲମର୍ଦିନୀମ୍
ଯାଶୋଦାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଚାଣୂରଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଚୁର୍ମାର କରିଥିବା—
ଜନନୀଂ ଦେଵସେନସ୍ଯ କଵୀନାଂ ଵାଚମୀଶ୍ଵରୀମ୍
ଦେବସେନାଙ୍କ ଜନନୀ, କବିମାନଙ୍କ ଭାଷାର ଅଧିପତି—
ସହସ୍ରାକ୍ଷୀଂ ତଥେଂଦ୍ରସ୍ଯ ଋଷେଶ୍ଚାରୁଂଧତୀଂ ପରାମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସହସ୍ର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ଋଷିଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅରୁଣ୍ଧତୀ—
ଅଦିତିଂ ସର୍ଵମାତୄଣାଂ ପାର୍ଵତୀଂ ସର୍ଵଯୋଷିତାମ୍
ସମସ୍ତ ମାଆମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଦିତି, ସମସ୍ତ ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପାର୍ବତୀ—
ଶାରଦୀମୃତୁଵେଲାଯାଂ ଵୃଂଦାଵନଚରୀଂ ଵରାମ୍ 5.1.55.
ଶରତ୍କାଳରେ ବୃନ୍ଦାବନରେ ଘୁରୁଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠା—
ଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ଚ ଶ୍ରୀମତାମିଷ୍ଟାଂ ଯକ୍ଷିଣୀଂ ଧନଦାର୍ଚିତାମ୍
ସମ୍ପନ୍ନମାନେଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, କୁବେରଙ୍କ ପୂଜିତ ଯକ୍ଷିଣୀ—
ଵେଦିକାଂ ଯଜ୍ଞଶାଲାନାଂ ହଵିରାହଵନୀଂ ଶୁଭାମ୍ । ଦକ୍ଷିଣାଂ ସର୍ଵଦୀକ୍ଷାଣାଂ ସର୍ଵକାମଫଲପ୍ରଦାମ୍
ଯଜ୍ଞଶାଳାର ବେଦି, ପବିତ୍ର ହବିରାହୁତି ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଦୀକ୍ଷାର ଦକ୍ଷିଣା, ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା ପୂରଣ କରୁଥିବା—
ଏଵଂ ସ୍ତୁତା ତଦା ଦେଵୀ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷା ଵିଂଧ୍ଯଵାସିନୀ
ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, ସେ ସମୟରେ ବିନ୍ଧ୍ୟାବାସିନୀ ଦେବୀ ସାକ୍ଷାତ୍ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଵିଯତାଂ ଭୋ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଦସ୍ମତ୍ତୋଽଭିଵାଂଛିତମ୍
ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ମୋ ପାଖରୁ ଯାହା ଚାହଁ, ଅନୁରୋଧ କର।
ରେଵେଯଂ ଵର୍ଦ୍ଧିତା ଲୋକେ ସର୍ଵଲୋକଭଯପ୍ରଦା
ଏହି ରେବା ଏହି ସଂସାରରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛି, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଉଛି।
ତଯେଦଂ ପ୍ଲାଵିତଂ ଵିଶ୍ଵଂ ତସ୍ଯାସ୍ତୁ ଗ୍ରହଣଂ କୁରୁ
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ପ୍ରବାହିତ ହୋଇଛି; ତାଙ୍କୁ ଧର।
ଆଗାତ୍ସାଧ୍ଵୀ ତଦା ଵ୍ଯାସ ମହାକାଲଵନଂ ଶୁଭମ୍
ତାପରେ, ହେ ବ୍ୟାସ, ସେ ସତୀ ମହିଳା ଶୁଭ ମହାକାଳବନକୁ ଆସିଲେ।
ଵାରଯିଷ୍ଯେ ପରାଂ ଦେଵୀଂ ଵର୍ଧମାନାଂ ଦ୍ରୁତଂ ହ୍ଯୃଷେ
ମୁଁ ଏହି ବୃଦ୍ଧି ପାଉଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବୀଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ରୋକିଦେବି, ହେ ଋଷି।