ତତୋଽନ୍ଯଂ ନରକଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଯମଶାସନକାରକୈଃ
ତାପରେ ଯମଙ୍କ ଦୂତମାନେ ଆଉ ଏକ ନରକକୁ ନେଇଗଲେ।
ମୁଦ୍ଗରୈସ୍ତାଡ୍ଯମାନୋ ହି ଶୃଂଖଲାଭିଶ୍ଚ କିଂକରୈଃ
ସେଠାରେ ସେ ଦାସମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁଠିଆଁ ଦେଇ ପିଟାଯାଉଥିଲେ ଏବଂ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବାନ୍ଧାଯାଉଥିଲେ।
ଏଵଂ ବହୁଵିଧାନ୍କୁଣ୍ଡାନ୍ଭୁକ୍ତ୍ଵା ପାପୀ ନଵାନ୍ନଵାନ୍
ଏଭଳି ଅନେକ ପ୍ରକାର ନରକ ଭୋଗି, ସେ ପାପୀ ପୁନିପୁନି ନୂଆ ନୂଆ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଲେ।
ମହାକାଯୋ ମହାରାଵୋ ମହୋଦରଃ ସୂଚୀମୁଖଃ
ସେ ବଡ଼ ଦେହ, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର, ବଡ଼ ପେଟ ଏବଂ ସୁଇର ଛିଦ୍ର ପରି ମୁହଁ ହୋଇଗଲେ।
ତତଃ କଷ୍ଟତରାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ପୈଶାଚୀଂ ତନୁମାଶ୍ରିତଃ
ତାପରେ ଆଉ ଅଧିକ କଷ୍ଟଦାୟକ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେ ପିଶାଚ ଦେହ ଧାରଣ କଲେ।
ଵିଣ୍ମୂତ୍ରଦୂଷିତୋଚ୍ଛିଷ୍ଟପୂତିପର୍ଯୁଷ୍ଟଭୋଜନଃ
ତାଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ମଳ, ପେଶାବ, ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଏବଂ ପଚା ଅବଶିଷ୍ଟରେ ଦୂଷିତ ଥିଲା।
ଭଗ୍ନଵାପୀତଡାଗେ ଚ ଶୁଷ୍କଵୃକ୍ଷେ ନିରୂଦକେ 5.1.53.
ତାଙ୍କର ରହିବା ସ୍ଥାନ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା କୁଆଁ, ତାଳିଆ, ଶୁଖିଆ ଗଛ ଓ ଜଳ ନଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଥିଲା।
ନିଵାସୋ ରୋଚତେ ତସ୍ଯ ସର୍ଵଦା ସର୍ଵସଂଧିଷୁ
ସେ ସବୁବେଳେ, ସବୁ ସ୍ଥାନରେ ଏପରି ଅସୁବିଧା ଅଞ୍ଚଳକୁ ଭଲପାଉଥିଲେ।
ଯତ୍ର ମାହେଶ୍ଵରଂ ଲିଂଗଂ ସୁନ୍ଦରଂ କୁଂଡମୁତ୍ତମମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶିବଲିଙ୍ଗ କିମ୍ବା ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କୁଣ୍ଡ ଥିଲା,
ଘାତଯିତ୍ଵା ଚ ତଂ ପାପଂ ଜଲାର୍ଥୀ କୁଂଡମାଵିଶତ୍
ସେଠାରେ ଜଳ ଚାହିଁଥିବା ଜଣେ, ସେଇ ପାପୀକୁ ମାରି, କୁଣ୍ଡରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତେନ ପୁଣ୍ଯପ୍ରଭାଵେନ ସର୍ଵପାପଂ କ୍ଷଯଂ ଗତମ୍
ସେହି ପୁଣ୍ୟର ପ୍ରଭାବରେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଗଲା।
ହିତ୍ଵା ପୈଶାଚକଂ ଦେହଂ ଜ୍ଯୋତିସ୍ତଲ୍ଲିଂଗମାଵିଶତ୍
ପିଶାଚ ଦେହ ଛାଡ଼ି, ସେ ଜ୍ୟୋତିରୂପେ ସେଇ ଲିଙ୍ଗରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପିଶାଚମୋଚନେଶେତି ଦେଵଃ ଖ୍ଯାତିଂ ତତୋ ଗତଃ
ସେଠାରୁ ଦେବତାଙ୍କୁ 'ପିଶାଚମୋଚନେଶ୍ୱର' ବୋଲି ପରିଚୟ ମିଳିଲା।
ଯାଵନ୍ନାଯାତି ଶିପ୍ରାଯାସ୍ତୀର୍ଥେ ପୈଶାଚମୋ ଚନେ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶିପ୍ରା ତୀର୍ଥରେ, ପିଶାଚମୋଚନ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇନଥିବେ,
ପିଶାଚମୋଚନଂ ଦେଵଂ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଯଥାଵିଧି
ଯଥାବିଧିରେ ପିଶାଚମୋଚନ ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି,
ପିଶାଚମୋଚନେ ଵ୍ଯାସ ମହାଦାନାନି କାରଯେତ୍
ହେ ବ୍ୟାସ, ପିଶାଚମୋଚନ ସ୍ଥାନରେ ବଡ଼ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।
ପିଶାଚମୋଚନକଥାଂ ପଵିତ୍ରାଂ ପାପହାରିଣୀମ୍ 5.1.53.
ପିଶାଚମୁକ୍ତିର ପବିତ୍ର କଥା, ଯାହା ପାପକୁ ଦୂର କରେ।
ନୀଲଗଂଗା କଦା ବ୍ରହ୍ମଞ୍ଛିପ୍ରାକୁଂଡେ ସମାଗତା
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ନୀଳଗଙ୍ଗା କେବେ ଶିପ୍ରା କୁଣ୍ଡରେ ଏକାଠି ହୋଇଥିଲେ?
ନୀଲଗଂଗାଂ ନରଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ସଂଗମେଶ୍ଵରମର୍ଚଯେତ୍
ନୀଳଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରି, ମଣିଷ ସଂଗମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।
ଦୁଃସଂଗସଂଭଵା ଦୋଷା ନ ଭଵଂତି କଦାଚନ
ମନ୍ଦ ସଙ୍ଗରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଦୋଷ କେବେ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଗତା ପୁନଂତୀ ତ୍ରୀଲ୍ଲୋକାନ୍ନୀଲଵାସା ଶୁଚାର୍ଦିତା
ନୀଳବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ପବିତ୍ରତାରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ସେ ଯାଇ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକକୁ ପବିତ୍ର କରେ।
ଦୁଷ୍ଟାଚାରାପରାଧେନ ଯେନେମାଂ ପ୍ରାପିତା ଦଶାମ୍
ଦୁଷ୍ଟ ଆଚରଣ ଓ ଅପରାଧ ଦ୍ୱାରା ସେ ଏହି ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।
ତତ୍ସର୍ଵଂ ତିଷ୍ଠତି ମଯି ସର୍ଵେଷାମପି ଦେହିନାମ୍
ଏହା ସମସ୍ତ ଦେହୀମାନେ ଭଳି ମୋରେ ମଧ୍ୟ ରହିଛି।
ନୀଲଭାସା ଵିଵର୍ଣା ଚ ସର୍ଵଧର୍ମବହିର୍ମୁଖା
ନୀଳ ରଙ୍ଗର, ରଙ୍ଗହୀନ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଧର୍ମରୁ ଦୂର।
ମଯି ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପୁନଂତୀହ ଜଂତଵଃ ସର୍ଵଶୋଽମଲାଃ
ମୋତେ ଛାଡିଦେଇ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଏଠାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି।
ଅସ୍ମାକଂ ଚ ମହତ୍କଷ୍ଟଂ ଜାତଂ ଧାତଃ ପରଂ ମଲମ୍
ହେ ଧାତୃ, ଆମ ପାଇଁ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅପବିତ୍ରତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି।
ନ ଲୋକେ ଚ ସ୍ଥିତିର୍ମେଦ୍ଯ ପାପିଷ୍ଠାଯାଃ ସନାତନୀ 5.1.54.
ଏହି ସବୁଠାରୁ ପାପିଷ୍ଠ ଓ ଅପବିତ୍ର ଜନା ପାଇଁ ବିଶ୍ୱରେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ସ୍ଥାନ ନାହିଁ।
କିଂ କରୋମି କ୍ଵ ଗଚ୍ଛାମି ଯେନ ଶାଂତିର୍ଭଵେନ୍ମମ
ମୁଁ କଣ କରିବି, କେଉଁଠି ଯିବି, ଯାହାଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଶାନ୍ତି ମିଳିପାରିବ?
ଯେନାହଂ ପାପଲିପ୍ତାଂଗୀ ପୁନଃ ପ୍ରକୃତିମାପ୍ନୁଯାମ୍
ମୋ ଦେହ ପାପରେ ଲିପ୍ତ, କେଉଁ ଉପାୟରେ ମୁଁ ପୁଣି ନିଜ ସ୍ୱଭାବକୁ ପାଇପାରିବି?
ମହାକାଲଵନେ ରମ୍ଯେ ପୁରୀ ହ୍ଯେଷା ଽମରାଵତୀ
ମହାକାଳବନର ଶୋଭାମୟ ସ୍ଥାନରେ ଏହି ଅମରାବତୀ ପୁରୀ ଅଛି।