ଵିଶ୍ଵାସଘାତକୋ ମାନୀ ଚୋରସଂଗରତଃ ଖଲଃ
ସେ ବିଶ୍ୱାସ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିଲେ, ଅହଂକାରୀ, ଚୋରମାନେ ସହିତ ମିଶିବାକୁ ପସନ୍ଦ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ଥିଲେ।
ବହଵୋ ନିହତା ମାର୍ଗେ ପାପାଚାରେଣ ଜଂତଵଃ
ତାଙ୍କର ପାପକାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ରାସ୍ତାରେ ବହୁତ ପ୍ରାଣୀ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଥିଲେ।
ତତ୍ରୈକୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଦାଂତୋ ଵେଦଵେଦାଂଗପାରଗଃ
ସେଠାରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ନିୟମିତ ଓ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ଶ୍ଵଶୁରଗୃହେ ସ୍ଥିତା ଭାର୍ଯା ତାମାଦାଯ ଯଶସ୍ଵିନୀମ୍
ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଯିଏ ନିଜ ଶ୍ୱଶୁର ଘରେ ରହୁଥିଲେ ଏବଂ ସୁଖ୍ୟାତି ଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ।
ତସ୍ଯ ସ୍ତ୍ରୀ ଚ ଵରାରୋହା ରୂପଲାଵଣ୍ଯଶାଲିନୀ
ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଅତି ଉତ୍ତମ ଆକୃତିର ଥିଲେ, ରୂପ ଓ ମାଧୁର୍ଯ୍ୟରେ ଭରପୂର।
ହତେ ଭର୍ତରି ଦୁଃଖାର୍ତା ପତିଵିରହକାତରା
ଭାର୍ଯ୍ୟା ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଗଲେ, ସ୍ୱାମୀ ବିୟୋଗରେ ବେପରୁଆ ହୋଇପଡ଼ିଲେ।
ଆରୁରୋହ ଚିତାଂ ଦୀପ୍ତାଂ ପତିନା ହୃଷ୍ଟମାନସା 5.1.53.
ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ, ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହିତ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଚିତାରେ ଆରୋହଣ କଲେ।
ଗୃହୀତ୍ଵା ଚଲିତୋ ମାର୍ଗେ ଗୃହୀତୋ ରାଜକିଂକରୈଃ ନୀତୋଽସୌ ରାଜଭଵନଂ ନିଵେଦିତୋ ରାଜସଂନିଧୌ
ସେ ରାସ୍ତାରେ ଧରାପଡ଼ିଲେ, ରାଜାଙ୍କ ଦାସମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧରି ରାଜମହଳକୁ ନେଇଗଲେ ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ନିଧାନରେ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ।
ପାତିତୋ ଵୈ ଗଲେ ବଦ୍ଧ୍ଵା ରଜ୍ଜୁନା ଵୃକ୍ଷକୋଟରେ
ସେ ଗଳାକୁ ରସ୍ସୀରେ ବାନ୍ଧି, ଗଛର ଗୁହାରେ ଝୁଳାଇଦିଆଯାଇଥିଲେ।
ତେନ କର୍ମଵିପାକେନ ରୌରଵଂ ନରକଂ ଗତଃ
ସେହି କର୍ମର ଫଳରେ ସେ ରୌରବ ନରକକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ତତୋଽନ୍ଯଂ ନରକଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଯମଶାସନକାରକୈଃ
ତାପରେ ଯମଙ୍କ ଦୂତମାନେ ଆଉ ଏକ ନରକକୁ ନେଇଗଲେ।
ମୁଦ୍ଗରୈସ୍ତାଡ୍ଯମାନୋ ହି ଶୃଂଖଲାଭିଶ୍ଚ କିଂକରୈଃ
ସେଠାରେ ସେ ଦାସମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁଠିଆଁ ଦେଇ ପିଟାଯାଉଥିଲେ ଏବଂ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବାନ୍ଧାଯାଉଥିଲେ।
ଏଵଂ ବହୁଵିଧାନ୍କୁଣ୍ଡାନ୍ଭୁକ୍ତ୍ଵା ପାପୀ ନଵାନ୍ନଵାନ୍
ଏଭଳି ଅନେକ ପ୍ରକାର ନରକ ଭୋଗି, ସେ ପାପୀ ପୁନିପୁନି ନୂଆ ନୂଆ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଲେ।
ମହାକାଯୋ ମହାରାଵୋ ମହୋଦରଃ ସୂଚୀମୁଖଃ
ସେ ବଡ଼ ଦେହ, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର, ବଡ଼ ପେଟ ଏବଂ ସୁଇର ଛିଦ୍ର ପରି ମୁହଁ ହୋଇଗଲେ।
ତତଃ କଷ୍ଟତରାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ପୈଶାଚୀଂ ତନୁମାଶ୍ରିତଃ
ତାପରେ ଆଉ ଅଧିକ କଷ୍ଟଦାୟକ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେ ପିଶାଚ ଦେହ ଧାରଣ କଲେ।
ଵିଣ୍ମୂତ୍ରଦୂଷିତୋଚ୍ଛିଷ୍ଟପୂତିପର୍ଯୁଷ୍ଟଭୋଜନଃ
ତାଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ମଳ, ପେଶାବ, ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଏବଂ ପଚା ଅବଶିଷ୍ଟରେ ଦୂଷିତ ଥିଲା।
ଭଗ୍ନଵାପୀତଡାଗେ ଚ ଶୁଷ୍କଵୃକ୍ଷେ ନିରୂଦକେ 5.1.53.
ତାଙ୍କର ରହିବା ସ୍ଥାନ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା କୁଆଁ, ତାଳିଆ, ଶୁଖିଆ ଗଛ ଓ ଜଳ ନଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଥିଲା।
ନିଵାସୋ ରୋଚତେ ତସ୍ଯ ସର୍ଵଦା ସର୍ଵସଂଧିଷୁ
ସେ ସବୁବେଳେ, ସବୁ ସ୍ଥାନରେ ଏପରି ଅସୁବିଧା ଅଞ୍ଚଳକୁ ଭଲପାଉଥିଲେ।
ଯତ୍ର ମାହେଶ୍ଵରଂ ଲିଂଗଂ ସୁନ୍ଦରଂ କୁଂଡମୁତ୍ତମମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶିବଲିଙ୍ଗ କିମ୍ବା ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କୁଣ୍ଡ ଥିଲା,
ଘାତଯିତ୍ଵା ଚ ତଂ ପାପଂ ଜଲାର୍ଥୀ କୁଂଡମାଵିଶତ୍
ସେଠାରେ ଜଳ ଚାହିଁଥିବା ଜଣେ, ସେଇ ପାପୀକୁ ମାରି, କୁଣ୍ଡରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତେନ ପୁଣ୍ଯପ୍ରଭାଵେନ ସର୍ଵପାପଂ କ୍ଷଯଂ ଗତମ୍
ସେହି ପୁଣ୍ୟର ପ୍ରଭାବରେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଗଲା।
ହିତ୍ଵା ପୈଶାଚକଂ ଦେହଂ ଜ୍ଯୋତିସ୍ତଲ୍ଲିଂଗମାଵିଶତ୍
ପିଶାଚ ଦେହ ଛାଡ଼ି, ସେ ଜ୍ୟୋତିରୂପେ ସେଇ ଲିଙ୍ଗରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପିଶାଚମୋଚନେଶେତି ଦେଵଃ ଖ୍ଯାତିଂ ତତୋ ଗତଃ
ସେଠାରୁ ଦେବତାଙ୍କୁ 'ପିଶାଚମୋଚନେଶ୍ୱର' ବୋଲି ପରିଚୟ ମିଳିଲା।
ଯାଵନ୍ନାଯାତି ଶିପ୍ରାଯାସ୍ତୀର୍ଥେ ପୈଶାଚମୋ ଚନେ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶିପ୍ରା ତୀର୍ଥରେ, ପିଶାଚମୋଚନ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇନଥିବେ,
ପିଶାଚମୋଚନଂ ଦେଵଂ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଯଥାଵିଧି
ଯଥାବିଧିରେ ପିଶାଚମୋଚନ ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି,
ପିଶାଚମୋଚନେ ଵ୍ଯାସ ମହାଦାନାନି କାରଯେତ୍
ହେ ବ୍ୟାସ, ପିଶାଚମୋଚନ ସ୍ଥାନରେ ବଡ଼ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।
ପିଶାଚମୋଚନକଥାଂ ପଵିତ୍ରାଂ ପାପହାରିଣୀମ୍ 5.1.53.
ପିଶାଚମୁକ୍ତିର ପବିତ୍ର କଥା, ଯାହା ପାପକୁ ଦୂର କରେ।
ନୀଲଗଂଗା କଦା ବ୍ରହ୍ମଞ୍ଛିପ୍ରାକୁଂଡେ ସମାଗତା
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ନୀଳଗଙ୍ଗା କେବେ ଶିପ୍ରା କୁଣ୍ଡରେ ଏକାଠି ହୋଇଥିଲେ?
ନୀଲଗଂଗାଂ ନରଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ସଂଗମେଶ୍ଵରମର୍ଚଯେତ୍
ନୀଳଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରି, ମଣିଷ ସଂଗମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।
ଦୁଃସଂଗସଂଭଵା ଦୋଷା ନ ଭଵଂତି କଦାଚନ
ମନ୍ଦ ସଙ୍ଗରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଦୋଷ କେବେ ହୁଏ ନାହିଁ।