ଶଯ୍ଯାଦାନଵିମାନାନି ଦାନାନି ଵିଵିଧାନି ଚ
ଶୋଇବା ପାଇଁ ଶଯ୍ୟା, ଦାନ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଦାନଦେୟ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ଭୂଯଃ ଶୃଣୁ ପରଂ ଵ୍ଯାସ ସୁନ୍ଦରକୁଣ୍ଡଫଲଂ ସ୍ମୃତମ୍
ଏବେ ତୁମେ ଆଉ ଶୁଣ, ବ୍ୟାସ, ସୁନ୍ଦରକୁଣ୍ଡର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଫଳ ବିଷୟରେ।
ପିଶାଚୋ ମୋକ୍ଷମାପନ୍ନଃ ଶିଵ ରୂପଧରୋ ଗତଃ
ଏକ ପିଶାଚ ମୁକ୍ତି ପାଇଲା, ଶିବଙ୍କ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି ଚାଲିଗଲା।
ମୁଚ୍ଯତେ ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯୋ ଯଦ୍ଯପି ବ୍ରହ୍ମହା ଭଵେତ୍
ଯେଉଁଠି ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ, ଯଦିଓ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା ହେଉଥିବା ସତ୍ୱେ।
କୋଽସୌ ପିଶାଚ ଇତି ଖ୍ଯାତଃ କିଂ ତେନ ଦୁଷ୍କୃତଂ କୃତମ୍
ଏହି ପିଶାଚ କିଏ, ଯେଉଁଠି ଏପରି ନାମରେ ପରିଚିତ, ଏବଂ ସେ କଣ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଥିଲା?
କଥଂ ତୀର୍ଥପ୍ରସଂଗୋଽସ୍ଯ ଜାତୋ ଵୈ ଦ୍ଵିଜ ସତ୍ତମ
ତାଙ୍କର ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ କିପରି ହେଲା, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜ?
ଯସ୍ଯ ଶ୍ରଵଣମାତ୍ରେଣ ସର୍ଵପାପକ୍ଷଯୋ ଭଵେତ୍ ।।5.1.53.
ଯାହାଙ୍କ ବିଷୟରେ କେବଳ ଶୁଣିଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଦେଵଲୋ ନାମ ଦାକ୍ଷିଣାତ୍ଯୋ ଦ୍ଵିଜାଧମଃ
ଦକ୍ଷିଣ ଦେଶର ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଦେବଳ, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଖରାପ।
ଗୁରୁଦ୍ରୋହୀ କିତଵୋ ଧୂର୍ତୋ ଗୁରୁହା ଗୁରୁତଲ୍ପଗଃ
ସେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଧୋକା ଦେଇଥିଲେ, ଜୁଆରି, ଚତୁର, ଗୁରୁ ହନ୍ତା ଏବଂ ଗୁରୁଙ୍କ ଜନୀ ସହ ଅନୈତିକ ସମ୍ପର୍କ କରିଥିଲେ।
ଅଭକ୍ଷ୍ଯଭକ୍ଷକଶ୍ଚୈଵ ଵେଦଶାସ୍ତ୍ରଵିଵର୍ଜିତଃ
ସେ ଅନୁଚିତ ଖାଦ୍ୟ ଖାଉଥିଲେ ଏବଂ ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ଜ୍ଞାନ ନଥିଲା।
ଵିଶ୍ଵାସଘାତକୋ ମାନୀ ଚୋରସଂଗରତଃ ଖଲଃ
ସେ ବିଶ୍ୱାସ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିଲେ, ଅହଂକାରୀ, ଚୋରମାନେ ସହିତ ମିଶିବାକୁ ପସନ୍ଦ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ଥିଲେ।
ବହଵୋ ନିହତା ମାର୍ଗେ ପାପାଚାରେଣ ଜଂତଵଃ
ତାଙ୍କର ପାପକାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ରାସ୍ତାରେ ବହୁତ ପ୍ରାଣୀ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଥିଲେ।
ତତ୍ରୈକୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଦାଂତୋ ଵେଦଵେଦାଂଗପାରଗଃ
ସେଠାରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ନିୟମିତ ଓ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ଶ୍ଵଶୁରଗୃହେ ସ୍ଥିତା ଭାର୍ଯା ତାମାଦାଯ ଯଶସ୍ଵିନୀମ୍
ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଯିଏ ନିଜ ଶ୍ୱଶୁର ଘରେ ରହୁଥିଲେ ଏବଂ ସୁଖ୍ୟାତି ଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ।
ତସ୍ଯ ସ୍ତ୍ରୀ ଚ ଵରାରୋହା ରୂପଲାଵଣ୍ଯଶାଲିନୀ
ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଅତି ଉତ୍ତମ ଆକୃତିର ଥିଲେ, ରୂପ ଓ ମାଧୁର୍ଯ୍ୟରେ ଭରପୂର।
ହତେ ଭର୍ତରି ଦୁଃଖାର୍ତା ପତିଵିରହକାତରା
ଭାର୍ଯ୍ୟା ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଗଲେ, ସ୍ୱାମୀ ବିୟୋଗରେ ବେପରୁଆ ହୋଇପଡ଼ିଲେ।
ଆରୁରୋହ ଚିତାଂ ଦୀପ୍ତାଂ ପତିନା ହୃଷ୍ଟମାନସା 5.1.53.
ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ, ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହିତ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଚିତାରେ ଆରୋହଣ କଲେ।
ଗୃହୀତ୍ଵା ଚଲିତୋ ମାର୍ଗେ ଗୃହୀତୋ ରାଜକିଂକରୈଃ ନୀତୋଽସୌ ରାଜଭଵନଂ ନିଵେଦିତୋ ରାଜସଂନିଧୌ
ସେ ରାସ୍ତାରେ ଧରାପଡ଼ିଲେ, ରାଜାଙ୍କ ଦାସମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧରି ରାଜମହଳକୁ ନେଇଗଲେ ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ନିଧାନରେ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ।
ପାତିତୋ ଵୈ ଗଲେ ବଦ୍ଧ୍ଵା ରଜ୍ଜୁନା ଵୃକ୍ଷକୋଟରେ
ସେ ଗଳାକୁ ରସ୍ସୀରେ ବାନ୍ଧି, ଗଛର ଗୁହାରେ ଝୁଳାଇଦିଆଯାଇଥିଲେ।
ତେନ କର୍ମଵିପାକେନ ରୌରଵଂ ନରକଂ ଗତଃ
ସେହି କର୍ମର ଫଳରେ ସେ ରୌରବ ନରକକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ତତୋଽନ୍ଯଂ ନରକଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଯମଶାସନକାରକୈଃ
ତାପରେ ଯମଙ୍କ ଦୂତମାନେ ଆଉ ଏକ ନରକକୁ ନେଇଗଲେ।
ମୁଦ୍ଗରୈସ୍ତାଡ୍ଯମାନୋ ହି ଶୃଂଖଲାଭିଶ୍ଚ କିଂକରୈଃ
ସେଠାରେ ସେ ଦାସମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁଠିଆଁ ଦେଇ ପିଟାଯାଉଥିଲେ ଏବଂ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବାନ୍ଧାଯାଉଥିଲେ।
ଏଵଂ ବହୁଵିଧାନ୍କୁଣ୍ଡାନ୍ଭୁକ୍ତ୍ଵା ପାପୀ ନଵାନ୍ନଵାନ୍
ଏଭଳି ଅନେକ ପ୍ରକାର ନରକ ଭୋଗି, ସେ ପାପୀ ପୁନିପୁନି ନୂଆ ନୂଆ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଲେ।
ମହାକାଯୋ ମହାରାଵୋ ମହୋଦରଃ ସୂଚୀମୁଖଃ
ସେ ବଡ଼ ଦେହ, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର, ବଡ଼ ପେଟ ଏବଂ ସୁଇର ଛିଦ୍ର ପରି ମୁହଁ ହୋଇଗଲେ।
ତତଃ କଷ୍ଟତରାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ପୈଶାଚୀଂ ତନୁମାଶ୍ରିତଃ
ତାପରେ ଆଉ ଅଧିକ କଷ୍ଟଦାୟକ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେ ପିଶାଚ ଦେହ ଧାରଣ କଲେ।
ଵିଣ୍ମୂତ୍ରଦୂଷିତୋଚ୍ଛିଷ୍ଟପୂତିପର୍ଯୁଷ୍ଟଭୋଜନଃ
ତାଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ମଳ, ପେଶାବ, ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଏବଂ ପଚା ଅବଶିଷ୍ଟରେ ଦୂଷିତ ଥିଲା।
ଭଗ୍ନଵାପୀତଡାଗେ ଚ ଶୁଷ୍କଵୃକ୍ଷେ ନିରୂଦକେ 5.1.53.
ତାଙ୍କର ରହିବା ସ୍ଥାନ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା କୁଆଁ, ତାଳିଆ, ଶୁଖିଆ ଗଛ ଓ ଜଳ ନଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଥିଲା।
ନିଵାସୋ ରୋଚତେ ତସ୍ଯ ସର୍ଵଦା ସର୍ଵସଂଧିଷୁ
ସେ ସବୁବେଳେ, ସବୁ ସ୍ଥାନରେ ଏପରି ଅସୁବିଧା ଅଞ୍ଚଳକୁ ଭଲପାଉଥିଲେ।
ଯତ୍ର ମାହେଶ୍ଵରଂ ଲିଂଗଂ ସୁନ୍ଦରଂ କୁଂଡମୁତ୍ତମମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶିବଲିଙ୍ଗ କିମ୍ବା ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କୁଣ୍ଡ ଥିଲା,
ଘାତଯିତ୍ଵା ଚ ତଂ ପାପଂ ଜଲାର୍ଥୀ କୁଂଡମାଵିଶତ୍
ସେଠାରେ ଜଳ ଚାହିଁଥିବା ଜଣେ, ସେଇ ପାପୀକୁ ମାରି, କୁଣ୍ଡରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।