ସରଲା ତରଲଚ୍ଛାଯା ଯକ୍ଷଗଂଧର୍ଵସେଵିତା
ସିଧା ଓ ତରଳ ଛାୟାରେ, ଯକ୍ଷ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସେବନ କରନ୍ତି।
ଅପ୍ସରୋଭିର୍ନୃତ୍ଯମାନା ସ୍ତୂଯମାନା ମହର୍ଷିଭିଃ
ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି, ମହାର୍ଷିମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ତୁଂଗସ୍ତନଭରାକ୍ରାଂତଯୋଷିଦ୍ଭିଃ କ୍ରୀଡିତାନ୍ତରା
ଉଚ୍ଚ ଓ ଭାରୀ ସ୍ତନ ଥିବା ମହିଳାମାନେ ଖେଳ କରୁଥିବା ମଧ୍ୟରେ ସେ ମଜା କରିଥିଲେ।
ସର୍ଵଦା ସର୍ଵକାଲେ ଚ ସିଦ୍ଧୈଃ ସିଦ୍ଧିପ୍ରଦା ନୃଣାମ୍
ସମସ୍ତ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ କାଳରେ, ସେ ସିଧ୍ଧମାନେ ସହିତ ମଣିଷମାନେକୁ ସିଧ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି।
ମହାକାଲଵନେ ରମ୍ଯେ ରମ୍ଯା ପଦ୍ମାଵତୀ ପୁରୀ
ମହାକାଳ ଅରଣ୍ୟର ଶୋଭାମୟ ପ୍ରାନ୍ତରେ ରମ୍ୟ ପଦ୍ମାବତୀ ନଗରୀ ଅଛି।
ଯତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ନରା ଯାଂତି ଶିଵଲୋକଂ ସନାତନମ୍ 5.1.52.
ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ ଲୋକମାନେ ଶିବଙ୍କ ଶାଶ୍ୱତ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ଵାରାହେଣ କୃତଂ ସର୍ଵଂ ଦୁଷ୍ଟଦୈତ୍ଯନିବର୍ହଣମ୍
ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବଙ୍କ ନାଶ ବରାହଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିଲା।
କୃତପ୍ରାଂଜଲଯଃ ସର୍ଵେ ଦେଵା ଇଂଦ୍ରପୁରୋଗମାଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ହାତ ଜୋଡି ଭକ୍ତିରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।
ଦେଵଦେଵ ଜଗନ୍ନାଥ ପୁଣ୍ଯଶ୍ରଵଣକୀର୍ତନ
ହେ ଦେବଦେବ, ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ଶୁଣିବା ଏବଂ ଗାଇବା ମହାପୁଣ୍ୟ।
ଯେନ ପୁଣ୍ଯପ୍ରଭାଵେନ ପୁନଃ ସ୍ଵର୍ଗୋ ହ୍ଯଵାପ୍ସ୍ଯତେ
ଯାହାଙ୍କ ପୁଣ୍ୟର ପ୍ରଭାବରେ ପୁନିଥରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ।
ଗୁହ୍ଯାଦ୍ଗୁହ୍ଯତରଂ ପୁଣ୍ଯଂ ମହାକାଲଵନଂ ଶୁଭମ୍
ମହାକାଳ ଅରଣ୍ୟ ପବିତ୍ର ଏବଂ ଗୁପ୍ତ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ଗୁପ୍ତ ତୀର୍ଥ।
ମମ ଦେହୋଦ୍ଭଵା ଶିପ୍ରା ଯତ୍ର ଲୀନା ପଯସ୍ଵିନୀ
ଯେଉଁଠାରେ ମୋ ଶରୀରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଶିପ୍ରା ନଦୀ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଲୀନ ହୁଏ।
ପୁଷ୍କରଂ ଚ ଗଯାତୀର୍ଥଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମସରଃ ଶୁଭମ୍
ସେଠାରେ ପୁଷ୍କର, ଗୟାର ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଏବଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ହ୍ରଦ ଅଛି।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପରଂ ଵାକ୍ଯଂ ଦେଵଦେଵଜଗଦ୍ଗୁରୋଃ
ଏପରି ଦେବଦେବ ଓ ଜଗତ୍ଗୁରୁଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି।
ମହାକାଲଵନେ ରମ୍ଯେ ଯତ୍ର ଶିପ୍ରା ସରିଦ୍ଵରା
ମହାକାଳ ଅରଣ୍ୟର ଶୋଭାମୟ ସ୍ଥାନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିପ୍ରା ନଦୀ ବହୁଛି।
ତେନ ପୁଣ୍ଯପ୍ରଭାଵେନ ସ୍ଵକାଁଲ୍ଲୋକାନ୍ଗତାଃ ସୁରାଃ 5.1.52.
ସେହି ପୁଣ୍ୟର ପ୍ରଭାବରେ ଦେବତାମାନେ ନିଜ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଜାତଂ ସରୋ ଵରାହସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋରତୁଲତେଜସଃ
ବରାହଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ଯାହାଙ୍କ ତେଜ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସମାନ, ଏକ ହ୍ରଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ଅତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ପଯଃ ପୀତ୍ଵା ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କୃତ୍ଵା ଯଥୋଚିତମ୍
ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ଜଳ ପିଇ, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଲେ,
ଅଵଂତ୍ଯାଂ ସୁନ୍ଦରେ ତୀର୍ଥେ ତିଷ୍ଠଂତି ସର୍ଵଦା ଭୁଵି
ଅବନ୍ତୀର ସୁନ୍ଦର ତୀର୍ଥରେ ସେମାନେ ସଦା ପୃଥିବୀରେ ବସିଥାନ୍ତି।
ସର୍ଵପାପପ୍ରଶମନଂ ଵାଂଛିତାର୍ଥଫଲପ୍ରଦମ୍
ଏହା ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରେ ଏବଂ ଚାହିଦା ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ଯସ୍ଯ ଶ୍ରଵଣମାତ୍ରେଣ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯା ଵ୍ଯପୋହତି
ଏହାର ନାମ କେବଳ ଶୁଣିଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ପାପ ମଧ୍ୟ ଦୂରିଯାଏ।
ପୁରା କଲ୍ପକ୍ଷଯେ ଵ୍ଯାସ ନଷ୍ଟକଲ୍ପା ଚ ମେଦିନୀ
ପୁରୁଣା କାଳରେ, ଏକ କଳ୍ପର ଶେଷରେ, ବ୍ୟାସ, ପୃଥିବୀ ଏବଂ ତାହାର କଳ୍ପ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ତଦାତ୍ର ପତିତଂ ଵ୍ଯାସ ଵୈକୁଣ୍ଠଶିଖରୋତ୍ତମମ୍
ତାହାବେଳେ, ହେ ବ୍ୟାସ, ଏଠାରେ ବୈକୁଣ୍ଠର ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ଶିଖର ପଡିଗଲା।
ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ପତିତେ ଶୃଂଗେ କୁଣ୍ଡଂ ଜାତଂ ସୁନିଶ୍ଚିତମ୍
ସେଇ ଶିଖର ପଡିଥିବା ସମୟରେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏଠାରେ ଏକ କୁଣ୍ଡ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ଜାଂବୂନଦକରାରୋହଂ ହେମପଦ୍ମଵିରାଜିତମ୍
ସେଇ କୁଣ୍ଡରେ ସୁନାର ସିଢ଼ି ଥିଲା ଏବଂ ସୁନାର ପଦ୍ମ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା।
ହଂସକାରଂଡଵାକୀର୍ଣଂ ଚକ୍ରଵାକୋପଶୋଭିତମ୍
ସେଠାରେ ହଂସ, କାରଣ୍ଡବ ଆଦି ପକ୍ଷୀ ଭରିଥିଲେ ଏବଂ ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀ ଦ୍ୱାରା ଅଧିକ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
କଲ୍ପକ୍ଷଯେ ନ କ୍ଷୀଯଂତେ ଯାନି ତତ୍ତ୍ଵାନି ସର୍ଵଶଃ 5.1.53.
କଳ୍ପର ଶେଷରେ, ସେଇ ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱଗୁଡ଼ିକ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ।
ଵେଦଶାସ୍ତ୍ରପୁରାଣାନି ଗାଥାଗୀତିକ୍ଷରାକ୍ଷରାଃ
ବେଦ, ଶାସ୍ତ୍ର, ପୁରାଣ, ଗାଥା, ଗୀତ ଏବଂ ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକ—
କଲାଃ କାଷ୍ଠା ମୁହୂର୍ତାଶ୍ଚ ଲଵତ୍ରୁଟିପଲଂ ଘଟିଃ
କଳା, କଷ୍ଠା, ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ଲବ, ତ୍ରୁଟି, ପଳ ଏବଂ ଘଟି—ସମୟର ଏହି ସମସ୍ତ ଭାଗଗୁଡ଼ିକ—
ସଂଵତ୍ସରଯୁଗାଶ୍ଚୈଵ କୁଣ୍ଡେ ତିଷ୍ଠଂତି ମୂର୍ତିତଃ
ବର୍ଷ ଏବଂ ଯୁଗମାନେ ମଧ୍ୟ, ସେଇ କୁଣ୍ଡରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବସିଥାନ୍ତି।