ସର୍ଵସାକ୍ଷିନ୍ନମସ୍ତେଽସ୍ତୁ ସର୍ଵଭୂତାଶଯାକୃତେ
ସମସ୍ତଙ୍କ ସାକ୍ଷୀ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ହୃଦୟର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଦିଵ୍ଯହାସ ନମସ୍ତେଽସ୍ତୁ ନମୋଽମୃତସ୍ରଵାଯ ଚ ।। 5.1.51.
ଦିବ୍ୟ ହାସ୍ୟ, ଅମୃତ ଝରିଥିବା, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
କାମ୍ଯକାମ ନମସ୍ତେସ୍ତୁ ସର୍ଵକାମଵରପ୍ରଦ
ଅନେକ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ନମୋ ମୃଡାଯ ଦାଂତାଯ ଶାଂତରୂପାଯ ଵୈ ନମଃ
ଦୟାଳୁ, ସଂଯମୀ ଏବଂ ଶାନ୍ତ ସ୍ୱରୂପ ଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୋର ଶୁଭେଚ୍ଛା ଓ ପ୍ରଣାମ।
ଏଵଂ ପ୍ରସାଦିତୋ ନାଗୈର୍ଭଗଵାନ୍ଵୃଷଭଧ୍ଵଜଃ
ଏଭଳି ନାଗମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପରେ, ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ଭଗବାନ ଖୁସି ହେଲେ।
ନାଗଲୋକେ ପୁରା ନିତ୍ଯଂ ଭିକ୍ଷାର୍ଥଂ ଚାଗତୋସ୍ମ୍ଯହମ୍
ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ମୁଁ ସବୁବେଳେ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବା ପାଇଁ ନାଗଲୋକକୁ ଆସୁଥିଲି।
ଗୃହେଗୃହେ ଭୋଗଵତ୍ଯାଂ ଵ୍ଯଚରତ୍କ୍ଷୁଧିତୋ ଭୃଶମ୍
ଭୋଗବତୀ ନଗରରେ ଘରେ ଘରେ ମୁଁ ବହୁତ ଭୁଖା ଥିଲି ଏବଂ ଘୁରୁଥିଲି।
ଅପ୍ରାପ୍ତଭିକ୍ଷୋ ଭିକ୍ଷାର୍ଥୀ ପୁନରାଗାଂ ତତୋ ଗୃହମ୍
ଭିକ୍ଷା ମିଳିଲା ନାହିଁ, ତେଣୁ ମୁଁ ପୁନି ଆଉ ଏକ ଘରକୁ ଯାଉଥିଲି।
କିଂଚିତ୍ପୁଣ୍ଯପ୍ରସଂଗେନ ମହାକାଲଵନୋତ୍ତମେ
କିଛି ପୁଣ୍ୟର ଫଳରେ, ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହାକାଳବନରେ ଥିଲି।
ଆବାଲଵୃଦ୍ଧୈଃ ସସ୍ତ୍ରୀଭି ଦୃଷ୍ଟା ଶିପ୍ରା ସରିଦ୍ଵରା
ସେଠାରେ ଛୋଟ ବଡ଼, ଝିଅମାନେ ସହିତ ସମସ୍ତେ ମୋତେ ଶିପ୍ରା ନଦୀ କୂଳରେ ଦେଖିଲେ।
ଶିପ୍ରାଯାଂ ସ୍ନାନଜଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଵକ୍ତୁଂ ଶକ୍ତୋ ନ କୀଦୃଶମ୍
ଶିପ୍ରା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କଲେ ଯେତେକି ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ତାହା କହିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ଯସ୍ମାତ୍ସ୍ନାନଂ କୃତଂ ସର୍ଵୈଃ ଶିପ୍ରାଯାଂ ପନ୍ନଗୋତ୍ତମୈଃ 5.1.51.
ଯେହেতୁ ଶିପ୍ରା ନଦୀରେ ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାଗମାନେ ସ୍ନାନ କରିଥିଲେ।
ନୀତ୍ଵା ଶିପ୍ରୋଦକଂ ପୁଣ୍ଯଂ କୁଣ୍ଡେଷୁ ପରିଷିଞ୍ଚତ
ଶିପ୍ରା ନଦୀର ପବିତ୍ର ଜଳ ନେଇ, ଏହାକୁ କୁଣ୍ଡମାନେ ଭିତରେ ଢାଳ।
ସଂପୂର୍ଣାନି ଭଵିଷ୍ଯଂତି ସ୍ଥିରାଣି ପନ୍ନଗୋତ୍ତମାଃ
ଏହି କୁଣ୍ଡମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଦୀର୍ଘସ୍ଥାୟୀ ହେବ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାଗମାନେ।
ଗତାସ୍ତେ ଵୈ ସ୍ଵକଂ ଲୋକଂ ନମସ୍କୃତ୍ଵା ମହେଶ୍ଵରମ୍
ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ନିଜ ଲୋକକୁ ଫେରିଗଲେ।
ସର୍ଵଲୋକେଷୁ ଵିଖ୍ଯାତା ଵ୍ଯାସ ଶିପ୍ରାଽମୃତୋଦ୍ଭଵା
ହେ ବ୍ୟାସ, ଅମୃତରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଶିପ୍ରା ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ନ ତେଷାଂ ଦୁଷ୍କୃତଂ କିଂଚିନ୍ନାପଦୋ ନ ଚ ଦୁର୍ଗତିଃ
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ଦୁଷ୍କର୍ମ, ଅପଦ୍ରବ, କିମ୍ବା ଦୁର୍ଗତି ନାହିଁ।
ନ ଚ ମିତ୍ରାଣି ଦୁଷ୍ଯଂତି ନ ରୋଗୋ ନ ଦରିଦ୍ରତା ପଠନାଚ୍ଛ୍ରଵଣାଦ୍ଵାପି ଗୋସହସ୍ରଫଲଂ ଲଭେତ୍
ସେମାନଙ୍କର ବନ୍ଧୁମାନେ ମଧ୍ୟ କେବେ ଦୁଃଖ, ରୋଗ କିମ୍ବା ଦରିଦ୍ରତାରେ ପଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ; ଏହି କଥା ପଢ଼ିଲେ କିମ୍ବା ଶୁଣିଲେ, ହଜାର ଗାଈ ଦାନର ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ।
ଯସ୍ଯ ଶ୍ରଵଣମାତ୍ରେଣ ହଯମେଧଫଲଂ ଭଵେତ୍
ଏହି କଥା କେବଳ ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ।
ଶିପ୍ରା ଚ ସର୍ଵତଃ ପୁଣ୍ଯା ପଵିତ୍ରା ପାପହାରିଣୀ
ଶିପ୍ରା ସମସ୍ତଠାରେ ପବିତ୍ର, ପୁଣ୍ୟମୟ ଏବଂ ପାପ ନାଶ କରେ।
ତଥାପି ତତ୍ସମୁତ୍ପତ୍ତିଂ ଵିସ୍ତରାଦ୍ଗଦତୋ ମମ ଶୃଣୁ ଵ୍ଯାସ ମହାପୁଣ୍ଯାଂ କଥାଂ ପୌରାଣିକୀଂ ଶୁଭାମ୍
ତଥାପି, ଭଲ ଭାବରେ ଶୁଣ, ବ୍ୟାସ, ଏହି ଘଟଣାର ଉତ୍ପତ୍ତି କିପରି ହେଲା, ସେଥିରେ ମୁଁ ସବୁ କଥା ଖୋଲାସା କରି କହୁଛି । ଏହା ଏକ ପୁରୁଣା ଓ ପବିତ୍ର କଥା, ଯାହା ଅନେକ ପୁଣ୍ୟ ଦେଉଛି ।
ପୁରା ମହାସୁରୋ ଜାତୋ ହିରଣ୍ଯାକ୍ଷୋ ମହାବଲଃ
ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତାଙ୍କର ନାମ ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ ।
ସ ଚେମାଂ ସକଲାଂ ପୃଥ୍ଵୀଂ ଵଶୀକୃତ୍ଵା ଚକାର ହ
ସେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ନିଜ ଅଧୀନରେ ନେଇ, ତାହାର ଶାସନ କରିଥିଲେ ।
ଜିତ୍ଵା ଚ ସକଲାଁଲ୍ଲୋକାନ୍ସୁରାନିଂଦ୍ରପୁରୋଗମାନ୍
ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଜିତିଥିଲେ ।
ସ ସର୍ଵାନ୍ସର୍ଵଲୋକେଭ୍ଯଃ ସ୍ଵଯମେଵାଧିତିଷ୍ଠତି
ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ନିଜେ ଶାସନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ ।
ଵିଚରଂତି ଯଥା ମର୍ତ୍ଯା ଭ୍ରଷ୍ଟରାଜ୍ଯାଃ ପରାଜିତାଃ
ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ହରାଇ ଓ ପରାଜିତ ହୋଇ, ସାଧାରଣ ମଣିଷମାନେ ଭଳି ଏଠୁ ସେଠୁ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ ।
ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ନମସ୍କୃତ୍ଯ ଦୈତ୍ଯକୃତ୍ଯଂ ନ୍ଯଵେଦଯନ୍
ତାପରେ ସେମାନେ ଯାଇ, ଶିର ନମାଇ, ଦାନବର କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଅନୁରୋଧ କଲେ ।
ଯେନ ଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେ ନଷ୍ଟପ୍ରାଯାଶ୍ଚ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ 5.1.52.
ସେ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପ୍ରାୟ ନଷ୍ଟ ହେଇଯାଇଥିଲେ ।
ଯଜ୍ଞଭାଗାଂଶ୍ଚ ଵୈ ସର୍ଵାନୁପାଶ୍ନାତି ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ଅଂଶଗୁଡ଼ିକୁ ଏକ ଏକ କରି ନିଜେ ଭୋଗ କରୁଥିଲେ ।
ଇତି ଵିକ୍ଲଵିତଂ ତେଷାଂ ଦେଵାନାଂ ସ ପିତାମହଃ
ଦେବତାମାନେ ଏଭଳି ଅସହାୟ ଦେଖି, ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରପିତାମହ ବହୁତ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ ।