ଯାଵଂତଃ ପତିତାଃ ପୂର୍ଵେ ପାପିନଃ ସର୍ଵ ଏଵ ହି
ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ପାପୀ ପୂର୍ବରୁ ପଡ଼ିଥିଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ।
ତଦାପ୍ରଭୃତି ସର୍ଵାଣି କୁଂଡାନି ନରକସ୍ଯ ଵୈ
ସେ ସମୟରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ନରକର ସମସ୍ତ କୁଣ୍ଡ।
ନ ଚୈଵାର୍ତରଵଂ କିଂଚିଚ୍ଛ୍ରୂଯତେ ତଵ ମଂଦିରେ 5.1.50.
ତୁମର ଗୃହରେ କିଛି ଦୁଃଖର ଚିତ୍କାର ଶୁଣିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ।
ଏକ ଏଵାଗତୋ ଲୋକେ ଵୃତ୍ତିଦୋ ନୋ ଯମାଧିପ
ଏକମାତ୍ର ଜଣେ ଏହି ଜଗତରେ ଆସିଛି, ଯିଏ ଯମର ଅଧିନ ନୁହେଁ।
ଧର୍ମରାଜସ୍ତଦାଶ୍ରୁତ୍ଯ କିଂକରାଣାଂ ପରଂ ଵଚଃ
ଧର୍ମରାଜ ଦୂତମାନଙ୍କର ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ କଥା ଶୁଣିଲେ।
ଯେନ ପୁଣ୍ଯପ୍ରଭାଵେନ ପାପିଷ୍ଠଃ ଶିଵତାଂ ଗତଃ
କେଉଁ ପୁଣ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଅତି ପାପୀ ଶିବତା ପାଇଲା?
ଭୁଵି ପୁଣ୍ଯତମେ ଦେଶେ ମହାକାଲଵନେ ଶୁଭେ
ପୃଥିବୀରେ, ସବୁଠୁ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ମହାକାଳ ଅଟାରେ, ଶୁଭ ଅଟା।
ଯେଷାଂ ଶିପ୍ରୋଦକ ସ୍ପର୍ଶୋ ଜାଯତେ ଭୁଵି କିଂକରାଃ
ଦୂତମାନେ, ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁମାନେ ଶିପ୍ରା ନଦୀର ପାଣି ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତି—
ମନସା ଵପୁଷା ଵାଚା ପାପାନି ଵିଵିଧାନି ଚ
ମନ, ଶରୀର ଓ କଥା ଦ୍ୱାରା ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ପାପ କରାଯାଏ।
ଶିପ୍ରାଶିପ୍ରେତି ଯୋ ବ୍ରୂତେ ଯତ୍ର କୁତ୍ରାପି ମାନଵଃ
ଯେ କେହି କଉଣସି ସ୍ଥାନରେ ‘ଶିପ୍ରା, ଶିପ୍ରା’ ବୋଲି କହେ,
ଯତ୍ର କୀଟପତଂଗାଶ୍ଚ ଶିପ୍ରାଵାରିଚରାଶ୍ଚ ଯେ
ଯେଉଁଠାରେ କୀଟ, ପତଙ୍ଗ ଓ ଶିପ୍ରା ନଦୀରେ ବସୁଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଅଛନ୍ତି,
କୃତ୍ଵାନ୍ଯତ୍ର ମହାପାପଂ ଯେଽନ୍ତେ ଶିପ୍ରାତଟଂ ଶ୍ରିତାଃ
ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ମହାପାପ କରି, ଯେମାନେ ଶେଷରେ ଶିପ୍ରା ତଟରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛନ୍ତି,
ମାଧଵେ ମାସି ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ନିମଜ୍ଜଂତି ନରୋତ୍ତମାଃ 5.1.50.
ମାଧବ ମାସ ଆସିଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ନଦୀରେ ଡୁବିବାକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ଵାଯସେନାହୃତଂ ମାଂସଂ ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ କୃତାଗସଃ
ଏହି ରାଜା ଦ୍ୱାରା କୃତ ଅପରାଧରୁ ବାୟୁ ଯେ ମାଂସ ଉଠାଇନେଇଥିଲା,
ଵାପୀକୂପତଡାଗାଦି ଅଧିକାଧିକସତ୍ଫଲମ୍
ଏକ ଗଡ଼ା, କୁଆଁ କିମ୍ବା ଜଳାଶୟ ସଦା ବେଶି ଶୁଭ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ତସ୍ମାଦ୍ଦଶଗୁଣା ତାପୀ ଗୋଦା ପୁଣ୍ଯା ତତୋଧିକା ତସ୍ମାଦ୍ଦଶଗୁଣା ଶିପ୍ରା ପଵିତ୍ରା ପାପନାଶିନୀ
ତେଣୁ ତାପୀ ନଦୀ ଦଶଗୁଣା ପୁଣ୍ୟମୟ, ଗୋଦା ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ; ଏହିପରି ଶିପ୍ରା ଦଶଗୁଣା ଶୁଦ୍ଧ ଓ ପାପ ନାଶକ।
ଦମନସ୍ଯ ଶରୀରସ୍ଯ ମାଂସଂ ଶିପ୍ରାସମାଗତମ୍
ଦମନସଙ୍କ ଶରୀରର ମାଂସ ଯେତେବେଳେ ଶିପ୍ରା ସଂସ୍ପର୍ଶ କଲା,
ଈଦୃଶା ଚ ନଦୀ ରମ୍ଯା ଅଵନ୍ତ୍ଯାଂ ଭୁଵି ଵର୍ତତେ
ଏପରି ରମ୍ୟ ନଦୀ ଅବନ୍ତୀ ଭୂମିରେ ଅଛି।
ଧର୍ମରାଜଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗଣା ଵିସ୍ମଯ ମାଗତାଃ
ଧର୍ମରାଜଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଦେବମଣ୍ଡଳୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଗୀଯତେ ଚ ପୁରାଣେଷୁ ଯସ୍ଯା ମାହାତ୍ମ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍
ପୁରାଣଗୁଡ଼ିକରେ ଯାହାଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହିମା ଗୀତିତା ହୁଏ।
ଦମନସ୍ଯ ଚ ନିର୍ମୁକ୍ତିଃ ଶିପ୍ରାମାହାତ୍ମ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍
ଦମନଙ୍କର ମୋକ୍ଷ ଓ ଶିପ୍ରାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହିମା।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵନ୍ତ୍ଯଖଣ୍ଡେଽଵନ୍ତୀକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଶିପ୍ରାମାହାତ୍ମ୍ଯେ ପଞ୍ଚାଶତ୍ତମୋ ଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତୀଖଣ୍ଡରେ, ଅବନ୍ତୀ କ୍ଷେତ୍ର ମହିମା ଓ ଶିପ୍ରା ମହିମା ବିଷୟର ପଞ୍ଚାଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଯଥାଽମୃତଭଵା ଖ୍ଯାତା ପାତାଲେ ନାଗସଂମତେ
ଯେପରି ଅମୃତଭବା ପାତାଳରେ ନାଗମାନେ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ,
ଏକଦା ରୁଦ୍ରୋ ଭିକ୍ଷାର୍ଥଂ ନାଗଲୋକେ ବୁଭୁକ୍ଷିତଃ
ଏକଥର ରୁଦ୍ର ଭିକ୍ଷା ପାଇଁ ନାଗଲୋକରେ ଭୁକ୍ତିରେ ଥିଲେ।
ଭିକ୍ଷାଂ ଦେହି ଵଚୋ ଦୀନଂ ଵାଚଯିତ୍ଵା ଗୃହେଗୃହେ
‘ଭିକ୍ଷା ଦିଅ’ ବୋଲି ଦୟାଳୁ କଥା କହି, ଘରେ ଘରେ ଯାଇଥିଲେ।
ତଦା କ୍ରୋଧାଭିରକ୍ତାକ୍ଷଃ ଶୂଲପାଣିଃ କ୍ଷୁଧାର୍ଦିତଃ
ସେତେବେଳେ କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ୍ ଆଖି, ହାତରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଧରି, ଭୋକରେ ପୀଡ଼ିତ ଥିଲେ।
ଏକଵିଂଶତିକୁଣ୍ଡାନି ପୀଯୂଷସ୍ଯ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେଠାରେ ଏକୋଇଶଟି ଭାଣ୍ଡାରେ ଅମୃତ ଭରିଥିଲା।
ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ସ ଭଗଵାଞ୍ଛଂଭୁଃ ସର୍ଵାତ୍ମସଂଭଵଃ
ସେଠାକୁ ପହଁଚି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତିକାରଣ ଭଗବାନ ଶମ୍ଭୁ ଆସିଲେ।
ରିକ୍ତାନି ପୀଯୂଷକୁଣ୍ଡାନି କୃତ୍ଵା ତତ୍ରୈଵ ସୋତ୍ଥିତଃ
ସେଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଅମୃତ ଭାଣ୍ଡା ଖାଲି କରି, ସେଠାରୁ ଉଠି ଚାଲିଗଲେ।
କସ୍ଯେଦଂ କର୍ମ କିଂ ଜାତଂ ସୁଧା ଯସ୍ମାଦିତୋ ଗତା
ଏହି କାମ କିଏ କଲା? କଣ ଘଟିଗଲା, ଯେଉଁଥିରୁ ଏଠାରେ ଅମୃତ ହରାଇଗଲା?