ସତ୍ଯମୁକ୍ତଂ ତଦା ଵ୍ଯାସ ବ୍ରହ୍ମହରିହରେଣ ଚ
ଏହି କଥା ବ୍ୟାସ, ବ୍ରହ୍ମା, ହରି ଏବଂ ହରାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏ ସମୟରେ ଏକ ସତ୍ୟ କଥା ଉଚ୍ଚାରିତ ହୋଇଥିଲା।
ଯେ ଶୃଣ୍ଵଂତି କଥାଂ ଦିଵ୍ଯାଂ ନରାଶ୍ଚୈକାଗ୍ରମାନସାଃ
ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥାକୁ ଏକାଗ୍ର ମନେ ଶୁଣନ୍ତି—
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଂଚମ ଆଵଂତ୍ଯଖଂଡେଽଵନ୍ତୀକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଶିପ୍ରାଯା ମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଜ୍ଵରାନୁଗ୍ରହୋନାମୈକୋନ ପଂଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ସଂହିତାର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତୀ ଖଣ୍ଡରେ, ଅବନ୍ତୀ କ୍ଷେତ୍ର ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଓ ଶିପ୍ରା ମାହାତ୍ମ୍ୟର 'ଜ୍ୱର ଉପକୃତି' ନାମକ ଉନଚାଳିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ତଥାହଂ ସଂପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ସମାସେନ ପରଂତପ
ଏବେ ମୁଁ ସଂକ୍ଷିପ୍ତରେ ତୁମକୁ କହିବି, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଜଳାଇବା ଶକ୍ତି ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି।
ପୁରା କୃତଯୁଗେ ଵ୍ଯାସ ଦମନୋନାମ ଵୈ ନୃପଃ
ପ୍ରାଚୀନ କୃତଯୁଗରେ, ବ୍ୟାସ, ଦମନୋନା ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।
ଉତ୍ପଥୀ ସର୍ଵଧର୍ମାଣାଂ ଗୋବ୍ରାହ୍ମଣଵିନିଂଦକଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଧର୍ମରୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ ଏବଂ ଗାଁ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିଥିଲେ।
ପ୍ରଜାସର୍ଵସ୍ଵହର୍ତା ଚ ପରଦାରାଭିମର୍ଶକଃ
ସେ ଜନମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ସମ୍ପତ୍ତି ଦଳାଇ ନେଇଥିଲେ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଜୀବନସାଥୀଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିଥିଲେ।
ଗୋଗ୍ରହଃ ପୁରଭେଦୀ ଚ ବଂଦୀ ବଂଦିଜନପ୍ରିଯଃ
ସେ ଗାଁ ଧରିଥିଲେ, ସହର ଭାଙ୍ଗିଥିଲେ, ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଗ୍ରଫ୍ତାର କରିଥିଲେ ଏବଂ ବନ୍ଦୀମାନଙ୍କ ସହିତ ମନ ଲଗାଇଥିଲେ।
ସାଧୁସଂଗପରିତ୍ଯାଗୀ ଦୁଷ୍ଟୋ ଦୁଷ୍ଟଜନପ୍ରିଯଃ
ସେ ସାଧୁମାନଙ୍କ ସଂଗ ଛାଡିଦେଇଥିଲେ, ଦୁଷ୍ଟ ଥିଲେ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କୁ ପସନ୍ଦ କରୁଥିଲେ।
ଧର୍ମନିଂଦାକରୋ ନିତ୍ଯମଧର୍ମେ ରମତେ ମତିଃ
ସେ ସଦା ଧର୍ମକୁ ଅପମାନ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ମନ ଅଧର୍ମରେ ଲଗିଥିଲା।
ଵେଦା ଯଜ୍ଞାଶ୍ଚ ଦେଵାନାଂ ମୂର୍ତିଃ ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ଚ ତାଡ୍ଯତେ
ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତି, ବେଦ ଓ ଯଜ୍ଞକୁ ତାଙ୍କର ପାଦରେ ଆଘାତ କରିଥିଲେ।
ସ ଏକଦା ଵନେ ଘୋରେ ମୃଗଯାଵନଗୋଚରଃ
ଏକଦିନ, ଭୟଙ୍କର ଜଙ୍ଗଲରେ ସେ ପଶୁ ଶିକାର କରିବାକୁ ଘୁଡ଼ିଉଥିଲେ।
ନ ଲବ୍ଧ୍ଵା ଖେଟକଂ କିଂଚିତ୍କ୍ଷୁଧାର୍ତସ୍ତୃଷିତଃ ଖଲଃ 5.1.50.
କିଛି ଶିକାର ମିଳିଲା ନାହିଁ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ଭୋକ ଓ ତିଆରେ ପୀଡିତ ହେଲେ।
ରାତ୍ରିଃ ସମାଗତା ତତ୍ର ଘୋରା ଘୋରନି ଷେଵିତା
ସେଠାରେ ରାତି ଆସିଗଲା, ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଭୟ ଦେଇଥିବା ସ୍ଥାନ।
ତତ୍ରାଶ୍ଵଂ ଵିଟପେ ବଦ୍ଧ୍ଵା ସ୍ଵଯମେଵ ନ୍ଯଷୀଦତ
ସେଠାରେ, ଗଛର ଏକ ଡାଳରେ ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ାକୁ ବାନ୍ଧି, ଏକା ଏକା ଉଠିବସିଲେ।
କିମିଦଂ କୁତ ଆଶ୍ଚର୍ଯଂ କୃତ୍ଵା ହସ୍ତେନ ଵାରିତଃ
ସେ ଭାବିଲେ, 'ଏହା କଣ? କେଉଁଠୁ ଆସିଲା?' ଏବଂ ହାତରେ ଦୂର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଦଷ୍ଟମାତ୍ରେ ଚ ନୃପତିର୍ଵ୍ଯଥିତଃ କ୍ଷିତିମାଗତଃ
କାଟିବା ସମୟରେ ରାଜା ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଏତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ପ୍ରେତଭୂତୋ ଘୋରେ ନରକସଂଚଯେ
ସେହି କ୍ଷଣରେ, ସେ ପ୍ରେତ ହେଇ ଭୟଙ୍କର ନରକରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ହର୍ଷିତାଶ୍ଚ ଗଣାଃ ସର୍ଵେ ଯମରାଜସ୍ଯ କିଂକରାଃ
ଯମରାଜଙ୍କର ସମସ୍ତ ସେବକମାନେ ଖୁସି ହେଇଗଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଵ୍ଯାସ କ୍ରଵ୍ଯାଦୈଃ ଖାଦିତଂ ଶଵମ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ବ୍ୟାସ, ତାଙ୍କର ମୃତଦେହ କ୍ରୂର ପଶୁମାନେ ଖାଇଦେଲେ।
ତତ୍ର ଗତ୍ଵାନଯନ୍ମାଂସଂ ତୁଂଡେନ ଵିଯଦୁଦ୍ଗତଃ
ସେଠାକୁ ଯାଇ, ପକ୍ଷୀ ଆକାଶରେ ଉଡି ତାର ଚଞ୍ଚୁରେ ମାଂସ ଆଣିଲା।
ତତ୍ରାଟତୋ ହି ଯତ୍ରାସ୍ତେ ଦିଵ୍ଯା ଶିପ୍ରା ପଯସ୍ଵିନୀ
ସେଠାରେ ଘୁଞ୍ଚିବା ସମୟରେ, ସେ ଦିବ୍ୟ ଶିପ୍ରା ନଦୀ ଯେଉଁଠି ପାଣିରେ ପ୍ରଚୁର, ତାହା ପହଞ୍ଚିଲା।
ପତିତଂ ଵୈ ଜଲେ ତସ୍ଯାଃ ଶିପ୍ରାଯାସ୍ତସ୍ଯ କାଯ ଜମ୍ 5.1.50.
ସେ ଜଣଙ୍କର ଦେହ ଶିପ୍ରା ନଦୀର ପାଣିରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ତ୍ରିନେତ୍ରୋଥ ଜଟାଜୃଟୀ ଵ୍ଯାଘ୍ରାଂବରପରୀଵୃତଃ
ତେବେ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ଜଟା ଲୋକରେ, ବାଘର ଚର୍ମ ପରିଧାନ କରିଥିବା ଶିବ ଦେଖାଦେଲେ।
ଇତ୍ଯାଶ୍ଚର୍ଯମଯଂ ରୂପଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୂତାଶ୍ଚ ଧର୍ଷିତାଃ
ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ରୂପ ଦେଖି ଦୂତମାନେ ଭୟଭିତ ହେଲେ।
ଶ୍ରୂଯତାଂ ଭୋ ମହାରାଜ ଧର୍ମରାଜ ନମୋସ୍ତୁ ତେ
ଶୁଣନ୍ତୁ, ମହାରାଜ! ଧର୍ମରାଜ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
କୀକଟାଧିମତିର୍ମଂଦଃ ପାପିଷ୍ଠୋ ଵୃଷଲୀପତିଃ
କୀକଟ ଦେଶର ଶାସକ ଅତି ମୂଢ଼, ଅତି ପାପୀ, ଅନ୍ଧା ଏବଂ ଚଣ୍ଡାଳମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ।
ଯାନି କାନି ଚ ପାପାନି ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାସମାନି ଚ
ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ପାପ ଅଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ସମାନ ପାପ ମଧ୍ୟ।
ମର୍ଯାଦାଭେଦକୋ ମୂଢୋ ଵର୍ଣାଶ୍ରମସୁଧର୍ମିଣାମ୍
ସେ ମୂଢ଼, ଯିଏ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଭଙ୍ଗ କରେ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଠିକ୍ ଭାବେ ଜାତି ଓ ଆଶ୍ରମ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ।
ଯମଦଂଡପରଃ ପାପୀ ଅସ୍ମାକଂ ହର୍ଷଵର୍ଧନଃ
ଏହି ପାପୀ ଯମର ଦଣ୍ଡରେ ଆନନ୍ଦ ଭାବେ, ଆମର ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇଥାଏ।