ତଦାଗତଂ ମହାଦୈତ୍ଯଂ ସମୀପେ ଭଯଵିହ୍ଵଲମ୍
ସେ ମହାଦେତ୍ୟ, ଭୟରେ ଅତିବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ, ନିକଟକୁ ଆସିଲେ ।
ଛିତ୍ତ୍ଵା ବାହୁସହସ୍ରଂ ଵୈ ଦୈତ୍ଯରାଜସ୍ଯ ଚାହଵେ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେତ୍ୟରାଜଙ୍କର ହଜାରଟି ବାହୁ କାଟିଦେଲେ ।
ସ୍ଥିତୋ ଯତ୍ରାଚଲୋ ଵ୍ଯାସ ତତ୍ରାଗତୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ଯେଠାରେ ସେ ଅଚଳ ଭାବରେ ଦଢ଼ି ରହିଥିଲେ, ବ୍ୟାସ, ସେଠାକୁ ମହେଶ୍ୱର ଆସିଲେ ।
ଅନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ଚ ସମାସାଦ୍ଯ କୃତ୍ଵା ଯୁଦ୍ଧଂ ତୁ ଦାରୁଣମ୍
ଏକାଠି ହୋଇ, ସେମାନେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କଲେ ।
ଵୈଷ୍ଣଵାସ୍ତ୍ରଂ ତଦା କୃଷ୍ଣଃ ସଂଦଧେ ହରଜିଘାଂସଯା
ତେବେ କୃଷ୍ଣ ହରଙ୍କୁ ସଂହାର କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ବୈଷ୍ଣବ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ।
ସଂଦଧେ ଵୈ ତଦା ଶଂଭୁଃ କୃଷ୍ଣପ୍ରାଣହରୋତ୍ସୁକଃ
ସେଇ ସମୟରେ ଶମ୍ଭୁ ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଜୀବନ ନେବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ହୋଇ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ।
ମୋହନାସ୍ତ୍ରଂ ପୁନଃ କୃଷ୍ଣଃ ଶିଵୋପରି ମୁମୋଚ ହ 5.1.49.
କୃଷ୍ଣ ପୁଣି ଶିବଙ୍କ ଉପରେ ମୋହନାସ୍ତ୍ର ଛାଡିଲେ।
ଜୃଂଭମାଣଃ ସ୍ଥିତଃ ସଂଖ୍ଯେ କିଂଚିତ୍କାଲଂ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ସେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାରମ୍ବାର ଉଯାଇ ଦଣ୍ଡାଇ ରହିଲେ।
ତଦା କ୍ରୋଧାଭିଭୂତେନ କୃତୋ ମାହେଶ୍ଵରୋ ଜ୍ଵରଃ
ତେବେ କ୍ରୋଧରେ ଆବେଶିତ ହୋଇ ମହେଶ୍ୱର ଜ୍ୱର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ତ୍ରିନେତ୍ରସ୍ତ୍ରିଶିରା ହ୍ରସ୍ଵସ୍ତ୍ରିପାଦୋ ବର୍କରାକୃତିଃ
ସେ ଜ୍ୱରର ତିନିଟି ଆଖି, ତିନିଟି ମୁଣ୍ଡ, ତିନିଟି ପାଦ ଥିଲା, ଏବଂ ଭୟାନକ ଆକୃତି ଥିଲା।
କୃଷ୍ଣସେନାଂ ସମାସାଦ୍ଯ ମହାଦେଵେନ ପ୍ରେରିତଃ
ମହାଦେବଙ୍କ ଉତ୍ତେଜନାରେ ସେ ଜ୍ୱର କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସେନାକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲା।
ପରାଙ୍ମୁଖ୍ଯପରା ଭଗ୍ନା ଜ୍ଵରାଭିଘାତପୀଡିତା
ଜ୍ୱରର ଆଘାତରେ ସେନାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ ଏବଂ ପଳାଇଗଲେ।
ତଥାଭୂତାଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ଜୃଂଭମାଣା ରୁଜାର୍ଦିତାମ୍
ସେମାନେ ଏଭଳି ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଉଯାଇ ତଳିବାକୁ ଦେଖି—
ସସର୍ଜ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ତାପଂ କୃଷ୍ଣଃ ପରମକୋପନଃ
କୃଷ୍ଣ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ବୈଷ୍ଣବ ଜ୍ୱର ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ।
ଅନ୍ଯୋନ୍ଯମଭଵଦ୍ଯୁଦ୍ଧଂ ଘୋରଂ ଘୋରତରଂ ମହତ୍
ଏହି ଦୁଇ ଜ୍ୱର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭୟାନକ ଏବଂ ଅଧିକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ସର୍ଵଲୋକେଷୁ ଗତ୍ଵା ଵୈ ନ ଶାଂତିଂ ପ୍ରତିଜଗ୍ମିଵାନ୍
ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଯାଇ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ କୌଣସି ଶାନ୍ତି ପାଇଲେ ନାହିଁ।
ନିମଗ୍ନୋଽଥ ଵୈ ଶିପ୍ରାଯାଂ ତତଃ ଶାଂତିଂ ପରାଂ ଯଯୌ 5.1.49.
ତେବେ ଶିପ୍ରା ନଦୀରେ ବିଲୀନ ହୋଇ ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାନ୍ତି ଲାଭ କଲେ।
ଵୈଷ୍ଣଵୋ ଽପି ସମାସାଦ୍ଯ ତସ୍ଯାଂ ମଜ୍ଜନମାଚରତ୍
ବୈଷ୍ଣବ ଜ୍ୱର ମଧ୍ୟ ଶିପ୍ରା ନଦୀରେ ପହଞ୍ଚି ସ୍ନାନ କଲା।
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵେଷୁ କାଲେଷୁ ଜ୍ଵରଘ୍ନୀ ସାଽଭଵତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ସେଠୁଠାରୁ ସମସ୍ତ କାଳରେ ଏହା ତୁରନ୍ତ ଜ୍ୱର ନାଶକ ହୋଇଗଲା।
ନିମଜ୍ଜଂତି ଚ ଶିପ୍ରାଯାଂ ଵ୍ଯାସୋଷସି ସମାହିତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଏକାଗ୍ର ମନେ ଶିପ୍ରା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।
ସତ୍ଯମୁକ୍ତଂ ତଦା ଵ୍ଯାସ ବ୍ରହ୍ମହରିହରେଣ ଚ
ଏହି କଥା ବ୍ୟାସ, ବ୍ରହ୍ମା, ହରି ଏବଂ ହରାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏ ସମୟରେ ଏକ ସତ୍ୟ କଥା ଉଚ୍ଚାରିତ ହୋଇଥିଲା।
ଯେ ଶୃଣ୍ଵଂତି କଥାଂ ଦିଵ୍ଯାଂ ନରାଶ୍ଚୈକାଗ୍ରମାନସାଃ
ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥାକୁ ଏକାଗ୍ର ମନେ ଶୁଣନ୍ତି—
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଂଚମ ଆଵଂତ୍ଯଖଂଡେଽଵନ୍ତୀକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଶିପ୍ରାଯା ମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଜ୍ଵରାନୁଗ୍ରହୋନାମୈକୋନ ପଂଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ସଂହିତାର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତୀ ଖଣ୍ଡରେ, ଅବନ୍ତୀ କ୍ଷେତ୍ର ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଓ ଶିପ୍ରା ମାହାତ୍ମ୍ୟର 'ଜ୍ୱର ଉପକୃତି' ନାମକ ଉନଚାଳିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ତଥାହଂ ସଂପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ସମାସେନ ପରଂତପ
ଏବେ ମୁଁ ସଂକ୍ଷିପ୍ତରେ ତୁମକୁ କହିବି, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଜଳାଇବା ଶକ୍ତି ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି।
ପୁରା କୃତଯୁଗେ ଵ୍ଯାସ ଦମନୋନାମ ଵୈ ନୃପଃ
ପ୍ରାଚୀନ କୃତଯୁଗରେ, ବ୍ୟାସ, ଦମନୋନା ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।
ଉତ୍ପଥୀ ସର୍ଵଧର୍ମାଣାଂ ଗୋବ୍ରାହ୍ମଣଵିନିଂଦକଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଧର୍ମରୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ ଏବଂ ଗାଁ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିଥିଲେ।
ପ୍ରଜାସର୍ଵସ୍ଵହର୍ତା ଚ ପରଦାରାଭିମର୍ଶକଃ
ସେ ଜନମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ସମ୍ପତ୍ତି ଦଳାଇ ନେଇଥିଲେ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଜୀବନସାଥୀଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିଥିଲେ।
ଗୋଗ୍ରହଃ ପୁରଭେଦୀ ଚ ବଂଦୀ ବଂଦିଜନପ୍ରିଯଃ
ସେ ଗାଁ ଧରିଥିଲେ, ସହର ଭାଙ୍ଗିଥିଲେ, ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଗ୍ରଫ୍ତାର କରିଥିଲେ ଏବଂ ବନ୍ଦୀମାନଙ୍କ ସହିତ ମନ ଲଗାଇଥିଲେ।
ସାଧୁସଂଗପରିତ୍ଯାଗୀ ଦୁଷ୍ଟୋ ଦୁଷ୍ଟଜନପ୍ରିଯଃ
ସେ ସାଧୁମାନଙ୍କ ସଂଗ ଛାଡିଦେଇଥିଲେ, ଦୁଷ୍ଟ ଥିଲେ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କୁ ପସନ୍ଦ କରୁଥିଲେ।
ଧର୍ମନିଂଦାକରୋ ନିତ୍ଯମଧର୍ମେ ରମତେ ମତିଃ
ସେ ସଦା ଧର୍ମକୁ ଅପମାନ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ମନ ଅଧର୍ମରେ ଲଗିଥିଲା।