ମୋହନୀରୂପମାସ୍ଥାଯ ନାରୀଭୂତ୍ଵାଭ୍ଯଗାଦ୍ଧରିଃ
ହରି ମୋହନୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଜଣେ ଜିଅ ହୋଇ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ଵିହ୍ଵଲାଂଗାଶ୍ଚ ତେ ସର୍ଵେ କାମବାଣଵଶଂଗତାଃ
ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ଅସ୍ଥିର ହେଇଗଲା, ଏବଂ ସେମାନେ କାମବାଣର ପ୍ରଭାବରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ହସ୍ତଲାଘଵଯୋଗେନ ଦେଵାନାମମୃତଂ ଦଦୌ
ଚତୁର୍ୟତା ସହିତ, ସେ ଦେବତାମାନେଂକୁ ଅମୃତ ଦେଲେ।
ତେଷାମଂତରଗୋ ଭୂତ୍ଵା ପପୌ ଚାମୃତମୁତ୍ତମମ୍
ସେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଉତ୍ତମ ଅମୃତ ପିଇଲେ।
ସୁଧାସ୍ପର୍ଶପ୍ରସଂଗେନ ନ ମମାରାସୁରସ୍ତଦା 5.1.44.
ଅମୃତ ସ୍ପର୍ଶ ହେବାରୁ, ସେଇ ସମୟରେ ଆସୁର ମରିଲେ ନାହିଁ।
ରାହୁକାଯାତ୍ସମୁଦ୍ଭୂତଂ ବହୁ ସୁସ୍ରାଵ ଶୋଣିତମ୍
ରାହୁଙ୍କ ଦେହରୁ ବହୁ ରକ୍ତ ବହିଗଲା।
ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ଶୁଚିର୍ଭୂତ୍ଵା ରାହୋର୍ଦର୍ଶନତତ୍ପରାଃ
ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ସମସ୍ତେ ରାହୁଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଲାଗିରହିଲେ।
ଵାଂଛିତାର୍ଥମଵାପ୍ନୋତି ଗୋସହସ୍ର ଫଲଂ ଭଵେତ୍
ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ମିଳେ, ଏବଂ ହଜାର ଗାଈର ଫଳ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ।
ଵିଭଜ୍ଯ ଭାଗାଂସ୍ତେ ସର୍ଵେ ପ୍ରାପ୍ଯ ରତ୍ନଭୁଜୋଽଭଵନ୍
ଭାଗ ବାଣ୍ଟି, ସମସ୍ତେ ମଣିମାଳିକାର ମାଲିକ ହେଲେ।
ସୂର୍ଯାଯ ଚ ଦଦୌ ହ୍ଯଶ୍ଵଂ ସପ୍ତାସ୍ଯଂ ଚାବ୍ଧିସଂଭଵମ୍
ସେ ସପ୍ତମୁଖ ଅଶ୍ୱ, ଯାହା ସମୁଦ୍ରରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲା, ସେହିଠି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ପୀଯୂଷଂ ଦିଵିଷଦ୍ଗଣାନ୍ଦଦୌ ଚଂଦ୍ରଂ ଚ ଶଂଭଵେ
ସେ ଦେବମାନେଂକୁ ଅମୃତ ଦେଲେ, ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ଇଂଦ୍ରକ୍ରୀଡାଵନେ ରମ୍ଯେ ନଂଦନେ ଚ ସମର୍ପଯତ୍
ସେ ଏହାକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ଉଦ୍ୟାନ, ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନରେ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ।
ନିଧିରେଷ ମହାପଦ୍ମଃ କୁବେରଭଵନଂ ଗତଃ
ଏହି ମହାପଦ୍ମ ନାମକ ବଡ଼ ଧନ ଖଜାନା କୁବେରଙ୍କ ଗୃହକୁ ଗଲା।
ଯତୋଯତଃ ପ୍ରସରତି ପ୍ରଲଯଂ ଯାଂତି ଜଂତଵଃ
ଯେଉଁଠି ଏହା ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ, ସେଠି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରଳୟକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ତଦାପ୍ରଭୃତି ମହାଦେଵୋ ନୀଲକଂଠ ଇତି ସ୍ମୃତଃ 5.1.44.
ସେଇ ସମୟରୁ ମହାଦେବଙ୍କୁ ନୀଳକଣ୍ଠ ବୋଲି ଚିହ୍ନାଯାଉଛନ୍ତି।
ମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯଃ ସର୍ଵରତ୍ନଭୁଜୋ ଭଵେତ୍
ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ମଣିର ମାଲିକ ହେବାକୁ ପାରିବ।
ତଦାଦାଯ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁପୁରୋଗମାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ସେଥିରୁ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ।
ଉଜ୍ଜଯିନୀଂ ସମାସାଦ୍ଯ ଜାତା ରତ୍ନଭୁଜୋ ଵଯମ୍
ଉଜ୍ଜୟିନୀକୁ ପହଞ୍ଚି, ଆମେ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ବହନ କରୁଥିବା ହେଲୁ।
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵେଷୁ କାଲେଷୁ ପଦ୍ମା ଵସତୁ ନିଶ୍ଚଲା
ସେଥିପାଇଁ, ସମସ୍ତ ସମୟରେ, ପଦ୍ମା ଏଠାରେ ଅଚଳ ରହୁନ୍ତୁ।
ଯ ଏତସ୍ଯାଂ ମହାଭାଗାଃ ସ୍ନାନଂ ଦାନଂ ତଥାର୍ଚନମ୍
ଯେଉଁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଲୋକମାନେ ଏଠାରେ ସ୍ନାନ, ଦାନ ଓ ପୂଜା କରନ୍ତି—
ନ ତେଷାଂ ଦୁଷ୍କୃତଂ କିଂଚିନ୍ନ ଦାରିଦ୍ର୍ଯଂ ନ ଦୁର୍ଗତିଃ
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ପାପ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ କିମ୍ବା ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ନାହିଁ।
ଧନାର୍ଥୀ ଚୈଵ ପୁତ୍ରାର୍ଥୋ ଵିଦ୍ଯାର୍ଥୋ ବହୁକାମୁକଃ
ଯିଏ ଧନ, ସନ୍ତାନ, ଶିକ୍ଷା କିମ୍ବା ବହୁ ଇଚ୍ଛା ଆଶା କରେ—
ସର୍ଵାନ୍କାମାନଵାପ୍ନୋତି ଶିଵଃ ସାକ୍ଷାଦ୍ଭଵେନ୍ନରଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଥାଏ, ଏବଂ ସେ ଲୋକ ନିଜେ ଧନ୍ୟ ହୁଏ।
ଯେ ଶୃଣ୍ଵଂତି କଥାଂ ପୁଣ୍ଯାଂ ଯେ ଶ୍ରାଵଯଂତି ନିତ୍ଯଶଃ
ଯେମାନେ ଏହି ପୁଣ୍ୟ କଥା ଶୁଣନ୍ତି, ଏବଂ ଯେମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଶୁଣାନ୍ତି—
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵଂତ୍ଯଖଂଡେଽଵନ୍ତୀକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ପଦ୍ମାଵତୀନାମକଥାଵର୍ଣନଂନାମ ଚତୁଶ୍ଚତ୍ଵାରିଂ ଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତୀଖଣ୍ଡ, ଅବନ୍ତୀକ୍ଷେତ୍ରର ମହିମା ବିଷୟରେ, ପଦ୍ମାବତୀ କଥା ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଚୁଉଁଚାଳିଶିଏ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଏଷା କୁମୁଦ୍ଵତୀ ଜାତା ଯଥା ପଦ୍ମାଵତୀ ପୁରୀ
ଏହି କୁମୁଦ୍ବତୀ ଜଣେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯେପରି ପଦ୍ମାବତୀ ପୁରୀ ହେଲା।
ଏକଦା ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଯାଂ ଗତୋଽହଂ ଵୈ କୁଶସ୍ଥଲୀମ୍
ଏକଥର ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ସମୟରେ, ମୁଁ କୁଶସ୍ଥଳୀକୁ ଗଲିଥିଲି।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଂ ଵ୍ଯପୋହତି
ଯାହାକୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ଦୂର ହୁଏ।
ଯଜ୍ଞାଂଶ୍ଚୈଵ ତଥା ଚିତ୍ରାନୃତ୍ଵିଜୋଦାରକର୍ମଣଃ
ସେଠାରେ ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟଶୀଳ ପୁରୋହିତମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି।
ଋଷିପତ୍ନ୍ଯସ୍ତଥା ସାଧ୍ଵ୍ଯଃ ପରିଚର୍ଯାଂ ପ୍ରକୁର୍ଵତେ
ଋଷିମାନଙ୍କର ସତୀ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ସେବା କରନ୍ତି।